ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ମହାନ ନେତାମାନେ ଏବଂ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକ ଦୃଢ଼ ଓ ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଜା ତିଆରି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅଗ୍ରଣୀମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଆବାରଣ ତିଆରି ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ମୋଟା ଓ ଭାରୀ କବଚ ସିଇଁଥିଲେ, ଲୋହାର ଅଭେଦ୍ୟ ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୌକାକୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିବାରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସତର୍କ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର କୃପା ଓ ସହାୟତା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ବି ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା, ଯିଏ ହଜାର ଧାରା ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈ ପରି ସମୃଦ୍ଧି ଦାନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ପୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଉଁଠି, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଅର୍ପଣ ବାସନରେ ଢାଳାଯାଉଥିଲା। କାଠି, ପାଥର ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣରେ ଏହି ବାସନକୁ ଗଢ଼ାଯାଉଥିଲା। ଦଶଟି ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରାଯାଉଥିଲା, ଦୁଇଟି ଯୋକ ଯୋଗାଯାଉଥିଲା ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସାଯାଉଥିଲା। ଅଗ୍ନି, ଦୁଇଟି ଯୋକରୁ ପିଉଥିବା, ଗଭରେ ଥିବା ଦୁଇ ଜନ୍ମର ପରି ଚଳିଥିଲା। କାଠରେ କାଠ ଦିଆଯାଉଥିଲା, ତଳେ ଅଞ୍ଚଳ ଖୋଦାଯାଉଥିଲା। ମଣିଷମାନେ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ବସ୍ତୁକୁ ଉଠାଇଥିଲେ, ଶକ୍ତିର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଖୋଦିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ। ଲଠଠି ଧରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶିଶୁକୁ ଚଳାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମାପାନ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରଥକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ସେ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ପବନ ବହୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ରଥରେ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ହଜାର ଜିତିଥିଲେ। ମୁଦ୍ଗଳାନୀ ଗୋ-ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ରଥଚାଳକ ହୋଇଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସେନା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚରମ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚିତ୍ତିଭ୍ରାନ୍ତ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରୋକିଥିଲେ, ଦାସ କିମ୍ବା ଆର୍ୟ ଯେହେଉଁଥିବେ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ସେ ଗଭୀର ଝିଅର ପାଣି ପିଇଥିଲେ, ଗଜବେ ଘୋଷ କରିଥିଲେ, ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରି ବିପକ୍ଷକୁ ଜିତିଥିଲେ। କୀର୍ତ୍ତି ଲାଗି ଭାର ଉଠାଇ, ଜୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଘୋଷ କରି, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଧରିଥିଲେ, ବୃଷଭ ପରି ମଧ୍ୟରେ ପିଶାବ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିରେ, ମୁଦ୍ଗଳା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ ଏବଂ ହଜାର ଗୋ ଜିତିଥିଲେ। ବୃଷଭ କ୍ରିଷ୍ଣରେ ଯୋଗାଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ କେଶ ଥିବା ଚାଳକ ତଳେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଯୋଗାଯାଇଥିବା ଗାଈ ଦୌଡ଼ିବାରେ ଦ୍ରୁତ ଥିଲେ, ମୁଦ୍ଗଳାନୀ ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଜାଣି, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀକୁ ଆଘାତ କରି ଚଳିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଅଯୋଗାଯାଇଥିବା ଗୋମାନେଙ୍କ ନାୟକ, ତାଙ୍କ ପଦେ ପଦେ ଗୋମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ। ବିନ୍ଧା ଚୁଲି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ସାହରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଚାଲିଥିଲେ, କଠିରେ ଚଳିଥିଲେ, ସେ ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ବୀରତା କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଗାଈକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ବୃଷଭକୁ ଯୋଗାଯାଇଥିବା, କାଠ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଅଥିବା ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦେଖ, ଚାଳକ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଦ୍ଗଳା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ ଏବଂ ହଜାର ଗୋ ଜିତିଥିଲେ। ଦୂରେ କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି? କିଏ ତାଙ୍କୁ ଯୋଗାଯାଇଛି କିମ୍ବା ସ୍ଥାପନ କରିଛି? ତାଙ୍କୁ ଘାସ କିମ୍ବା ପାଣି ଦିଆଯାଉନାହିଁ; ଉପର ଯୋକ ଭାର ବହିଥାଏ, ସେ ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ। ବିରାହିଣୀ ଯେପରି ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ପତିକୁ ଖୋଜେ, ଜଳ ନାଳ ପରି ବଢ଼ି ଝରିଯାଏ; ଏହି ରଥ ଜଦି ପୁରୁଣା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ବିଜୟ ଆମ ପାଖରେ ରହୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳର ଚକ୍ଷୁ, ଦୃଷ୍ଟିର ଚକ୍ଷୁ। ବୃଷଭ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେଙ୍କ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ନେତୃତ୍ୱ କର, ଅଯୋଗାଯାଇଥିବାଙ୍କୁ ତୁମ ସହଚର ସହ ଉତ୍ସାହିତ କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟୀ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିପକ୍ଷ ଦଳକୁ ଭୟଭୀତ କରି, ଦଳକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ମହାବୀର ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନାୟକ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକତାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅଦମ୍ୟ ରୁହ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଦଳ ସହ ଅସ୍ତ୍ର, ତୁଣୀ ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ନେତୃତ୍ୱ କରିଥିଲେ। ସୋମାପାନ କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧନୁ ଧାରଣ କରି, ଅସ୍ତ୍ର ତଣାଇ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କ ରଥ ସହ ବିପକ୍ଷ ଓ ଦେମନ୍ମାନେଙ୍କୁ ଚକ୍ରବାତ ଭଳି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆମ ନେତା ଓ ରଥର ରକ୍ଷକ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ଜାଣ, ଦୃଢ଼ ଓ ବୀରତାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ବିଜୟୀ, ଦୀର୍ଘଜୀବୀ, ତୁମେ ଜୟର ରଥରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅ, ଗୋଦାତା ହେଉ। ଅବରୋଧ ଭଙ୍ଗ କର, ଗୋମାନେଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା, ବଜ୍ରପାଣି ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର, ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୃଢ଼ତା ଅନୁସରଣ କର, ଏକତାରେ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କର। ଶତଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ର, ବିପକ୍ଷ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଆଘାତ କର, ଅଦମ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ହୁଅ, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କର, ଆମ ସେନା ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଋତ୍ତିକୁ ଆଗେ ନେଇ ଚାଲ, ଯଜ୍ଞ ଓ ସୋମା ଆଗରେ ଯାଉ, ଦିବ୍ୟ ବଳୀୟାନ୍ ବଳରେ ମାରୁତମାନେ ଆଗରେ ଯାଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ବୃଷଭ, ରାଜା ବରୁଣ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ମାରୁତମାନେ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାନ୍ ଦେବମାନେଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧ୍ୱନି ବିଜୟ ଘୋଷଣା କରିଉଠିଲା। ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ସାହିତ କର, ଆମ ଯୋଧ୍ୟାମାନେଙ୍କ ମନ ଉତ୍ସାହିତ କର, ରଥଯୋଧ୍ୟା, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଓ ବୃତ୍ରନାଶକଙ୍କ ବିଜୟ ଘୋଷ ଉପରେ ଉଠିଯାଉ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଥାଉ, ଆମ ଅସ୍ତ୍ର ବିଜୟୀ ହେଉ, ଆମ ନାୟକମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଅନ୍ତୁ, ଦେବମାନେ, ଆମ ସହାୟତାରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।