ଓଡ଼ିଆ ରେ ବେଦ ର ଏହି ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ଜନାନା ଗଳ୍ପ ଭାବରେ ଏଭଳି କହାଯାଏ— ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ, ଦିନମାନ ଠାରୁ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଠାରୁ, ସାଗର ର ଗଭୀରତା ଠାରୁ, ବିସ୍ତୃତ ପବନ ଠାରୁ, ଆକାଶ ର ସୀମା ଠାରୁ, ନଦୀ ଓ ଭୂମି ଠାରୁ ତାଙ୍କ ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଚାରି ଦିଗରେ ବିକିରିତ ହେଉଛି। ପ୍ରଭାତ ର ଦୂତ ଭଳି, ଇନ୍ଦ୍ର ର ଅସ୍ତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛି; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ସଦା ବିଜୟୀ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ ମାନଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଭାଗି ଦେବା ଭଳି ଭାଗି ଦିଅ, ତୁମର ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶ ଠାରୁ ଫେଙ୍ଗି ଦିଅ। ମାସ ମାସ ଅନୁକ୍ରମେ ଚଲିଥାଏ, ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନୁକ୍ରମକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥାଏ। ଭୂମି ଓ ଆକାଶ ଦୁଇ ଜଗତ ଇନ୍ଦ୍ର ର ଶକ୍ତି ରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି, ଜଳ ନବଜାତ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି କୁ ସମର୍ଥନ କରିଥାଏ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ନାଶକ ର ଅନ୍ତ କବେ ଆସିବ? କବେ ମେଦ ରେ ଚରୁଥିବା ଗାଁ ଭଳି, ମିଥ୍ୟା ମିତ୍ର ର ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୂମି ଉପରେ ଶିଖା ହେବେ? ଯେଉଁମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ଭାଗ ରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଜେଇ ହେଉ। ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅନ୍ଧତା ରେ ଏକତ୍ରିତ ଅନ୍ବିଶ୍ୱାସୀ ମାନେ, ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଆଲୋକ ରେ ଅନ୍ବିଶ୍ୱାସୀ ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଉ। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ଅନେକ ଅର୍ପଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନେ ର ଷ୍ଟୁତି ଏବଂ ହୋମ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ସେମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର କୁ ଡାକିଥାନ୍ତି; ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି କାରୀ ମାନେ ଠାରୁ ଉପରେ ଉଠି, ଆସ। ଇନ୍ଦ୍ର ର କୃପା ରେ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଗ୍ରହ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନୂତନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଜାଣିପାରିବା। ତୁମ ଷ୍ଟୁତି କରି, ଆମେ ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାହାଯ୍ୟ ର ସମ୍ପଦ ଜାଣିପାରିବା; ସମସ୍ତ ମିତ୍ର ମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର କୁ ଏବେ ଜାଣିପାରିବା। ଉତ୍ସବ ଓ ଶକ୍ତି ର ଯୁଦ୍ଧ ରେ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର କୁ ଡାକିବା। ସେ ଯୁଦ୍ଧ ରେ ତୀବ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୋଇ ଆମ ଡାକ କୁ ଶୁଣିବେ, ଶତ୍ରୁ ନିହତ କରି, ଧନ ଜିତିବେ। ଏହି ବିଶ୍ୱ ରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ପାଦ। ସେ ପୃଥିବୀ ରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହା ଠାରୁ ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଠି ର ଦୂର ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ—ଯାହା ଥିଲା ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ସେ ଅମୃତ ର ନାୟକ, ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ର ଏତେ ମହାନତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ମହାନ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କ ଚତୁର୍ଥାଂଶ, ତିନି ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଅମୃତ ଆକାଶ ରେ ଅଛି। ତିନି ଚତୁର୍ଥାଂଶ ପୁରୁଷ ଉପରେ ଉଠିଗଲେ; ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ପୃଥିବୀ ରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଠାରୁ ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ, ଖାଇଥିବା ଓ ଖାଇନଥିବା ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ। ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ବିରାଜ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବିରାଜ ଠାରୁ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ପୃଥିବୀ ଠାରୁ ପଛ ଓ ସାମ୍ନା ଦୁଇ ଦିଗ ରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏହି ପୁରୁଷ କୁ ବଳି ଭାବେ ନିୟୋଗ କରି ବଳି କରିଥିଲେ; ବସନ୍ତ ଘୃତ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଜଳାନ୍ତ, ଶରତ ଅର୍ପଣ ହେଲା। ସେମାନେ ଏହି ବଳି ରେ ଆରମ୍ଭ ରେ ଜନ୍ମିତ ପୁରୁଷ କୁ ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ଅନ୍ତି, ଦେବତା, ସାଧ୍ୟ ଓ ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ବଳି କରିଥିଲେ। ଏହି ବଳି ଠାରୁ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅର୍ପିତ, ଘୃତ ଓ ଦହି ମିଶ୍ରିତ ହୋଇ ଏକାଠି ହେଲା। ସେ ଆକାଶ ର ପ୍ରାଣୀ, ଅରଣ୍ୟ ର ପ୍ରାଣୀ, ଗ୍ରାମ ର ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏହି ବଳି ଠାରୁ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅର୍ପିତ, ଋକ୍ ଓ ସାମ ଶ୍ଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଛନ୍ଦ ଏହିଠାରୁ ଜନ୍ମିଲା; ଏହିଠାରୁ ଯଜୁର୍ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହିଠାରୁ ଘୋଡ଼ା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଦୁଇ ଦାନ୍ତ ଦାନ୍ତ ଥିବା ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଗାଁ ଏହିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହିଠାରୁ ଛାଗ ଓ ଭେଡ଼ା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ପୁରୁଷ ର ବିଭାଜନ ହେଲା, କେତେ ଅଂଶ ରେ ସେ ବିଭାଜିତ ହେଲେ? କେଉଁ ଅଂଶ ମୁଖ, କେଉଁ ଅଂଶ ବାହୁ, କେଉଁ ଅଂଶ ଜଘନ, କେଉଁ ଅଂଶ ପାଦ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ମୁଖ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ତାଙ୍କ ବାହୁ ଠାରୁ, ବୈଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ଜଘନ ଠାରୁ, ଶୂଦ୍ର ତାଙ୍କ ପାଦ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ମନ ଠାରୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଠାରୁ, ମୁଖ ଠାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଶ୍ୱାସ ଠାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ନାଭି ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ମୁଣ୍ଡ ଠାରୁ ଆକାଶ, ପାଦ ଠାରୁ ପୃଥିବୀ, କାନ ଠାରୁ ଦିଗ—ଏଭଳି ଦେବମାନେ ଜଗତ ଗଠନ କଲେ। ସାତ ଟି ପରିବେଷ୍ଟିତ ଦାଉଡ଼ି, ତିନି ଗୁଣା ସାତ ଟି ଜ୍ୱାଳା ଦାଉଡ଼ି ଏକାଠି ହେଲା; ଦେବମାନେ ବଳି କରି, ପୁରୁଷ କୁ ବଳି ଜନ୍ତୁ ଭାବେ ବାନ୍ଧିଲେ। ବଳି ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ବଳି କରିଥିଲେ; ଏହି ଥିଲା ପ୍ରଥମ ପବିତ୍ର କ୍ରିୟା। ସେମାନେ ଆକାଶ ର ଶିଖର ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରାତନ ସାଧ୍ୟ ଦେବମାନେ ବସିଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଜାଗୃତ ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିତ, ଘର ରେ ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଘର ର ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥାନ୍ତି, ନିଜ ଆଶ୍ରୟ ରେ; ସେ ସାର୍ବଜନୀନ ପୂଜାରୀ, ଅର୍ପଣ ଯୋଗ୍ୟ, ସାର୍ବଭୂମ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭଲ ମିତ୍ର, ସେ ମିତ୍ରତା କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଦୀପ୍ତି ରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘର ର ଅତିଥି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅରଣ୍ୟ ରେ କୁଶଳ କାରିଗର ଭଳି ବସିଥାନ୍ତି; ସେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜନ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ରେ ପ୍ରଜ୍ଞା, କୌଶଳ ରେ କୌଶଳୀ, ଋଷି ଭଳି ଦୃଷ୍ଟି, ସବୁ ଜାଣିଥିବା; ତୁମେ ଏକାମାନେ ଧନ ର ନାୟକ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଭୂମି କୁ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ କରିଥାଏ। ଅଗ୍ନି ର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ବଳି ର ଆସନ ଜାଣି, ଘୃତ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୀପ୍ତିମାନ ମାନେ ପ୍ରଭାତ ଭଳି ଆସନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ର କିରଣ ଭଳି ପବିତ୍ର।