ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଶାଳ ବୁଆଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଠି, ମଜବୁତ ଉରୁ ଥିବା ଏକ ନାରୀ, ଯିଏ ଏକ ବୀରର ଜନାନୀ, ସେ ବୃଷାକପିଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପଚାରାଗଲା, “କାହିଁକି ଆପଣ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ବୃଷାକପି? ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ସେ ନାରୀ କହିଲେ, “ସେ ମୋତେ ଦୁର୍ବଳ ବୋଲି ଭାବେ, ଯେପରିକି ମୋର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜନାନୀ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସାଥୀ। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ପୁରୁଣା କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ନାରୀମାନେ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ଏକାଠି ଯାଉଥିଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ମୁଁ ଶୁଣିଛି ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଭାଗ୍ୟଶାଳି। ତାଙ୍କର ପତି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ କେବେ ବି ନଶ୍ଟ ହେଉନାହାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ବୃଷାକପିଙ୍କ ସାଥୀ, ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରିୟ ଉପହାର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଯାଉଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବୃଷାକପି, ରେବତୀ, ସୁସନ୍ତାନ ଓ ସୁସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ପ୍ରିୟ ଉପହାର ଭୋଜନ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ବୃଷଭ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପନ୍ଦର ରାନ୍ଧୁନୀ ଏକାଠି ହୋଇ ବୃଷଭରୁ ମୋ ପାଇଁ କୁଳିଶ ଭାଗ ତିଆରି କରନ୍ତି। ମୁଁ ଭୋଜନ କରିଛି, ମୋ ଜଠର ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଧାରାଳ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ବୃଷଭ ପରି ଜଣେ ଗୋପାଳକ ଦଳରେ ଗର୍ଜନ କରିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯାହା ପାଇଁ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନମାନେ ଉପହାର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯାହା ଉରୁ ମଧ୍ୟରେ କମ୍ପନ ହୁଏ, ସେ ବିଶ୍ରାମ କରିନଥାଏ; ଯେଉଁଥିର ଲୋମ ଅଂଶ ବସିଲେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ, ସେ ବିଶ୍ରାମ କରେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃଷାକପି, ଧନ ସହିତ ହତ ହୋଇଥିବାକୁ ଖୋଜିଛନ୍ତି। ସେ ନୂତନ ତିରି, ପାକା ଉପହାର, ଇନ୍ଦନ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଦାସ ଓ ଆର୍ୟମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଦେଖିବାକୁ, ଖୋଜିବାକୁ। ମୁଁ ପାକା ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପାନ କରେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଚିନ୍ତାଶୀଳଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମରୁଭୂମି ଓ କାଟିବା ସ୍ଥାନରେ କେତେ ଦୂର, କେତେ ଯୋଜନା ଅଛି? ବୃଷାକପି, ଘରକୁ ଫେରିଆଉ, ନିକଟସ୍ଥ ସ୍ଥାନକୁ ଆସ। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବୃଷାକପି, ଫେରିଆସ, ଆମେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା। ସ୍ୱପ୍ନ ସହଭାଗୀ, ତୁମେ ଏହି ପଥରେ ଘରକୁ ଫେର। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେତେବେଳେ ବୃଷାକପି, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଥିଲ, ସେଇ ମୃଦୁପଦ ହରିଣ କେଉଁଠି ଥିଲା, ସେ କଣ ଖାଇଥିଲା, କଣ ଚାଟିଥିଲା? ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପର୍ଶୁ ନାମକ ନାରୀ ଏକାଠି କୁଡିଟି ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଭଲ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଜଠର ନିରୋଗ ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରେ ଆସିଲା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଗାଥା। ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ହନ୍ତାକୁ ଆଘାତ କରେ, ତ୍ୱରିତ ଚଳାକତାର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ, ସ୍ଥିର ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦିନ ଓ ରାତି ଆମକୁ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଜାତୱେଦସ୍, ତୁମ ଦେହର ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କର, ତୁମ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ନିରମୂଳ ଦାନବମାନେ ଧର, ମାଂସଭୋଜୀ ଦାନବମାନେକୁ ବଳିବେଦିରେ ଦେଖ। ତୁମ ଦୁଇ ଜବଡ଼ା, ତୀବ୍ର ଓ ଧାରାଳ ଦ୍ୱାରା, ଉପର ଓ ତଳ ଦିଗରେ ଥିବା ଦାନବମାନେକୁ ଧର, ଏବଂ ମଧ୍ୟାକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚଳି, ମାୟାବୀମାନେକୁ ତୁମ ଜବଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଘେରି ନଅ। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ତୀବ୍ର ଶର ନମାଇ, ବାଣ ଓ ଉଲ୍କା ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟମାନେର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କର, ତାଙ୍କର ହାତ ପଛେ ପଛେ ବାନ୍ଧ। ଅଗ୍ନି, ମାୟାବୀମାନେର ଚର୍ମ ଛିଣ୍ଡ, ତୁମ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର। ଜାତୱେଦସ୍, ତାଙ୍କର ଯୋଡ଼ା ଭାଙ୍ଗ, ମାଂସଭୋଜୀ ଦାନବମାନେ ଅଂଗ ଅଲଗା କରନ୍ତୁ। ଏବେ ଯେଉଁଠି, ହେ ଜାତୱେଦସ୍, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖ, ଯେ ଦଢ଼ି ବା ଚଳିଚାଳି କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଉଡ଼ୁଛି, ସେଠି, ତୁମ ଧାରାଳ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କର। ଯଦି ମିଳିଯାଏ, ହେ ଜାତୱେଦସ୍, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀମାନେର ଦୌଷ୍ୟ ଦୂର କର, ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ନିକଟମାନେକୁ ଦହା, ଶେଷ ଅଂଶକୁ ମାଂସଭୋଜୀମାନେ ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ। ଏଠି, ଅଗ୍ନି, କିଏ ମାୟାବୀ, କିଏ ଏହି କାମ କରୁଛି, ତାହା ଘୋଷଣା କର। ତୁମ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଧର, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କର। ତୁମ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କର, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଓ ଶୁଭମାନେ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଅଗ୍ରସର କର। ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେକୁ ଦହା, ମାୟାବୀମାନେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ନଦେଉ। ଅଗ୍ନି, ଉପର ତଳ, ମଧ୍ୟ ତିନି ଯୋଡ଼ା ଅଂଶକୁ ଛିଁଡ଼, ମାୟାବୀମାନେର ମୂଳକୁ ତିନି ଭାଗରେ ଛିଁଡ଼। ତିନିଥର ମାୟାବୀମାନେର ଅନ୍ତ ହେଉ, ଯିଏ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟକୁ ହନନ କରେ, ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦହା, ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାମାନେର ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିକୁ ପତିତ କର। ଅଗ୍ନି, ଯେ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମାୟାବୀକୁ ଦେଖ, ସେଇ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଖୁର ଓ ଶିଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗ, ଅଥର୍ବଣଙ୍କ ଆଲୋକ ଓ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଜ୍ଞାନକୁ ତଳେ ପତିତ କର। ଅଗ୍ନି, ଆଜି କିଏ ଶାପ ଦେଉଛି, କିଏ କଥା କହିଛି, କିଏ କ୍ରୋଧ ବା ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶର ନିକଷେପ କରିଛି—ସେହି ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀମାନେର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କର।