ଏକ ସୁନ୍ଦର ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ସମସ୍ତେ ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ—ଏହି ପୂଜ୍ୟା ନାରୀ ଜେଣ୍ଟି ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରନ୍ତୁ, ଦଶଜଣ ପୁଅ ପାଆନ୍ତୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଏକାଦଶ ପରି ହେଉନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ, “ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଜଣନୀ, ପିତାର ପ୍ରତି ରାଣୀ ହେଉ, ସାସୁ-ଶ୍ଵଶୁରଙ୍କ ପ୍ରତି ରାଣୀ ହେଉ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଭଉଣୀ ଓ ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ରାଣୀ ହେଉ।” ଏହି ନୂତନ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ଏକତା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଜଳ ଏବଂ ମାତରିଶ୍ୱାନ, ଧାତୃ ଓ ନିୟତି ଦେବୀଙ୍କୁ ଡାକି ଏକତା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ସୋମ ରସ ଝରିଯାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ବଳଶାଳୀ ବାନର ଥିଲେ, ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହି ବାନର ଯେଉଁଠାରେ ସୋମ ପିଇଲେ, ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପ୍ରମାଣିତ ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବାନର ଠାରୁ କେତେକ ଭୟ ଭାବେ ପଳାଇଯାନ୍ତି, କାରଣ ସେଠି ସେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ନାହିଁ ମିଳାନ୍ତି। ଲୋକେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି—ଏହି ବାନର କ’ଣ କଲେ ଯେ ଇନ୍ଦ୍ର ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ? ନାକି ସେ ବଡ଼ ଧନୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ? ତଥାପି, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାନାଯାଏ। ଏହି ବାନର ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ—ଜଣେ କୁକୁର ତାଙ୍କୁ କାମଡ଼ିଦେଉ, ଜଣେ ବନ୍ଦର ତାଙ୍କର କାନ ଛିଣିଦେଉ। ବାନର ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ଖୋଲାସା କରିଦେଇଛି, ମୁଁ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବିନାହିଁ। ଏଠି ଜଣେ ନାରୀ କହୁଛନ୍ତି—ମୋ ଭଳି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ନାହିଁ, ମୋ ଭଳି ସୁନ୍ଦର, ଆକର୍ଷକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କର ମାତା ସୁଲଭିକାଙ୍କୁ କହନ୍ତି, “ମା, ଯାହା ହେବ, ହେଉ। ମୋର ଉରୁ ଜଳିଉଛି, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଧଡ଼ିଉଛି।” ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାରୀ, ଯିଏ ବୀରଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି—“କାହିଁକି ଆସିଛ, ବୃଷାକପି?” ବୃଷାକପି ଭାବେ ଯିଏ ମୋତେ ଦୁର୍ବଳ ଭାବେ ଭାବନ୍ତି, ମୁଁ ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହଚରୀ। ପୁରାତନ ସମୟରେ, ନାରୀ ଯଜ୍ଞ ସହ ଯାଉଥିଲେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ମାନି ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ କହୁଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ। କିନ୍ତୁ କୁହାଯାଏ, “ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ନୁହଁ, ନା ବୃଷାକପିଙ୍କ ସହଚରୀ, ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରିୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଉଛି।” ବୃଷାକପି, ରେବତୀ ଭଲ ପୁଅ-ଜଣେଇ ଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବୃଷ ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ପନ୍ଦର ରାନ୍ଧୁନୀ ବିଶ୍ ଖଣ୍ଡରେ ମାଂସ ରନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ଭୋଜନ କରି ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବୃଷ ଶିଙ୍ଗ ଭଳି ଗୋ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଯାହା ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନୈବେଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। କିଏ ଶୁଏ ଓ କିଏ ନ ଶୁଏ, ତାହା ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ବୃଷାକପି ଧନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ତିନି ନୂଆ କାଢ଼ି, ପାକା ଭୋଜନ ଓ ଇଂଧନ ନେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦାସ ଓ ଆର୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ସୋମ ପାନ କରିଛି, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛି। ମରୁଭୂମି ଓ ଚିରାଞ୍ଜିବି ଠାରେ କେତେ ଦୂରୀ, କେତେ ଯୋଜନା ଅଛି? ବୃଷାକପି, ଘରକୁ ଫେର, ନିକଟରେ ଆସ। ଫେରିଆ, ଆମେ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା। ସ୍ୱପ୍ନ ବଣ୍ଟିଥିବା ବୃଷାକପି, ଘରକୁ ଫେର। ବୃଷାକପି ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ, ଶିତଳ ପାଦ ହରିଣ କେଉଁଠି ଥିଲା, ସେ କ’ଣ ଖାଇଲା, କ’ଣ ଚାଟିଲା? ପର୍ଶୁ ନାମକ ନାରୀ ଏକାସାଥିରେ ବିଶ୍ ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଭଲ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ଜଠର ସୁସ୍ଥ ହେଲା। ଏହି ଉତ୍ସବ ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକାଯାଏ। ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନାଶକ, ଶୀଘ୍ର ଚଳିତା, ମୋ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯାଉଛି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦିନ ଓ ରାତି ଆମକୁ ଦୁଷ୍ଟ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କର। ଜାତବେଦା, ତୁମ ଦହନ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ମାନ୍ତ୍ରିକ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେକୁ ଦଣ୍ଡିତ କର, ତୁମ ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଧରି, ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ବଳିକୁ ଦିଅ। ତୁମ ଦୁଇଟି ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ଉପର ଓ ତଳ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଧର, ମଧ୍ୟାକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କର, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନିଅ। ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ବାଣ ଟିଏ ତିର୍ଛ କର, ମନ୍ତ୍ର ଓ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କର, ତାଙ୍କ ହାତ ପଛେ ବାନ୍ଧି ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ମାନ୍ତ୍ରିକଙ୍କ ଚର୍ମ ଛିଣିଦିଅ, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଅଂଗ ଛିଣିଦିଅ। ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦେଖ, ଚାଲୁଥିବା କିମ୍ବା ଉଡ଼ୁଥିବା, ସେଠି ତୁମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଘାତ କର। ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କର, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ମୁଖ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଳିଦିଅ, ଶେଷ ଅଂଶକୁ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବାମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ଏଠି ଅଗ୍ନି, କିଏ ମାନ୍ତ୍ରିକ, ତାହା ଘୋଷଣା କର, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଧର, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଲୋକ ଠାରୁ ଅଲଗା କର। ତୁମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସଦ୍ଗୁଣିଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗକୁ ନେଉ, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ମାନ୍ତ୍ରିକମାନେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମେ ସବୁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ତିନି ଯୋଗରେ ମାନ୍ତ୍ରିକଙ୍କ ମୂଳ କାଟିଦିଅ, ତାଙ୍କ ଅଗ୍ରଭାଗ ଓ ପଛ ଅଂଶ କାଟିଦିଅ। ତିନିଥରେ ମାନ୍ତ୍ରିକଙ୍କ ନାଶ ହେଉ, ଯେଉଁଠି ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟକୁ ହନନ କରିଥାଏ, ତୁମ ଜ୍ୱାଳା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦଳିଦିଅ, ତୁମ ପ୍ରଶଂସକଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଫିଙ୍କିଦିଅ।