ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦିନରେ, ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ସୂନ୍ଦରତାର ଧାରକ ଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ୟାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣୀତ କରିବା ପାଇଁ ଏଇ ଯାତ୍ରାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ତେବେ, ସେମାନେ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଯେଉଁ ଜନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ, ତାହାର ଏକ ଚକ୍ର କେଉଁଠି ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର ଯୋକ କେଉଁଠି ରଖାଯାଇଥିଲା—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ପଣ୍ଡିତମାନେ କହିଲେ, ସୂର୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଚକ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଋତୁଅନୁସାରେ ଚଳିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଚକ୍ର ଅଛି, ଯାହା କେବଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ତେଣୁ ମୁଁ ସୂର୍ୟା, ଦେବତା, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତି, ମାୟାରେ ଆଗପଛ ଚଳିଥିବା, ବାଳକମାନେ ଖେଳିବା ପରି, ଯଜ୍ଞକୁ ପରିଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣେ ଋତୁଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ନୂତନ ଭାବରେ ଜନ୍ମନେଇ, ସେ ଦିନର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରଥମେ ଆସନ୍ତି; ସେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ରଗତି କରି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସୂର୍ୟାଙ୍କୁ କହାଯାଏ—ତୁମେ ସୁନ୍ଦର କାପାସ ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼, ଯାହା ଅନେକ ଆକୃତିର, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଭଲ ଚକ୍ର ସହିତ ଭଲ ଭାବେ ଢାକାଯାଇଛି; ଅମୃତତ୍ୱର ଲୋକକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ତୁମର ପତି ପାଇଁ ମଧୁର ଭାବେ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର। ଏଠି ଏକ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବରକୁ ଉତ୍ଥାଇ ଦିଆଯାଏ, ଏହି ସୂର୍ୟା ଏବଂ ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ; ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କର, ଏହି ଅଂଶ ତୁମର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଅଧିକାର। ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ବି ଅନ୍ୟ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଖୋଜିବାକୁ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ବର ଓ ବଧୁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ମାର୍ଗ ସରଳ ଓ ସତ୍ୟ ହେଉ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମ ମିତ୍ରମାନେ ବିବାହ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି; ଆର୍ୟମାନ୍, ଭଗ ଏହି ବିବାହରେ ଏକତ୍ରିତ କରନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ଶାନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ବରୁଣଙ୍କ ଫାନ୍ଦରୁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଥିରେ ସବିତା ଦୟାଳୁ ଭାବେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ; ଏହି ସତ୍ୟ ଆସନରେ, ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟର ଲୋକରେ, ଅକ୍ଷତ ଭାବେ ତୁମକୁ ପତି ସହିତ ରଖୁଛି। ଏଠାରୁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଅନ୍ୟଠାରୁ ନୁହେଁ, ଭଲ ଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛ; ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଦୟାଳୁ ଭାବେ ଏହି ନାରୀକୁ ଶୁଭ ସନ୍ତାନ ଓ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ପୂଷଣ ତୁମର ହାତ ଧରି ନେଇଯାଉ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ରଥରେ ବସାଇ ନେଇଯାଉ; ଘରକୁ ଗ୍ରୁହଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କର, ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସଭାରେ କଥା କହ। ଏଠି ଘରେ ସନ୍ତାନ ସହ ଉନ୍ନତି କର, ଘରର ଅଗ୍ନିକୁ ରକ୍ଷା କର, ଶରୀରକୁ ପତି ସହିତ ଏକତ୍ର କର, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ସଭାରେ କଥା କହ। ଯଦି ନାରୀ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହୁଏ, ତାହା ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ ବଢ଼ିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପତି ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। ଅସମ୍ମତିର ମୂଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଅ, ଧନ ବଣ୍ଟନ କର; ଏହି ନାରୀ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯଦି ପତି ଅନ୍ୟ ନାରୀକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ନିଜ ଜନ୍ୟ ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥାଏ, ତେବେ ନାରୀର ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ, ବିରକ୍ତ ଓ ପାପମୟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ରୋଗମାନେ ବଧୁଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ର ସହ ନେଇ ଆସନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତାମାନେ ପୁନଃ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ବର ଓ ବଧୁ ଚାରିପାଖରେ ଯେଉଁ ଚୋରା ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜାଣିନପାରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରେ ପଳାଇଯାଆନ୍ତୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ସୁମାର୍ଗରେ କଠିନ ସ୍ଥାନ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ। ଏହି ବଧୁ ଶୁଭ, ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ; ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। ଏହି ଏକ ଶୁଷ୍କ, ତୀତ୍ୱ, ବିଷ ସଦୃଶ, ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯିଏ ସୂର୍ୟା ସୂକ୍ତକୁ ଜାଣେ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧୁ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଗାଲି, ତିରସ୍କାର, ଏବଂ ବିଚ୍ଛେଦ—ଏହା ସୂର୍ୟାର ରୂପ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମର ହାତ ଧରୁଛି ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ, ଯେପରି ତୁମେ ମୋ ସହିତ ପତିଙ୍କୁ ସହ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ; ଭଗ, ଆର୍ୟମାନ୍, ସବିତା, ପୁରନ୍ଧି ଦେବତାମାନେ ଘରସଂସ୍କାର ପାଇଁ ତୁମକୁ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି। ପୂଷଣ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍ଗରେ ନେଇଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ବୀଜ ରୋପଣ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଉରୁ ଭଲ ଗଠିତ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ କରିପାରିବା। ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ସୂର୍ୟାଙ୍କୁ ବରଯାତ୍ରୀ ସହ ଆଣିଥିଲେ; ପୁନର୍ବାର ଅଗ୍ନି, ବଧୁକୁ ପତିଙ୍କୁ ଦିଅ, ସନ୍ତାନ ସହିତ। ଅଗ୍ନି ବଧୁକୁ ପତିଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଭାବ ସହିତ; ପତି ଏହି ବଧୁ ସହିତ ଶତବର୍ଷ ଯାଉନ୍ତୁ। ସୋମ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିଗ୍ରହଣ କଲେ, ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ତୃତୀୟ ଅଗ୍ନି, ଚତୁର୍ଥ ପୁରୁଷମାନେ। ସୋମ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଲେ, ଅଗ୍ନି ମୋତେ ସମ୍ପଦ, ସନ୍ତାନ ଓ ଏହି ନାରୀକୁ ଦେଲେ। ଏଠି ରୁହ, ଯିଅନ୍ତୁ ନ ଯାଅ; ଆୟୁଷ୍ୟ ଭୋଗ କର, ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ସହ ଖେଳ, ନିଜ ଘରେ ଆନନ୍ଦ କର। ପ୍ରଜାପତି ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆର୍ୟମାନ୍ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ କରନ୍ତୁ; ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ସହିତ ପତିଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଆଣ। ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି କ୍ରୂର ନ ହେଉ, ପତିଙ୍କୁ କ୍ଷତିକାରକ ନୁହଅ; ଗୋମାନ୍ୟ ପାଇଁ ଶୁଭ, ଦୟାଳୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ; ପୁଅ ସହ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆଶାବାନ୍ଧି, ସମ୍ୟ ଭାବରେ ଦ୍ୱିପଦ ଚତୁଷ୍ପଦ ପାଇଁ ଶୁଭ ଆଣ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପୂଜ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଭ ସନ୍ତାନ ଦିଅ, ଦଶ ପୁଅ ଦିଅ, ପତିଙ୍କୁ ଏକାଦଶ ବନ୍ଦିଦିଅ। ଶ୍ୱଶୁର, ଶ୍ୱଶୁରୀ, ପତିଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଏବଂ ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାନୀ ହୁଅ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ଏକତ୍ରିତ କରନ୍ତୁ, ଜଳ ଆମ ହୃଦୟକୁ ଏକତ୍ର କର, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍, ଧାତୃ ଏବଂ ନେତୃ ଦେବୀ ଆମକୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ।