ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତାମାନେ ମହାବନକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ସିଧା ପଥରେ ଯୋକ୍ତ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ରେନ୍ସରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମିତ୍ର, ଯିଏ ଉତ୍ତମ କୁଳର ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥିବା ଦେବ, ନାମୀ ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଦେବ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଚଳିଥିବା ଅଗ୍ନି, ସେ ନାରୀ, ଫଳଦାୟିନୀ ଗର୍ଭ ଓ ଦାତୃ ଅଟୁଟ ଧାରା। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରୀରର ଜ୍ୱାଳା ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ, ସେ ବିଶାଳ ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି, ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ପୁରୁଣା ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କାନ୍ରେ ନେଇ ଆଣିଥିଲେ, ଜଳରୁ ରଥକୁ ଚଳାଇଥିଲେ। ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ତାପରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ନୃମେଧଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ସହିତ ପ୍ରେରଣା କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ଧନ ଦେଇଥିବା ଦାତା, ନାୟକମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି। ମହାର୍ଷିମାନେ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଯାତ୍ରାରେ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ସେ ହଜାର ଗାଁ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଅଗ୍ନି। ମନୁ ଓ ନହୁଷଙ୍କ ବଂଶଜମାନେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଅମରତାର ଗନ୍ଧର୍ବ ପଥର ଧାରକ, ତାଙ୍କ ଗୋଶାଳା ଘୃତରେ ବିସ୍ତୃତ। ଋଭୁମାନେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଅପୂର୍ବ ସ୍ତୋତ୍ର ରଚନା କରିଥିଲେ। ଆମେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଗାୟକଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ, ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ଆମକୁ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରି ସେୟାର ଓ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ସେ ଆମ ପିତା, ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଧନ ଲାଗି ଆଗେ ପଛେ ସମସ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର କ'ଣ, ଏହାର ଭିତି କ'ଣ, ସେଇ ଶବ୍ଦ କ'ଣ, କେଉଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୃଜନ କଲେ? ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚକ୍ଷୁ, ମୁହଁ, ହାତ, ପାଉଁ ଥିବା, ଦୁଇଟି ବାହୁ ଓ ଡାଣ୍ଡାରେ ପବନ ଫୁଙ୍କୁଥିବା, ସେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ଦେବତା ସୃଜନ କରିଥିଲେ। କେଉଁ ଜଙ୍ଗଲ, କେଉଁ ଗଛ ଥିଲା ଯାଁଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଗଢ଼ାଯାଇଥିଲା? ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ମନରେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି, ଯାଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭାରସା ରଖିଛି। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ, ନିମ୍ନ, ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ, ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେଙ୍କୁ ଶିଖାଇଥିଲେ, ନିଜର ଆତ୍ମାକୁ ଉପାସନା କରି, ନିଜ ରୂପରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ସେ ଯଜ୍ଞରେ ଅପରିଚିତମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଉ, ଆମେ ଦୟାଳୁ ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ନିକଟରେ ରୁହିବାକୁ ଚାହାଁ। ଆମେ ଆଜି ବାଣୀର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ସେ ଆମ ସମସ୍ତ ନିବେଦନ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍, ଶୁଭକର୍ମର ଫଳ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ବିଶ୍ୱର ପିତା, ଦୃଷ୍ଟିର ଜନକ, ନିଜର ମନ ଦ୍ୱାରା ଘୃତ ଧାରାକୁ ସୃଜନ କଲେ। ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଢ଼ ହେବା ପରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କ ମନରେ ତଳ, ମଧ୍ୟ, ଶିଖର ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିମାନ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେଉଁଠି ସପ୍ତ ଋଷି ଓ ଏକ ଉତ୍ତମ ତଥାନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଆମ ପିତା, ଜନକ, ନିୟମକ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାମକର୍ତ୍ତା, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଆଲୋକର ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ସେ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦେବତାମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ଜଳରେ କେଉଁ ଗର୍ଭ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ? ସେଇ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରଥମେ ଜଳ ଧାରଣ କଲା, ଜନ୍ମହୀନର ନାଭିରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ସେଉଁଠି ଅବସ୍ଥିତ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାବି କଥା କହନ୍ତି, ଧୂମ୍ର ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଜୀବନ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ କ୍ରୋଧ, ଯାହାର ଅସ୍ତ୍ର ବଜ୍ର ଓ ବାଣ, ଯାହାର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ତାଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। କ୍ରୋଧ ଇନ୍ଦ୍ର, କ୍ରୋଧ ଦେବତା, ପୁରୋହିତ, ଭାସ୍କର ଓ ଅଗ୍ନି। ଲୋକମାନେ କ୍ରୋଧକୁ ପୂଜନ୍ତି। ହେ କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଆମକୁ ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ଏକତ୍ର କରି ରକ୍ଷା କର। କ୍ରୋଧ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ତପସ୍ୟା ସହିତ ଆମ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କର। ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା, ବିଧ୍ନ ବିନାଶକ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଧନ ଦିଅ। ତୁମେ ଅଜୟ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଦାହକ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ସହଯୋଗୀ ହେଉ। ମୁଁ ଦୁର୍ବଳ, ଧନ ଛାଡ଼ି ଅଛି, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି। ଆସ, ମୋ ଶରୀରକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ମୁଁ ଏଠି ଅଛି, ମୋ ନିକଟକୁ ଆସ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇବାକୁ ଆମେ ଏକତ୍ର ହେଉ। ତୁମେ ଡାହାଣ ପାଖରୁ ଆଗକୁ ବଢ଼, ଆମ ସହଯୋଗୀ ହେଉ, ଅନେକ ବିଧ୍ନକୁ ଧ୍ୱଂସ କର। ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଥମ ଭାଗ ମଧୁ ଦେଉଛି, ଆମେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ପ୍ରଥମ ଚରଣ ପାନ କରିବା। କ୍ରୋଧଙ୍କ ସହ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉ। ଅଗ୍ନି ପରି ଦହୁଥିବା କ୍ରୋଧ, ଆମ ସେନାପତି ହେଉ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହନ୍ତା, ଧନ ବଣ୍ଟନ କର, ଶକ୍ତି ମାପ, ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କର। କ୍ରୋଧ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର, ଧ୍ୱଂସ କର। ତୁମ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛି, ଆଜ୍ଞାପାଳକଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅ। ତୁମେ ଏକା ଅନେକ ଉପରେ ବିଜୟୀ, ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ନେଇଯାଅ। ତୁମ ସହିତ ଅମିତ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ବିଜୟ ପାଇଁ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବା। ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ବିଜୟୀ, ମୋ ନାୟକ, ଆମ ସ୍ତୁତି ଗାଇବା, ତୁମ ଉତ୍ସ ଜାଣିଛୁ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ବଜ୍ର ଓ ବାଣଧାରୀ, ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କର। ତୁମ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ବହୁ ଧନ ଦିଅ।