ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଦେବତାମାନେ ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ଦଢ଼ ଉତ୍ସାହରେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଏକ ତୀବ୍ର ଧୂଳି ଉଠିଯାଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ, ତାପସୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଭରିଦେଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ବହନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆଦିତିଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଠ ଝିଅ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସତଜଣ ସନ୍ତାନକୁ ନେଇଗଲେ, କିନ୍ତୁ ମାର୍ତାଣ୍ଡକୁ ବାହାରକୁ ଫେଙ୍କିଦେଲେ। ପରେ, ସେଇ ସତଜଣ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆଦିତି ପୂର୍ବ ଯୁଗକୁ ଗଲେ। ପରମ୍ପରା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ, ସେ ମାର୍ତାଣ୍ଡକୁ ପୁନର୍ବାର ଆଣିଲେ। ଏହି ଭାବେ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦମୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଓ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ। ମାରୁତମାନେ ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯେତେବେଳେ ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭରେ ଧରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର ଚଳାକିରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନେକ ସ୍ତୁତିରେ ବଳବାନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଜଣା ଯାଉଛି, ଜଣେ ଜନନୀ ପରି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଦକ୍ଷେପରେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଦଦ୍ୱୟ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ, ଏଠିରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହଜାର ସାଳାବୃକମାନେକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନମାନେ ସହିତ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ବଢ଼ିଲା। ଏକତା ସହିତ ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ତୁମେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ନେଇଲେ। ଦୁଇ ଦେଉଳିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହଜାର ଧନ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନମାନେ ବିରାଟ୍ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ। ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ସହଚରମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅନ୍ବେଷଣ କଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ସହିତ ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ତୁମ ମାୟାରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ରକ୍ତ ଧୂମ୍ର ଅବରୋଧ ଦୂରିଗଲା। ପୁରୁଣା ନାମ ଥିବା ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅବନମିତ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ତୁମେ ଉଷାମାନେକୁ ଦୂର କର; ଋଷିମାନେ, ସହଚରମାନେ, ଉତ୍ସାହ ସହିତ, ତୁମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳିଦେଲେ। ତୁମେ ନାମୁଚି ଓ ମଖସ୍ୟୁ, ଏହି ଦୃଢ଼ ଦାସକୁ ହତ କଲେ, ଯିଏ ଋଷିଙ୍କ ଉପରେ ଚତୁର ଚଳାକି ଚାଲିଥିଲା; ମନୁ ପାଇଁ ମଧୁର ମାର୍ଗ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେପରି ରଥ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ସମତଳ କରାଯାଏ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନାମ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ; ସମ୍ପୃକ୍ତି ତୁମ ହସ୍ତରେ ଦିଆଯାଇଛି; ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଏବଂ ଗଭୀର ଅରଣ୍ୟମାନେକୁ ଉଦ୍ଭିନ୍ନ କରିଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଜଳରେ ବସିଥିଲା, ସେପରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଆବରଣ ବିଛାଇଦିଆଯାଇଥିଲା; ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି ନିଶ୍ଚିତ, ଗାଈରେ ଯେଉଁ ଦୁଧ, ସେସବୁ ତୁମେ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଦେଲେ। କେହି କହନ୍ତି, "ସେ ଘୋଡ଼ାରୁ ଆସିଥିଲେ," କିମ୍ବା "ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ," କେହି ଏଭଳି କଳ୍ପନା କରନ୍ତି; କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଗୃହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲା, ଯାହାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ନିଜ ମୂଳ ଜାଣିଲେ। ପାଖା ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ, ଉଚ୍ଚ ମନସ୍କ ଋଷିମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଅବିଘ୍ନ ହୋଇ ନିକଟିଲେ; ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କର, ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଯେପରି ଧନରୁ ବନ୍ଧନ ଖୋଲାଯାଏ। ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଧନକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, କିମ୍ବା ଚିନ୍ତନରେ ଅନ୍ବେଷଣ କରେ, କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ; ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ଥିବା ଶୀଘ୍ରମାନେକୁ ଡାକେ, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରବଣରେ ବିଶିଷ୍ଟ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଶୂନ୍ୟକୁ ଡାକେ, ମହିମାମୟ ମନସ୍କ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ; ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଦେଖି ସୁଖ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୟୌସ୍ଥାନ ଅନ୍ତର ଦେଉଛି। ଏହି ଗୀତ ଅମର ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ନମ୍ରଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତି; ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଚିନ୍ତନ ଓ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମକୁ ବିଳମ୍ବ ବିନା ବସୁମାନେର ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ। ସେ ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବିସ୍ତୃତ ଗୋଧନ ଅନ୍ତରାଳ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି; ଏହି ଅନେକ ପୁଅମାନେ ଏକତାରେ, ବଡ଼, ହଜାର ଧାରା ଥିବା ମହାନ ଅନ୍ନକୁ ଦୋହନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଶଚୀ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ କର, ଅଜୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କର। ଦାନଶୀଳ, ବହୁଦାନୀ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ମଘବନ୍, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ପୁରାତନ ମହିମାମୟ ନାମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ପୁରୁଙ୍କ ପୁଅ, ସେଉଁଠି ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ଡାକିବା। ଏବେ କବି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହରେ ଜଳର ପରମ ମହିମାକୁ ଗାଇଥିଲେ; ସପ୍ତ ନଦୀ ତିନି ମାର୍ଗରେ ବହିଯାଉଥିଲେ, ତୀବ୍ର ସିନ୍ଧୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ବରୁଣ ତୁମ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେଇଥିଲେ, ହେ ସିନ୍ଧୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତୁମର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ଦୌଡ଼ିଯିବା; ତୁମେ ପୃଥିବୀର ଢାଳ ଉପରେ ଚଳିଥିଲେ, ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଉପରେ, ଯେତେବେଳେ ଚଳନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମ। ଆକାଶରେ ଏକ ଧ୍ୱନି ଉପରେ ଉଠିଲା, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଆସିଲା; ସେ ନିଜ ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରଭାବରେ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ। ମେଘରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିବାପରି, ନଦୀ ଆସିଲେ, ବୃଷଭ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ। ହେ ନଦୀ, ମାଆମାନେ ତୁମକୁ ନବଜାତ ବଛା ପରି ଦୌଡ଼ି ଆସନ୍ତି, ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଚାହାଁଥିବା ଗାଈ ପରି। ରଣକ୍ଷେତ୍ରର ରାଜା ପରି, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଉଛ; ତୁମେ ଦୌଡ଼ିଲେ, କାହାକୁ ଛାଡ଼ି ନଯାଉ। ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ସରସ୍ୱତୀ, ସୁତୁଦ୍ରୀ, ପରୁଷ୍ଣୀ ଆମ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆସିକ୍ନୀ, ମାରୁଦ୍ୱୃଧା, ଵିତସ୍ତା, ଅର୍ଜିକିୟା, ଏବଂ ସୁଶୋମା ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତୁ।