ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ତିନି ଜନୀ ଦେବୀମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁ କୁଶ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଆମେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରିଛୁ। ଦେବୀମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ମାନବଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଅନ୍ନପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ପୂଜାରେ, ଶ୍ରୀ ତ୍ୱଷ୍ଟୃ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତୁମେ ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ସହିତ ଜଡିତ ହେଲା। ଦେବମାନେ କେମିତି ଚାଲନ୍ତି, ତାହା ଜାଣି, ଧନ ଦାନ କରିବାରେ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ଦାନବନ୍ତ, ତୁମର ବେଳ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣ, ଦେବମାନେ ଯାହାର ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଦେବତା ଅନ୍ନପୂଜାକୁ ମଧୁର କରନ୍ତୁ; ଦିବ୍ୟ ଦିନ ଓ ରାତି ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ବରୁଣଙ୍କୁ ଆନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଲୋକରୁ, ମାରୁତମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଲୋକରୁ ଆଣ; ସମସ୍ତ ପୂଜନୀୟ ଅମର ଦେବମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ, ଏବଂ ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ବୃହସ୍ପତି, ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଥମ ଶବ୍ଦ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ନାମ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଟି ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଓ ଚମକୁଥିଲା, ସେହି ଶବ୍ଦକୁ ପ୍ରେମରେ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମନରେ ଶବ୍ଦକୁ ଗଠନ କରିଥିଲେ, ଶୋଧନ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ମିତ୍ରମାନେ ମିତ୍ରତାର ବନ୍ଧନ ଚିହ୍ନିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ରୂପ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶବ୍ଦର ପଥ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ଦୃଷ୍ଟାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶବ୍ଦକୁ ଖୋଜିଥିଲେ; ଏହାକୁ ନେଇ ସେମାନେ ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ବିଭଜନ କରିଲେ, ସାତ ଗାୟକ ଏହାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। କେବେ କେବେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। ବାସ୍ତବରେ, ଶବ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ଯେଉଁଠି ଏକ ଶୁଭ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଦେଖାଏ। ମିତ୍ରତାରେ ତୁମେ ଅଟୁଟ, ଏହି କଥା କହାଯାଏ; ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅହିଂସା କରନ୍ତୁ। ଏହି ଗାଈ ଭ୍ରମରେ ଚାଲିଥିଲା; ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ନଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଥିଲେ। ଯିଏ ତାଙ୍କର ସାଥୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଶବ୍ଦରେ ଅଂଶ ପାଉନାହିଁ। ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳହୀନ; ସେ ଧର୍ମର ପଥ ଜାଣିନାହିଁ। ମିତ୍ରମାନେ ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମନର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସମାନ ହେଲେନାହିଁ। କିଛି ଜଣେ ନିସ୍ପାପ ହେଇ ନିକଟ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଜଳର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୂର ଦେଖାଯାଇଥିଲେ। ମନର ଗତିରେ ହୃଦୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନ ନିକଟ ଆସନ୍ତି, ନ ଦୂର ଯାନ୍ତି, ନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନ ସୋମ ନିର୍ମାତା, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ଶବ୍ଦକୁ ଆସନ୍ତି, ଭୁଲର ଜାଲ ବୁନନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନ ଜାଣିନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ଆସିଥିବା କୀର୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସମାବେଶରେ ମିତ୍ରମାନେ ମିତ୍ର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି ଓ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ଅମର ଉପକାର ଏହି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀକୁ ମିଳେ। ତୁମେ ହିମ୍ନମାନଙ୍କର ବୃଦ୍ଧିକୁ ପୋଷଣ କରିଛ; ଶକ୍ବରୀ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଗାଉଛ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାନ କହେ; ଯଜ୍ଞର ଛନ୍ଦକୁ ମାପୁଛ। ଏବେ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଦେବମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା। ପ୍ରଶଂସା ହିମ୍ନ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି କିଏ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଖିପାରିବେ। ବୃହସ୍ପତି ଏହି ସବୁକୁ ଗଠନ କରିଥିଲେ, ଏକ କୁମ୍ଭାର ନିଜ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ମୂର୍ତ୍ତି ଗଠନ କରିଥିବା ପରି। ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ, ଅସତ୍ରୁ ସତ୍ ଜନ୍ମିଥିଲା। ପ୍ରଥମ ଦେବ ଯୁଗରେ, ଅସତ୍ରୁ ସତ୍ ଜନ୍ମିଲା; ପରେ ଦିଗମାନେ ଜନ୍ମିଲେ; ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶ ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀ ଜନ୍ମିଲା; ଦିଗମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ଅଦିତିରୁ ଦକ୍ଷ ଜନ୍ମିଲା; ଦକ୍ଷରୁ ଅଦିତି ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। ଅଦିତି ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମିଲେ; ଦକ୍ଷ, ଯିଏ ତୁମର ଜନ୍ମିତା। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁଠୁ ଜନ୍ମିଲେ, ଶୁଭ, ଅମରତ୍ୱର ସମ୍ବନ୍ଧୀ। ଦେବମାନେ ଜଳରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ, ଗଭୀର ଭାବରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ; ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧୂଳି ଦୂର କରାଯାଇଥିଲା। ଦେବମାନେ ତପସ୍ୟା କରି ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଥିଲେ; ସମୁଦ୍ରରେ ଲୁଚି ଥିଲା, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ବହନ କରିଥିଲେ। ଅଦିତିଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଏଠି ଅଠ ଜନ୍ମିଲେ; ଦେବମାନେ ସାତ ଜଣଙ୍କ ସହିତ ଚଲିଗଲେ; ସେମାନେ ମାର୍ତାଣ୍ଡକୁ ବିଦାୟ କରିଦେଲେ। ସାତ ପୁଅ ସହିତ ଅଦିତି ପୂର୍ବ ଯୁଗକୁ ଗଲେ; ସନ୍ତାନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ, ସେ ମାର୍ତାଣ୍ଡକୁ ପୁନଃ ଆଣିଲେ। ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମିଲେ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗର୍ବରେ ଉତ୍କ୍ରିଷ୍ଟ। ମାରୁତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମାତା ନାୟକକୁ ଗର୍ଭରେ ରଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଜନନୀ ଗର୍ଭରେ ଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଲା, ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଦ ଉତ୍କଳିତ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ; ଏଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ବୃଦ୍ଧି ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହଜାର ସାଲାବୃକକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରିଲେ, ଅଶ୍ୱିନମାନେ ସହିତ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି କଲେ। ଏକତା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ଯଜ୍ଞକୁ ଶୀଘ୍ର କଲେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନକୁ ମିତ୍ର ଭାବରେ ନେଲେ; ଦୁଇ ପାତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହଜାର ଧନ ଧାରଣ କଲେ, ଅଶ୍ୱିନମାନେ ଉତ୍ତମ ଦାନ ଦେଲେ। ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଚାହିଥିଲେ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ମାୟାରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ରକ୍ତ ମିଷ୍ଟ ଅବରୋଧରୁ ଖସିଗଲା। ପ୍ରାଚୀନ ନାମ ଥିବା ବାସିନ୍ଦାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ, ଦିନରେ ଦୂର କରିଥିବା ପରି; ଦୃଷ୍ଟାମାନେ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ସାହରେ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ।