ଏକ ସମୟର କଥା, ଅସତ୍ୟର ଆବରଣ ତଳେ ଗାଇମାନେ ଲୁଚି ରହିଥିଲେ । ଦୁଇଟି ଦ୍ବାର ଖୋଲିଗଲା, ଏକଟି ଦୂରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ରହିଲା । ଏହି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହସ୍ପତି ଆଲୋକର ଖୋଜ କରି, ତିନି ଉଷାକୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ । ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ଦୃଢ଼ କୋଠାକୁ ବ୍ରହସ୍ପତି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସାଗର ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଟି ଜିନିଷ ଚିରି ଆଣିଲେ । ତାଙ୍କ ଗଜଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗାଁ ଏବଂ ଆଲୋକ ଖୋଜି ପାଇଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଭଳାକୁ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଓ ଗର୍ଜନା ଦ୍ୱାରା ଅଭିଘାତ କଲେ । ଘୃତ ଲପ୍ତ ଧନ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ, ସେ ପାଣିମାନଙ୍କୁ କ୍ରନ୍ଦନ କରାଇ ଗାଁମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ । ନିଜର ସତ୍ୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୋହା ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି । ସେ ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭମାନେ ଓ ଚୟିତ ଶୁରମାନଙ୍କ ସହିତ ଘମର ତାପରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ । ସତ୍ୟ ମନସ୍କମାନେ ମିଳି ଗାଁମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ, ଚିନ୍ତାରେ ଉନ୍ମୁଖ ହେଲେ । ବ୍ରହସ୍ପତି, ପରସ୍ପର ପ୍ରଶଂସା ସହିତ, ଉଷାମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଯୋକରେ ମୁକ୍ତ କଲେ । ଶୁଭ ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କୁ ମହିମା ଦେଇ, ସଭାରେ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜି, ବିଜୟୀ ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଆମେ ଅନୁରୋଧ କରୁ । ସେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଆକାରର ପୁରସ୍କାର ଲାଗିଲେ, ଉପର ଲୋକକୁ ଧ୍ୱନିତ କଲେ । ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କରି, ସେମାନେ ଆଲୋକକୁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ଧାରଣ କଲେ । ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ଗାୟକମାନେ ତୁମ ଦାନରେ ସହଯୋଗ ପାଆନ୍ତୁ । ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ପଛରେ ରୁହୁ, ଆମର ଚାହିଦା ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଶୁଣନ୍ତୁ । ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ମହାନତାରେ ମହା ସର୍ପ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କଲେ, ତାଳ ହନନ କଲେ, ସାତଟି ନଦୀ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦେବମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଉଠି ନିଜେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ପରି, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦୁର୍ବଳମାନଙ୍କ ଭଳି ଧ୍ୱନିତ ହେଲା । ପାହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଏହି ଷ୍ଟୁତିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ବ୍ରହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ । ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗାଁ ନେଇ, ଭାଗା ପରି ଆର୍ୟମାନଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ । ସଭାରେ ମିତ୍ର ଦମ୍ପତି ପରି ଏକତ୍ର ହେଲେ । ବ୍ରହସ୍ପତି, ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ । ଯଜ୍ଞପତ୍ନୀମାନେ ଅତିଥି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ଥିଲେ । ବ୍ରହସ୍ପତି ସେମାନେଂକୁ ପାହାଡ଼ରୁ ବାହାର କଲେ, ମାନେ ଧାନର ଚାଉଳକୁ ଚାଉଳ ଧାନରୁ ଅଲଗା କରିବା ପରି । ସେ ମଧୁର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଝରାଇଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପ୍ରକାଶ କଲେ । ବ୍ରହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ର ପାଶୁ ଉଠାଇ ମାଟିର ଚମଡ଼ ଫାଟିଲେ, ଯେପରି ଜଳ ଆବରଣ ଭେଦି ଚାଲିଯାଏ । ସେ ଆଲୋକରେ ମଧ୍ୟଳୋକର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ଚରାଇକୁ ଜଳରୁ ଦୂର କରିଦେଉଛି । ବ୍ରହସ୍ପତି ଖୋଜି ଭଳାକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ବାତାସ ମେଘକୁ ଯେପରି ଚିରିଦେଉଛି, ଏପରି ଗାଁମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ । ବ୍ରହସ୍ପତି ଅଗ୍ନି ଓ ଷ୍ଟୁତିର ତାପରେ ଲୋଭୀ ଭଳାର ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଜିଭ୍ବା ଗୋଟିଏ ଅଂଗକୁ ଛୁଇଁଯାଏ, ସେପରି ଗୁପ୍ତ ଉଷାମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ । ବ୍ରହସ୍ପତି ଗାୟକମାନଙ୍କ ନାମ ଜାଣିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଗୁପ୍ତ ଗୃହରେ ଥିଲେ । ଡାଣ୍ଡିଆ ଚିରି ପିଲା ପକ୍ଷୀ ଚାଉଁଥିବା ପରି, ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଷାମାନେ ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ । ସେମାନେ ମଧୁ ଦେଖିଲେ, ଜଳରେ ଅସାହାୟ ମାଛ ପରି ଗୁପ୍ତ ଓ ରକ୍ଷିତ । ବ୍ରହସ୍ପତି ଗର୍ଜନା କରି, ଗଛରୁ ଦଣ୍ଡ ଝାଡ଼ିବା ପରି, ଏହାକୁ ବାହାର କଲେ । ସେ ଆଲୋକ ଓ ଅଗ୍ନି ଦେଖିଲେ, ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କଲେ । ବ୍ରହସ୍ପତି ଭଳା ଗାଁର ଦେହରୁ ମজ্জା ନେଲେ, ଯେପରି ଅଂଗରୁ ଯୋଡ଼ ଉଠାଯାଏ । ଶିତଳ ପାଳା ଗଛରୁ ଶାଖା ଝାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପରି, ବ୍ରହସ୍ପତି ଦୟା ନ କରି ଭଳାରୁ ଗାଁ ନେଲେ । ସେ ଯେଉଁ କାମ ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତାହା କଲେ, ଯେପରି ଦିନ ଓ ଉଷା ପୃଥକ୍ ଉଦୟମାନ । ପିତାମାନେ ଯେପରି ଆକାଶକୁ ତାରା ରଖନ୍ତି, କଳା ଘୋଡ଼ାରେ ଧଳା ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ରାତିରେ ଅନ୍ଧକାର, ଦିନରେ ଆଲୋକ ରଖାଯାଏ । ବ୍ରହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଫାଟି ଗାଁ ଦେଖାଇଲେ । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ନମନ, ସେ ପୁରୁଣା ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି । ବ୍ରହସ୍ପତି ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ନାୟକ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ସହିତ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ । ଏବେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ କଥା ଆସେ । ଅଗ୍ନି, ଭଦ୍ର ମାର୍ଗଦର୍ଶକ, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କ, ଶୁଭ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦମୟ । ମିତ୍ର କୁଳମାନେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଆମନ୍ତ୍ରିତ କରନ୍ତି, ସେ ଅସଫଳ କେବେ ହୁଏନାହିଁ । ଅଗ୍ନିଙ୍କ ବୃଦ୍ଧି ଘୃତ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଘୃତ । ଘୃତରେ ଜଳି, ସେ ଅତି ବିସ୍ତୃତ ହୁଏ, ତାଙ୍କ ଧାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକେ । ମନୁ, ଅନୀକ, ସୁମିତ୍ର ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉ । ଧନରେ ଚମକ, ଗାନ ଗ୍ରହଣ କର, ଶକ୍ତି ଓ ଯଶ ଦିଅ । ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ପୂର୍ବେ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ, ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର । ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ, ଆମ ଶରୀରକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମ ଉପହାର ଆମଠାରେ ରଖ । ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ଜୟଶୀଳ ଓ ରକ୍ଷକ ହେଉ, ମନୁଷ୍ୟର ବିରୋଧ ତୁମକୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ଶୂର ବିର ଭଳି ଏଗୋଇ ଚାଲ, ସୁମିତ୍ରଙ୍କ ନାମ ଘୋଷଣା କରୁଛି । ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ସହିତ ତୁମେ ଧନ ଜିତିଛ, ଦାସ ଓ ଆର୍ୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ଜୟ କରିଛ । ଶୂର ଭଳି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ନେତୃତ୍ୱ କର । ଦୀର୍ଘ ସୂତ୍ର, ଅସଂଖ୍ୟ ଧନାଧ୍ୟ, ଶତ ନେତୃତ୍ୱ ଥିବା ଅଗ୍ନି, ଚମକୁଛନ୍ତି । ଦେବପୂଜକ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି, ସୁମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ । ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯାତବେଦସ୍, ଗାଁ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଦେଉଛି, ବିଛିନ୍ନ ମାଁ ଓ ମେଁ ମିଶିଥିବା ପରି । ଦେବପୂଜକ ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି । ଅମର ଦେବମାନେ ତୁମର ମହିମା ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱ ।