ଏକ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୂଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ବେଦମାତା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି କହିଲେ: ଯେପରି ଗୋଡ଼ାକୁ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ଯୋକ୍ତ କରାଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ମନକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅକ୍ଷତ ଓ ଅବିକଳ ରହିବା ପାଇଁ ବନ୍ଧୁଛି। ଏହି ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଯେପରି ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରି ରଖିଛି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ମନକୁ ଜୀବନରେ ଅବିକଳ ରଖିବା ପାଇଁ ବନ୍ଧୁଛି। ଯେ ମନ ମୁଁ ଯମ, ବୈବସ୍ୱତ, ସୁବନ୍ଧୁଠାରୁ ନେଇଥିଲି, ସେହି ମନକୁ ମୁଁ ଫେରାଇ ଦେଉଛି, ଜୀବନ ପାଇଁ, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅକ୍ଷତ ଓ ଅବିକଳ ରହିବା ପାଇଁ। ଯେପରି ବାୟୁ ତଳକୁ ବହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳକୁ ଅସ୍ତ ହୁଏ, ଗାଈ ତଳକୁ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ସେପରି ତୁମର ରୋଗ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ଯାଉ। ଏହି ହାତ ମୋର ଦେବତାମୟ, ଏହି ହାତ ମୋର ଅଧିକ ପବିତ୍ର, ଏହି ହାତ ସମସ୍ତ ରୋଗ ନିବାରଣ କରେ, ଏହି ହାତ ସ୍ପର୍ଶକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ କରେ। ଏହିପରି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ବାଣୀ, ଦୁଇ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଛି। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ପିତାମାତା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେ ସପ୍ତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ବଳିବେଦୀରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲେ। ସେ ବଳ ଓ ଜୟ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରି, ବେଦୀକୁ ମାପିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଧାରା ପରି ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ବଚ୍ଛ ମନ ଓ କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ରଗାମୀ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ବାନ ଦ୍ୱାରା ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଅଭିମୁଖେ ହସ୍ତ ପ୍ରସାରିଥିଲେ। ଏକ ଅନ୍ଧକାର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ଗାଈମାନେ ଚାରିପାଖରେ ବସିଥିଲେ, ମୁଁ ଆଶ୍ବିନୀକୁ ଡାକିଲି, "ସ୍ୱର୍ଗସନ୍ତାନ ଆଶ୍ବିନୀ, ମୋ ଯଜ୍ଞରେ, ମୋ ଭୋଜନରେ, ଆସନ୍ତୁ, ମୋତେ ଭୁଲନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ନେତାମାନେ।" ତାଙ୍କର ଶୂର ଦୃଢ କାର୍ଯ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କଦାପି ତ୍ୟାଗ କରିନଥିଲେ; ଯେଉଁ ଦୁଃଖିତ କନ୍ୟା ନେଇଥିଲେ, ସେ ଆଉଥରେ ଉପରେ ଉଠିଲା, ଧାରକଙ୍କର ଆଧାର ହେଲା। ଏକ ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟମ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଯୁବତୀ ମଧ୍ୟରେ ପିତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ଦୁଇ ମନ ପୂର୍ବରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା, ଏବଂ ଭଲ ଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବୀଜ ଗର୍ଭରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ପିତା ନିଜ କନ୍ୟା ଉପରେ ଆଶା କରି ନିଜ ବୀଜ ବିସ୍ତାର କଲେ, ତେବେ ଦେବତାମାନେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ପବିତ୍ର ବାଣୀ ଓ ଗୃହପତି, ନିୟମର ରକ୍ଷକ, ତିଆରି କରିଦେଲେ। ସେ, ବୃଷଭ ପରି, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଝାଗ ଛାଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଅବିବେକୀ ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ; ଦାୟିତ୍ୱ ପରି, ଡାହାଣ ହାତ ବାମକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲା, କିନ୍ତୁ ଚିହ୍ନିତ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋତେ ଧରି ରହିଲେ। ଅଗ୍ନି ପରି ଜନ୍ମରେ ତୀବ୍ର, ଉପବ୍ଦି ଆସିଲେ, ନଗ୍ନ ପୁରୁଷ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିପାଖରେ ବସିଲେ; ସେ ଇଂଧନ ଓ ଶକ୍ତି ଖୋଜିଲେ, ସେ ନିତ୍ୟ ନୂତନ ଶକ୍ତିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ନବଗ୍ବାମାନେ ତୀବ୍ର ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ, କନାୟାଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ; ଦ୍ୱିତଳ ଆଶ୍ରୟ ଥିବାମାନେ ଦୟାଳୁ ଗୋପାଳକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସି ଦୁଧ ଚାହିଲେ। ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ରେଖାରେ ଆସି, ଦୟାଳୁ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ଗାଈମାନେ ଅଲଗା ହୋଇ, ପଛରୁ ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ, ଗାୟକ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ; ବସୁପୁତ୍ରମାନେ ଧନ ଚାହିଁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ସମସ୍ତ ଧନ ଚିହ୍ନି ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଘେରି ବସିଥିବା ବହୁତେ ଅମର ସମ୍ପଦ ଚାହିଁ ଆସିଲେ; ସେମାନେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଓ ଅଟୁଟ ଶୁଷ୍ଣ ବନ୍ଧନ ଉଦ୍ଘାଟିତ କଲେ। ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ତେଜ ଯାହାର ନାମ ଦେବତାମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ; ତାଙ୍କ ନାମ ଅଗ୍ନି, ଜାତବେଦା, ହେ ହୋତା, ସତ୍ୟପଥୀ ପ୍ରାଚାରକ, ଆମକୁ ଶୁଣ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଶ୍ବିନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ ପୂଜିତ ହୁଅ; ମାନବମାନେ ଦ୍ୱାରେ ଉଲ୍ଲାସିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅ। ପ୍ରଶଂସିତ ରାଜା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଗାୟକ, ନିଜ ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରି ଜଳ ଚାରିଏଁ ଯାଉଛନ୍ତି; ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ହଲାଇ, ଚକ୍ରର ଧାଡ଼ ପରି ଚଞ୍ଚଳକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି। ଦୁଇ ସୀମା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରୁଥିବା ବୈତରଣା, ଉପାସକ, ସଦା ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦୁହନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଶ୍ରୁତି ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ, ଆର୍ୟମାନ୍ ପ୍ରାଚୀନ ରକ୍ଷକଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେଇ ବନ୍ଧୁ, ଋଷି, ତୁମର ଚିନ୍ତାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ, ନାଭିରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି; ଗାୟକ ଏହି ନାଭିକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କରନ୍ତି; ସେ ନାଭି ଆମର ହେଉ, ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟ, ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ। ଏହି ମୋର ନାଭି, ଏହି ମୋର ଆସନ; ଏହି ମୋର ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ; ଦ୍ୱିଜାତି, ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ, ଏହି ନୂତନ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈ ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଦେଲେ। ତାପରେ ମୃଦୁ, ଚଞ୍ଚଳ, ଚମକୁଥିବା ଏକ ଦ୍ୱିଚକ୍ରିତ, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଯେତେବେଳେ ସିଧା ରେଖା, ଶିଶୁ ପରି, ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ମାଆ ଦୃଢ଼, ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ସନ୍ତାନକୁ ଆଗକୁ ଆଣିଦେଇଥାଏ। ଗାଈମାନେ କନାୟାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ଅନୁସରଣ କଲେ, କିଛି କୁକୁର ଭୂକି ଶେଷରେ; ହେ ଦାତା, ଘୋଡ଼ାହନ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମୃଦ୍ଧ, ଆମକୁ ଶୁଣ, ସତ୍ୟବାଦୀ। ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପାଇଁ ଘୋଡ଼ାପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ଅପାର ଧନ ପାଇଁ ଆଘାତ କର; ହେ ଦାତା, ଆମ ନାୟକମାନେ ରକ୍ଷା କର; ହରିବା, ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଉ। ଯେତେବେଳେ ରାଜାମାନେ ଗାଈ ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତି, ସରଣ୍ୟୁ କବି ଜରଣ୍ୟୁ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ିଯିବେ; ପ୍ରେରିତ, ପ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କର ହେବେ, ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବେ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପାର୍ହ କରିବେ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଦୟାଳୁ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ଆମେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଛୁ, ଯଦିଓ ବ୍ୟର୍ଥ; ସରଣ୍ୟୁ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଘୋଡ଼ା, ତୁମେ ଋଷି, ତୁମେ ଯଶସ୍ବୀ। ତୁମ ମିତ୍ରତା, ତୁମ ଦଳ ପାଇଁ, ଯଦି ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରିଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଅତୀତରେ ପ୍ରଧାନ ଦାତା ପାଇଁ, ସତ୍ୟବାଣୀ ଲାଗି।