ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ—ଏହି ଦୁଇ ଯୁବତୀ ଏବଂ ସତ୍ୟର ମାତୃଗଣ—ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯଦି କିଛି ଅପକାର ହୋଇଥାଏ, ସେଥିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ଏହାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; ଏହାର କିଛି ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଉପରେ ରହିନପରୁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ଥର ଔଷଧମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ଏକ ଔଷଧ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଚଳିଛି। ଯଦି କିଛି ଅପକାର ଅଛି, ସେହି ଅପକାରକୁ ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ଦୂର କରନ୍ତୁ; ଏହାର କିଛି ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଉପରେ ରହିନପରୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଗାଈ ଓ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ପଶୁଙ୍କୁ ପଥଦର୍ଶନ କର, ଯେଉଁମାନେ ଉଶୀନରଙ୍କର ରଥକୁ ଆଣିଥିଲେ। ଯଦି କିଛି ଅପକାର ଅଛି, ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଭୂମି ଏହାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ; କିଛି ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଉପରେ ରହିନପରୁ। ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କର ସଭାକୁ, ମହାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆସିଛୁ। ଅବିରୋଧ୍ୟ, ଆଭାମୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥକୁ ଆମେ ଖୋଜୁଛୁ, ସେଇ ରଥର ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆମେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଛୁ। ଯିଏ ପବିତ୍ରତାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମହିଷ ପରି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପବିତ୍ର ଅଟୁଟ। ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ସୁଖରେ ଉନ୍ନତି ପାଉଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚ ଜନଜାତି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେପରି ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ଉନ୍ନତି କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ସଭାରେ ଓ ରଥାସନରେ ରାଜ୍ୟକୁ ଧାରଣ କର, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପ୍ରକାଶମାନ ହେଉ। ତୁମେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଘୋଡ଼ାକୁ ଜଳରେ ଯୋଜନ କର, ପଣିମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ। ଏଠି ଜଣେ ତାଙ୍କ ମାଆ ପାଖକୁ, ଜଣେ ତାଙ୍କ ବାପା ପାଖକୁ, ଜଣେ ଜୀବନ୍ତମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ଏହି ତୁମ ଗତି, ସୁବନ୍ଧୁ, ଆଗକୁ ବଢ଼, ବାହାରିଆ। ଯେପରି ତିନିଟି ବନ୍ଧନରେ ଜୁଆଁକୁ ବାନ୍ଧନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ। ଏହି ବଡ଼ ପୃଥିବୀ ଯେପରି ଗଛମାନେକୁ ଧାରଣ କରିଛି, ସେପରି ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ବାନ୍ଧୁଛି, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ। ଯେ ମନକୁ ମୁଁ ଯମ, ବୈ୵ସ୍ୱତ, ସୁବନ୍ଧୁଙ୍କଠାରୁ ନେଇଛି, ତାହାକୁ ମୁଁ ଜୀବନ ପାଇଁ ପୁନଃ ଦେଉଛି, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ। ପବନ ତଳକୁ ବହୁଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳକୁ ଅସ୍ତମିତ ହେଉଛି; ଗାଈ ତଳକୁ ଦୁଧ ଦେଉଛି—ଏହିପରି ତୁମ ରୋଗ ତଳକୁ ଯାଉ। ଏହି ମୋ ହାତ ଦେବୀୟ, ଏହି ମୋ ହାତ ଅଧିକ ପବିତ୍ର; ଏହି ମୋ ହାତ ସମସ୍ତ ଚିକିତ୍ସାକାରୀ, ସ୍ପର୍ଶକୁ ଶୁଭ। ଏହା ହେଉଛି ତୀବ୍ର, ପ୍ରଶଂସିତ ବାଣୀ, ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ, ଦୁଇ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ରହିଛି; ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ପିତାମାତା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେ ସପ୍ତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ବଳିବେଦୀରେ ପଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ସେ, ଦାନ ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରୟାସ କରି, ବଳିବେଦୀକୁ ଯଥାଯଥ ମାପିଥିଲେ; ପ୍ରଶଂସିତ ବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତିନି ଧାରାରେ ବୀଜ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ଯେପରି ପେଷା ପାଥର ଧାରା ପରି ଝରେ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବଳିରେ ମନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦକ୍ଷ, ଶୀଘ୍ର, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ ଓ ତୀର ସହିତ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତକୁ ଦୁଇ ହାତ ଏଲାଇଛନ୍ତି। ଅନ୍ଧକାରମାନେ ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ମୁଁ ଆଶ୍ୱିନ୍ଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସ୍ୱର୍ଗର ଅନ୍ୱୟ; ମୋ ବଳିକୁ, ମୋ ଭୋଜନକୁ ଆସ, ଉତ୍ସୁକ ଥିବା, ମୋତେ ଭୁଲି ଯାଅନି, ମୁଖ୍ୟମାନେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରବଳ କର୍ମ, ସୁସ୍ଥିତ, ଯାହା ପୁରୁଷମାନେ ତ୍ୟାଗ କରନାହାନ୍ତି; ପୁନଃ ଯାହା ଝିଅ ଦ୍ୱାରା ବୋଝାଯାଇଥିଲା, ସେହି ସମର୍ଥନ ଉପରେ ଉଠାଯାଇଛି। ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ କର୍ମ ହେବାବେଳେ, ଯୁବତୀ ମଧ୍ୟରେ ପିତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ଆରମ୍ଭରେ ଦୁଇଟି ମନ ଅଲଗା ହୋଇଗଲା, ଭଲଭାବରେ ବୀଜ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଯେତେବେଳେ ପିତା ନିଜ ଝିଅ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି ବୀଜ ପ୍ରବାହ କଲେ, ଦେବତାମାନେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ପବିତ୍ର ବାଣୀ ଓ ଗୃହପତି, ନିୟମର ରକ୍ଷକ, ନିର୍ମାଣ କଲେ। ସେ, ବଳିଏଁ ପରି, ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାରେ ଝାଗ ଛାଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ, ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ; ଉପହାର ପରି, ଡାହାଣ ହାତ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚିହ୍ନିତ ଏକ ମୋତେ ଧରିଛି। ଅଗ୍ନି ପରି ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଶୀଘ୍ର, ଉପବଦି ଆସିଲେ, ନଗ୍ନ ପୁରୁଷ ପରି ଜଳାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ବସିଲେ; ସେ ଇଂଧନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଶକ୍ତି ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେ, ସମର୍ଥକ, ପ୍ରତିବାର ନୂତନ ଶକ୍ତି ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ନବଗ୍ବମାନେ, ସତ୍ୟ କଥା କହି, କନାୟାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଳିଲେ, ସତ୍ୟରେ ଏକତା; ଦ୍ୱିତଳ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ସେମାନେ ଗୋପାଳକଙ୍କୁ ଆସି, ଦାନଶୀଳ, ଅଚଳ, ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କଲେ। ଶୀଘ୍ର କନାୟାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ନୂତନ ମିତ୍ରତା, ଉପହାର ପରି, ସତ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ବହିଯାଉଛି; ପବିତ୍ର ହେଉଛି ସେଇ ଧାରା ଯାହା ତୁମକୁ ନିକଟ ଆଣିଛି, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈ, ଦୀପ୍ତିମାନୀ, ତାଙ୍କର ଦୁଧ ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଗାଈମାନେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଅନ୍ୟଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରୁ ଚିହ୍ନିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଗାୟକ ଆନନ୍ଦରେ ଏହା କହିଥାଏ; ବସୁମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଧନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି, ସଦା କ୍ରିୟାଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି। ଏଉଁପରି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅମର ସମ୍ପଦ ଆଶାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ବହୁଜନ୍ମା ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଖୋଜିଲେ, ଶୁଷ୍ଣଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ବନ୍ଧନ, ଯାହା ଭାଙ୍ଗିବା ଯାଏନା। ଏହା ହେଉଛି ସେଇ ତେଜ, ଯାହାର ନାମ ଦେବତାମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା, ଯେଉଁମାନେ ତ୍ରିପୁର ରାଜ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି; ତାହାର ନାମ ଅଗ୍ନି, ଜାତୱେଦାସ୍; ଆମକୁ ଶୁଣ, ହୋତା, ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବାନ ପୁରୋହିତ। ଏହି ଦୁଇଜଣ, ତୀବ୍ର ଦୀପ୍ତିମୟ କିରଣ ସହିତ, ଆଶ୍ୱିନ୍ଦ୍ୱୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ତୁମେ ପୂଜିତ ହେଉ; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ଦ ପାଉଥିବା, ଭଲଭାବରେ ଅର୍ପିତ ସୋମରସରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଂସ୍କୃତି ଯୋଗ୍ୟ।