ଏକ ଦୂରସ୍ଥ ଗୁପ୍ତ ନାମ ଅଛି, ଯାହା ସହିତ ଭୟଭୀତ ଲୋକେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ। ମଘବନ୍, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ତୁମ ଭାଇଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ଚମକିବା ଆଲୋକରେ ଅନୁଗତ ହେଲେ। ସେ ଗୁପ୍ତ ନାମ ବଡ଼, ଏହି ନାମ ସହିତ, ଅନେକ କୌଶଳବାନ୍, ତୁମେ ଯାହା ଥିଲା ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ତାହା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଆଲୋକ ତାଙ୍କରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା, ପ୍ରିୟମାନେ, ପାଞ୍ଚଜଣେ ଏକାଠି ଏହି ପ୍ରିୟତାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ସେ ଦୁଇଁ, ମଧ୍ୟ ଭାଗ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ପୂରଣ କରିଥିଲେ; ପାଞ୍ଚ ଦେବତା ଏକ ପରେ ଏକ, ସାତରେ ସାତ ଫର୍ମରେ। ତିରିଶି ଚାରି ରୂପରେ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖିଥିଲେ। ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଆଲୋକରେ ଚମକିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଆଲୋକର ଉତ୍ପାଦନ କଲା; ଯାହା ସହିତ ପୋଷିତ ଜଣେ ପୋଷିତ ହେଲେ। ତୁମର ସମ୍ପର୍କ ଉଚ୍ଚତାରୁ ଅଧିକ ନୁହେଁ, ତୁମର ମହାନତା ଏକାଉଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶାସନରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଉଦୟମାନ ଚନ୍ଦ୍ର, ଅନେକ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, ଯୁବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଚୀନ ଚୁଲିଆ, ଜାଗିଉଠିଲେ। ଦିବ୍ୟ କବିର ମହାନତାକୁ ଦେଖ; ସେ ଗତକାଲି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁନଃ ଏହି ଦିନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ଶକ୍ତିରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତିମ, ଗରୁଡ଼, ବଡ଼, ବୀର, ପ୍ରାଚୀନ। ସେ ଯାହା ଜାଣିଛି, ସେ ସତ୍ୟ, ବ୍ୟର୍ଥ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କର ଧନ ଚମକିବା, ସେ ବିଜୟୀ ଓ ଦାତା। ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ, ସେ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଦେଲେ, ଯାହା ସହିତ ବଜ୍ରଧାରୀ ବୃତ୍ର ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଭିଜାଇଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନେ, କ୍ରିୟାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏକତା ସହିତ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶକ, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାର ନାୟକ, ଶାସନକର୍ତ୍ତା। ସୋମା ପିଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଇ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କରିଥିଲେ। ଏହି ତୁମର, ଏକ; ଏହି ତୁମର, ଅନ୍ୟ; ତୃତୀୟ ଆଲୋକ ସହିତ ଏକତା କର। ଏକତାରେ, ତୁମର ଦେହ ଆନନ୍ଦ କରୁ; ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମସ୍ଥାନରେ। ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୂପ, ଶକ୍ତିକୁ ଆଗକୁ ନେଇ, ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ଅକ୍ଷତ, ତୁମେ ତୁମ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କର, ବଡ଼ ଆଧାର ପାଇଁ, ଆକାଶର ଆଲୋକ ପରି, ହେ ଦେବତାମାନେ। ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ପାଇଛ; ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସା ଲାଗିଛ; ଶକ୍ତିରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛ। ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଥମ ସତ୍ୟ ନୀତିକୁ ଅନୁସରିଛ; ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେ ଅନୁସରିଛ; ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ତୁମେ ପଛରେ ଚଳିଛୁ। ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମହାନତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ବଣ୍ଟନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଫର୍ମରେ ପୁନଃ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବିସ୍ତୃତିକୁ ଘୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ, ପ୍ରାଚୀନ ଅସୀମ ଆବାସକୁ ମାପିଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଫର୍ମରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ବହୁ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାର୍ବଜନୀନ ହେଲେ। ପୁଅମାନେ ସୂର୍ୟ ଜାଣିଥିବା ଦେମନକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଥିଲେ, ତୃତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଏହାକୁ ନିମ୍ନ ଭାଗରେ ରଖିଥିଲେ। ପିତାମାନେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ନିଜ ପୁଅମାନେ ଓ ପୂର୍ବଜ ତନ୍ତୁକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢିରେ ରଖିଥିଲେ। ଏକ ଜାହାଜ ପରି ସମୁଦ୍ର ଉପରେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଦିଗବାସି, ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ସେ ସମସ୍ତ ଅସୁବିଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସାର ଅଧିକାରୀ, ତାଙ୍କର ମହାନତାରେ, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରଖିଥିଲେ। ଅମେ ଏହି ପଥରୁ, ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ଦୂର ହେବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ସୋମା ପାନକର୍ତ୍ତା। ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଦିଅନାହିଁ। ଯେ ସୂତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନର ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ—ଆମେ ଏହାକୁ ଉତ୍ତମ ଡାକରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏବେ ଆମେ ମନକୁ ଡାକୁଛୁ, ନାରାଶଂସା ଓ ସୋମାର କୃପାରେ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଚିନ୍ତା ସହିତ। ସେ ମନ ପୁନଃ ଏଠାକୁ ତିଅ, ନିଷ୍ଠା, କୌଶଳ, ଜୀବନ ପାଇଁ, ଏବଂ ଆମେ ସୂର୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିପାଇଁ। ପୂର୍ବଜମାନେ, ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ, ଆମକୁ ମନ ପୁନଃ ଦିଅ, ଯେ ଆମେ ଜୀବନ ଏକତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ପାରିବା। ହେ ସୋମା, ତୁମର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ଆମ ଶରୀରରେ ମନ ଧରି, ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଆମେ ଏକତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ପାରିବା। ଯଦି ତୁମର ମନ ଦୂରେ, ବିବସ୍ବତ ପୁଅ ଯମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯଦି ତୁମର ମନ ଆକାଶ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯଦି ତୁମର ମନ ଚାରି ଦିଗର ପୃଥିବୀକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯଦି ତୁମର ମନ ଚାରି ଦିଗକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯଦି ତୁମର ମନ ସମୁଦ୍ର, ଶାଗରକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯଦି ତୁମର ମନ ଚମକିବା ଝରାକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯେଉଁଠି ତୁମର ମନ ଜଳ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ମଧ୍ୟରେ ଦୂରେ ଘୁଞ୍ଚି ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯେଉଁଠି ତୁମର ମନ ସୂର୍ୟ ଓ ଉଷାକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯେଉଁଠି ତୁମର ମନ ବଡ଼ ପହାଡ଼କୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯେଉଁଠି ତୁମର ମନ ଏହି ସମସ୍ତ ଚଳିତ ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଛି, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯେଉଁଠି ତୁମର ମନ ଦୂର ଜଗତକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ। ଯେଉଁଠି ତୁମର ମନ ଯାହା ଥିଲା ଓ ଯାହା ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ତାହାକୁ ଗଲା, ଆମେ ଏହାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ ଆସୁଛୁ, ନିବାସ ଓ ଜୀବନ ପାଇଁ।