ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଂଘ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟକୁ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ—ଏହି ପଥର ଭଳି ଦୃଢ଼ତା ନେଇ ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ, ଏକଠି ହେବାକୁ, ଉଠିବାକୁ ଓ ସଫଳତା ପାଇଁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଅଗ୍ରସର ହେବାକୁ। ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—ଯେଉଁମାନେ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ପଛରେ ରହିଯିବେ; ଶୁଭ ମନ୍ଦଳୀ ସହିତ ଏହି ଜୀବନ ନୂତନ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟାର ନାମକ ଦେବଶିଳ୍ପୀ, ଯିଏ ନିପୁଣ କଳା ଓ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାନପାତ୍ର ବୋଝିଥିଲେ। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଲୋହାର କୁଟାର କୁ ଧାର କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଅବରୋଧକୁ ଚିରିଦେଉଥିଲେ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସେଇ କୁଟାର ସହିତ ଏକଠି ହେଲେ, ଏହି କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଅମରତ୍ୱ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଗୁପ୍ତ ପଦକ୍ରମ ଜାଣି, ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଅମରତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଗାଈର ଗର୍ଭରେ ବଛଡ଼ାକୁ ରଖିଥିଲେ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଭାଷା ସହିତ। ସେ, ଯିଏ ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ, ସବୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଜିନିଷ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ, ଜୟ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିବା ଗାୟକ ଭଳି। ଏହି ସମୟରେ, ମଘବନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାନ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଖାଗଲା। ଭୂମି ଓ ଆକାଶ କମ୍ପିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ, ଦାସଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶରୀର ଓ ଶକ୍ତି ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟେ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧଗୁଡିକୁ ମିଥ୍ୟା ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏବେ ଶତ୍ରୁ ପୂର୍ବର ନିକଟରେ ନୁହେଁ। ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱର ସୀମା କିଏ ଛୁଇଁପାରିଛି, ଇନ୍ଦ୍ର? ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ କିଏ ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ? ତୁମେ ତୁମ ଦେହରୁ ମାତା ଓ ପିତାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ତୁମ ଚତୁର୍ନାମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଆ ମହିଷରେ ମିଳେ। ମଘବନ୍, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଣ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କିଏଁ ସଫଳତା ଆଣିଥିଲେ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଧନକୁ ଧାରଣ କର; ମୋର ଇଛାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମଘବନ୍। ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ଦାନଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର। ଯିଏ ପ୍ରକାଶ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ ରଖିଥିଲେ, ମଧୁରତା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଓ ଶୁଭ ଗୀତ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ଏହି ଦୀର୍ଘ ଗୁପ୍ତ ନାମରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କମ୍ପିତ ମନେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଡାକିଥିଲେ, ମଘବନ୍ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଚମତ୍କାର ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ନାମରେ, ଅନେକ କୌଶଳୀ ଦେବତା, ଭୂତକାଳ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଆଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା, ପ୍ରିୟମାନେ ଏହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଏକଠି ହେଲେ। ସେ ଭୂମି, ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ପୂରଣ କଲେ, ପାଞ୍ଚ ଦେବତା ଏକ ପରେ ଏକ, ସପ୍ତ ସପ୍ତ ଆକୃତିରେ। ଚଉତ୍ରିଶି ଆକୃତିରେ ତାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ସବୁଠାରେ ଦେଖିଥିଲେ। ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଆଲୋକ ଦେଲେ, ଏହି ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ଜୀବ ପୋଷିତ ହେଲେ। ତୁମର ସମ୍ପର୍କ ଚୂଡ଼ାନ୍ତରୁ ତଳେ ଅଛି, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଅନେକ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ଯୁବ ହେଉଥିଲେ ତଥାପି ଧୂସର କେଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉଥିଲେ। ଦେବକବିଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖ, ସେ ଗତକାଲି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ସେଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରୁଦ୍ର, ଗରୁଡ଼, ମହାବୀର, ପୁରାତନ—ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ସତ୍ୟ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ; ତାଙ୍କ ଧନ ଚମତ୍କାର, ବିଜୟୀ ଓ ଦାନଦାତା। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କୁ ମାନବୀୟ ଶକ୍ତି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବଜ୍ରଧାରୀ ଭୃତ୍ରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍, ଦୁଷ୍ଟକୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶାସକ। ସୋମ ପାନ କରି, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ତୁମର, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅନ୍ୟର, ତୃତୀୟ ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ସଂଗ୍ରହରେ, ତୁମ ଦେହ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁ; ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମସ୍ଥଳରେ। ତୁମର ପ୍ରବଳ ଆକୃତି, ଯାହା ଶକ୍ତିକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛି, ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ଅକ୍ଷତ ରୁହ, ତୁମ ଆଲୋକ ତିଆରି କର, ଦେବତାମାନେ, ଆକାଶର ଆଲୋକ ଭଳି। ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚମତ୍କାର ପୁରସ୍କାର ଜିତିଛ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା ଲାଗିଛ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ପ୍ରଥମ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସରିଛ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁସରିଛ, ଆମେ ତୁମ ପଛରେ ଅନୁସରିଛୁ। ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ବିତରଣ କରି, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ଆକୃତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଚକ୍ରାକାର ଭ୍ରମଣ କଲେ, ପ୍ରାଚୀନ ଅସୀମ ଆଶ୍ରୟକୁ ମାପିଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବ ତାଙ୍କ ଆକୃତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଅନେକ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାର କଲେ। ପୁଅମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଦାନବକୁ ଦୁଇଉଠାରେ ଭାଗ କଲେ, ତୃତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ନିର୍ବାହ କଲେ। ପିତୃମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଓ ପୂର୍ବଜ ତାନ୍ତୁକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିରେ ରଖିଥିଲେ। ଏହା ଏକ ଜାହାଜ ଭଳି ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିବା, କିମ୍ବା ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଯିବା; ଶୁଭାଶୀଷ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ପ୍ରଶଂସିତ ଜନ, ନିଜ ସନ୍ତାନ ସହିତ ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଥିବା ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—ଆମେ ପଥରୁ, ବଳିଦାନରୁ ଭ୍ରମିତ ହେବା ଦିଅ ନାହିଁ, ହେ ସୋମପାନୀ ଇନ୍ଦ୍ର। ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ ନାହିଁ।