ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୌରବ ଓ ପବିତ୍ରତାର ଗାଥାରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ଅତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ତୁମ ରଶ୍ମିମାନ୍ୟ ଚାରିଏଁ ଗଡ଼ିରେ ଚଳାଉଛ; ସେଠାରେ କୌଣସି ଅସତ୍ୟ ଦେବତା ନାହାନ୍ତି। ଏକ ମାର୍ଗ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଏବଂ ତୁମେ ତୁମ ଆଲୋକରେ ସମଗ୍ର ଆକାଶ ଭରି ଚଳିଯାଉଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୁଏ, ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଛ; ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଆମର ସମସ୍ତ ଅପୂଜିତ, ଦୁଷ୍ଟତା ଓ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଦୂର କର, ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ। ତୁମେ ଉଦୟମାନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ନିୟମ ଓ ଋତ୍ତକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ; ଆମେ ଆଜି ଯାହା ମାଗୁଛୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାହା ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ଜ୍ଞାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିଗରେ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ ଆମର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆମେ କଦାଚିତ୍ ଅପମାନରେ ପଡ଼ିବା ନାହିଁ, ବଞ୍ଚିବା ଦିନରେ ଆମେ ଶୁଭରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମେ ଦିନେ ପ୍ରତିଦିନେ ତୁମେ ଉଦୟ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିପାରିବା, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଆମେ ଭଲ ମନ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି, ସନ୍ତାନ, ରୋଗ ଓ ଦୋଷ ରହିତ ହେଇ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ। ତୁମେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା, ତୁମ ଦୀପ୍ତି ଆମ ନୟନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଉଦୟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବା। ତୁମ ଚିହ୍ନରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଚଳିଥାଏ ଓ ବିଶ୍ରାମ କରେ; ରାତି ପରେ ସେମାନେ ଫେରିଯାନ୍ତି; ସୁବର୍ଣ୍ଣ କେଶୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମ ନିର୍ମଳତାରେ ଆମକୁ ଦିନେ ପ୍ରତିଦିନେ ଶୁଭ ଓ କୁଶଳ ଦିଅ। ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଦିନରେ ଆଶୀର୍ବାଦ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଉଷ୍ମାରେ ଆଶୀର୍ବାଦ, ଆଲୋକରେ ଆଶୀର୍ବାଦ; ଯେପରି ମାର୍ଗ ଓ ଘର ଶୁଭ ହୁଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମକୁ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ହେ ଦେବତାମାନେ, ଦୁଇ ପାଉଁଥିବା ଓ ଚାରି ପାଉଁଥିବା, ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ; ଯାହା ଆମେ ଖାଉ, ପିଉ, ଉପଭୋଗ କରୁ, ସେ ସବୁ ଅକ୍ଷତ ଓ ଶୁଭ ହେଉ। ଯେଉଁ ଅପରାଧ ଆମେ ବାକ୍ୟରେ କିମ୍ବା ମନରେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପମାନ କରିଛୁ, ଯଦି ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଶତ୍ରୁତା ରଖିଛି, ହେ ଵସୁମାନେ, ସେ ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ। ଏଉଁ ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ଦୟା ଉପରେ ଗାଥା ଆସିଥାଏ। ଏହି ମହା ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବିଜୟ ପାଇଁ ଗର୍ଜନ କର; ଯେଉଁଠାରେ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା, ସେଉଁଠି ମାନବମାନେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଏକ ସମୃଦ୍ଧି ଭରା ଘର ଖୋଲିଦିଅ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ; ଆମେ ବିଜୟୀ ଓ ସଫଳ ହେଉ, ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ରଖିଛୁ, ଦୟା କରି ଦିଅ। ଯେଉଁଠିଏ ଦାସ କିମ୍ବା ଆର୍ଯ୍ୟ ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସମ୍ମାନରେ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହଜରେ ହାରିଯାଆନ୍ତୁ; ତୁମ ସହ ବିଜୟ ପାଇଁ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା। ତୁମେ ଛୋଟ ବଡ଼ ବଳିଦାନରେ ଆହ୍ୱାନ ହେଉଛ, ଆବଶ୍ୟକରେ ସହଯୋଗ କର; ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ସମୀପ ଦେବତାକୁ ଆମେ ଆଜି ଡାକୁଛୁ—ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତି। ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦାତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନରେ ପ୍ରେରକ; କୁତ୍ସମାନଙ୍କ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆସ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ୱେ ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାହିଁକି ଅଟକି ଅଛ? ଏହି ପରେ, ଅଶ୍ୱିନ ଦେବତାଙ୍କର ଦୟା ଓ ଉପକାର ଉପରେ ଗାଥା ଆସେ। ତୁମର ଭଲ ଯୁକ୍ତ ରଥ, ଅଶ୍ୱିନମାନେ, ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଆହ୍ୱାନ ହୁଏ; ଆମେ ପ୍ରେମରେ ପିତାଙ୍କ ନାମ ପରି ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଡାକୁଛୁ। ଆମର ଗୀତକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର, ପ୍ରେରିତ ମନ ଦିଅ, ଶ୍ରୀ ଦିଅ; ସୋମ ପରି ମଧୁର ଯଶ ଆମକୁ ଦିଅ। ଅପରିପକ୍ୱ ପାଇଁ ତୁମେ ଭଗ ପରି ସାହାଯ୍ୟ କର, ଅସହାୟଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ସହାୟ, ଅନ୍ଧଙ୍କ ପାଇଁ ନାସତ୍ୟା, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛ, ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଏହି ଯୁବ ଚିକିତ୍ସକ, ନିର୍ବାଚୀନ୍ତ ମାନେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି; ନିର୍ବୋଧଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଚିକିତ୍ସକ। ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ତୁମେ ପୁନଃ ଯୁବ କରିଦେଲ, ଜଳରୁ ଭୟଙ୍କରକୁ ଦୂର କଲ; ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ଗାଉଯିବା ଯୋଗ୍ୟ। ମୁଁ ତୁମ ପୁରୁଣା ବୀରତା ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଏହି ଦିନ ନୂତନ ସହଯୋଗ ଚାହୁଁ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ଭରସା କରୁଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି, ଶୁଣ, ଅଶ୍ୱିନମାନେ; ପିତା ପୁଅ ପରି ମୋତେ ଶିଖାଅ, ମୋର ବୁଦ୍ଧି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ବଳ ନ ହେଉ, ଶତ୍ରୁତାର ଅପମାନ ଦୂର କର। ତୁମେ ଶୁନ୍ଧ୍ୟୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲ, ପୁରୁମିତ୍ରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ନେଇଗଲ, ବଧ୍ରିମତୀଙ୍କ ଡାକକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲ, ପୁରନ୍ଧୀଙ୍କୁ ସୁଖଦ ଜନ୍ମ ଦେଲ। ତୁମେ ବୃଦ୍ଧ ଋଷିଙ୍କୁ ପୁନଃ ଯୁବ କରିଦେଲ, ଖେଳାଙ୍କୁ ଯୁବ କଲ, ବନ୍ଦନାଙ୍କୁ ନଦୀ ଅଟକାଇ ନେଇଗଲ, ବିଶ୍ପଳାଙ୍କୁ ଦୌଡ଼ିବା ଯୋଗ୍ୟ କଲ। ତୁମେ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ରେଭାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇଲ, ରିଭୁମାନେ ଓ ତିନି ଜଣ ତାପିତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଲ। ପେଦୁଙ୍କୁ ତୁମେ ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଦେଲ, ନବ ଶକ୍ତି ଓ ନବତି ଘୋଡ଼ା ସହିତ; ଶତ୍ରୁ ଦୂର କରିବା ଶକ୍ତି ଦେଲ, ଭଗ ପରି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଦେଲ। ଯାହାକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ସେଉଁଠି କୌଣସି ରାଜା, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଭୟ ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ; ରୁଦ୍ରର ପଥରେ ଚଳିଥିବା ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଆଗକୁ ନେଉଛ। ରିଭୁମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ତୁମର ଚିନ୍ତା ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା ରଥରେ ଆସ; ଯାହା ଯୋଜାଇଲେ ଆକାଶକୁ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଦୁଇ ଦିନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ଏହି ମାର୍ଗରେ ତୁମେ ପାହାଡ଼ ଚାଡ଼ି ଯିବା; ଶୟନ କରୁଥିବା ପାଇଁ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଲ, ବଘିର ମୁହଁରୁ ଅପହୃତକୁ ମୁକ୍ତ କରିଲ। ଏହି ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ ତିଆରି, ଭୃଗୁମାନେ ରଥ ତିଆରି କରିଥିବା ପରି; ଯୁବକ ପାଇଁ କୁମାରୀ ପରି ନାରୀକୁ ଯୋଜାଇଛୁ, ପିଲାକୁ ସହଯୋଗ କରିଥିବା ପରି। ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହୁଏ, କିଏ ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥକୁ ଭଲପାଏ, ସୁଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଆସ; ସକାଳେ କିଏ ତୁମକୁ ଘରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ଭଲ ଚିନ୍ତା ଓ ଉପହାର ନେଇ ଘରେ ଘରେ ଯାଉଛ।