ଏକ ଦିନ, ମୁଁ କୁରୁଶ୍ରବଣ ରାଜା, ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ତ୍ରାସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ମୋର ଋଷି ଭାବେ ବାଛିଲି। ସେ ତିନି ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ରଥରେ ବସନ୍ତି, ଯାହା ସୁନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଥOUSand-ଦାନ ଯଜ୍ଞରେ ଯାହାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଗାୟନ କରାଯାଏ। ତାଙ୍କର ମଧୁର ଗୀତ, ତାଙ୍କ ପିତା ଉପମଶ୍ରବାସଙ୍କ ପରି, କ୍ଷେତ୍ରର ଉପଜ ଉପରେ ପ୍ରଶଂସା ଘୋଷଣା କରିଛି। ମୁଁ ମିତ୍ରାତିଥି ବଂଶଜ ଉପମଶ୍ରବାସଙ୍କୁ ଦାକୁଛି; ମୁଁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛି। ଯଦି ମୋତେ ଅମରମାନେ କିମ୍ବା ମର୍ତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରିବା ସମ୍ଭବ ହୁଏ, ତେବେ ଏହି ଦାନଶୀଳ ଲୋକେ ମୋ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ ହେଉ। କିନ୍ତୁ କେହି, ଶତ ଆତ୍ମା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ବିଶିଷ୍ଟ ଭାବେ ଅଲଗା ହୋଇଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ମୋର ମନ ଭିବିଦକ ଫଳରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଜୁଆ ଦାଉକୁ ଦେଖି ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଛି। ଶୁଖିଲା ଜମିରେ ଏହା ଛଡ଼ାଯାଏ, ମୋତେ ଅନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ମୁଁ ମୁଜବତ ରସନା ଭୋଜନ ପରି ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଦାଉ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଦାଉ କେବେ ମୋତେ ତିରସ୍କାର କରିନାହାନ୍ତି, ନା ମୋ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ନା ମୋତେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି। ଏକ ଦାଉ ପାଇଁ, ମୁଁ ମୋ ଦୟାଳୁ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତାଙ୍କୁ କାନ୍ଦାଇଦେଇଛି। ଶ୍ୱଶୁରୀ ଝିଅକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦମନ କରନ୍ତି; ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ପ୍ରସ୍ତାବ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏକ ପୁରୁଣା ଘୋଡ଼ା ପରି, ମୁଁ ଜୁଆର ଲାଭରେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ମିଳେନି। ଚଞ୍ଚଳ ଜୁଆରୁ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି; ଜୁଏଁ ଆଶାରେ ଲାଲସା କରୁଥିବା ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା, ମାତା, ଭାଇମାନେ କହନ୍ତି: “ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନୁନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ, ସେ ବନ୍ଧିତ।” ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କଲି, ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କଲିନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ପଛରେ ରହିଗଲି। ଦାଉ ଛଡ଼ାଯିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ମୋତେ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ମୁଁ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଝିଅ ପରି ଦାଉ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଯାଏ। ଜୁଆରୁ ଗ୍ରାହକ ନିଜେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, “ମୁଁ ଜିତିପାରିବି କି?” ଶରୀର କମ୍ପି ଉଠେ। କିନ୍ତୁ ଦାଉ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରତିକୂଳ; ଲାଭ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇଦିଏ। ଏହି ଦାଉ ତାଙ୍କର ଆକର୍ଷଣ ଓ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ ଦାହିତ କରନ୍ତି; ଚତୁର, ଦ୍ରୋହୀ, ଏମିତି ଦାଉ ହାରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ହସନ୍ତି, ମଧୁରେ ଢାକି ଜିତିଥିବାଙ୍କୁ ଉନ୍ନତ କରନ୍ତି। ଏହି ଦାଉ ତିରପିଛରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ପାଳନ କରି ଖେଳନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତଥାପି ଜୁଏଁକୁ ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ଏକ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି। ଏହି ଦାଉ ତଳେ ଚାଲନ୍ତି, ଉପରକୁ ଲାଫ୍ କରନ୍ତି; ହସ୍ତ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହସ୍ତବାନ୍କୁ ଜୟ କରନ୍ତି। ଦେବୀୟ ଦାଉ, ତାଳ ଭୂମିରେ ଛଡ଼ାଯାଏ, ହୃଦୟକୁ ଦାହିଦିଏ। ଜୁଏଁର ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଃଖିତ, ପତି ଛାଡ଼ିଦେଇଛି; ଚଳିତ ପୁଅର ମାଆ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, “ସେ କେଉଁଠି?” ଋଣରେ ଡୁବି, ଭୟଭିତ, ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଘରକୁ ରାତିରେ ଯାଏ। ଏକ ନାରୀକୁ ଦେଖି ଜୁଏଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ; ସେ ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଭାଗ୍ୟ ଲାଗି ଲାଲସା କରେ। ପ୍ରଭାତେ ସେ ତାଙ୍କ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼େ, କିନ୍ତୁ ଖେଳର ଶେଷରେ, ସେ ଅଗ୍ନି ସାମ୍ନାରେ ଅପମାନିତ ହୁଏ। ମୁଁ ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ବଡ଼ ଦଳର ନେତା, ମଣ୍ଡଳୀର ପ୍ରଥମ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରଣୟ ଦେଉଛି: ମୁଁ ତୁମ ଧନ ଚାହେଁନି, ମୁଁ ଚାହେଁନି; ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଦେଖି ସତ୍ୟ କହେ। ଦାଉ ସହ ଖେଳ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷ କର, ଧନରେ ଆନନ୍ଦ କର, ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବି। ସେଠାରେ ଗୋଅଛି, ଜୁଏଁ, ସେଠାରେ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ; ଏହିପରି ସବିତା ମୋତେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି। ମିତ୍ରତା କର, ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହୁଅ; କ୍ରୁର ଭାବରେ ଆସନ୍ତୁ ନାହିଁ। ରୋଷ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁତା ଆସିନଉ; ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଦାଉ ଆଶା ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ। ପ୍ରଭାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଅଗ୍ନିମାନେ ଆଲୋକ ବହନ କରନ୍ତି। ବଡ଼ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆଜି ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛୁ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ମାତୃସ୍ନାନ ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଓ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳରୁ ଆମେ କୃପା ଚାହୁଁଛୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଷାମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରହିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ; ଆଜି ମଥିତ ସୋମ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଆଣୁ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମର ଦୁଇ ମହାମାତା, ଆଜି ଆମକୁ ଅପମଙ୍ଗଳ ରୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ଭଳି ହେଉ। ଉଷା ଉଦୟମାନ ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରନ୍ତୁ; ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ଏହି ପ୍ରଥମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ଉଷା ଆମ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ, ଦାନଶୀଳମାନେ ମନ୍ଦିରେ ଉପହାର ଦେଉନ୍ତୁ। ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ରୋଷ ଦୂରେ ରହୁ; ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଯେଉଁମାନେ ଆଲୋକ ଆଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଆଜି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉନ୍ତୁ; ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ଉଷାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚଲନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନି ମହା ଆଲୋକରେ ଉଦ୍ୟମାନ ହେଉ। ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ରଥ ଯୋଡ଼ିବାକୁ କହୁଛୁ; ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ସବିତା, ଆଜି ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ଧନର ଦାତା। ଧିଷଣା, ଧନର ମାତା, ତୁମକୁ ଡାକୁଛି; ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ଦେବତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ବାଣୀରେ ଯାହା ଆମେ ଅନାଦର କରିଛୁ, ତାହା ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦିଅ। ସମସ୍ତ ଉଷା ଚମକୁଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ; ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ଆମେ ଆଜି ଶତ୍ରୁତା ବିନା ପବିତ୍ର କୁଶ ଛାଡ଼ିବା; ପାଥର ମଣ୍ଡଳୀରେ ମନ ଦେଇ ଉଦ୍ୟମ କରିବା। ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ ଦୃଢ଼ ହେବା; ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ଦେବତାମାନେ, ଆମ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ଆସି, ସପ୍ତ ଋତ୍ବିଜ୍ମାନେ ବସନ୍ତୁ।