ଏକ ପବିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଋଷିମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—“ଏହି ମାଂସ ଭୋଜୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୂରେ ପଠାଅ। ଯମର ରାଜ୍ୟର ପବିତ୍ର ପଥ ଦେଖାଅ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଜାତବେଦାସ୍ ଅଗ୍ନି ରୁହନ୍ତୁ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ହବି ନେଇଯିବାକୁ ଜାଣନ୍ତି।” ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। ଏହି ଜାତବେଦାସ୍ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହବି ସହିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ନେଉଛୁ। ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯିଏ କ୍ରିୟାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ହବି ସୂଚନା କରନ୍ତି। ଆମେ ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ବସାଉଛୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଜ୍ୱଳାଉଛୁ। ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହି ନିବେଦନରେ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଆଣ, ଅନ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ସହିତ। ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଅଗ୍ନି ଦହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଶାନ୍ତ କର। ସେ ତାଙ୍କର ଦେହ, ମାଂସ ଓ ଚର୍ମ ସହିତ ଜଳର ଲୋକକୁ ଉଠିଯାଆନ୍ତୁ। ହେ ଶୀତଳ, ଶୀତଳତାରେ; ହେ ହର୍ଷଦାୟିନୀ, ହର୍ଷରେ; ବେଙ୍ଗ ସହିତ ମିଳନ ହେଉ। ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନ କର। ତ୍ୱଷ୍ଟା ତାଙ୍କ ଝିଅ ପାଇଁ ବର ତିଆରି କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏକତ୍ରିତ ହେଲା। ଯମଙ୍କ ମାଆ, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ମହାପତ୍ନୀ ଭାବେ ଅଲିଙ୍ଗିତ ହେବା ପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଅମରମାନେ ତାଙ୍କୁ ମରଣଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଏକ ଏକାକାର ଅନ୍ୟ ଜନନୀ ଦେଇଲେ ଓ ବିବସ୍ୱତଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତା’ପରେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ନେଇଗଲେ, ସରଣ୍ୟୁ ଦୁଇ ଜୁମଲିକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ପୁଷଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜନତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଓ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ଜନକୁ ଦୂରେ କରନ୍ତୁ। ସେ ତୁମକୁ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ପୁଷଣ ସମସ୍ତ ଜୀବନର ରକ୍ଷକ, ତୁମର ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ତୁମର ଆଗକୁ ଯିବା ପଥରେ ସେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ଧର୍ମମାନେ ବସନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସବିତୃ ଦେବତା ତୁମକୁ ବସାନ୍ତୁ। ପୁଷଣ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଜାଣନ୍ତି, ସୁରକ୍ଷିତ ରାସ୍ତାରେ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ କ୍ଷେମ ଦାତା ଆଗରୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ସେ ରାସ୍ତା ଜାଣନ୍ତି। ପୁଷଣ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ମାର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଦୁଇଟି ପ୍ରିୟ ନିବାସରେ ଚଲନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜନତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି। ଯଜ୍ଞ କାଳରେ, ଉପାସକମାନେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ। ଧର୍ମମାନେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ସରସ୍ୱତୀ ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ସରସ୍ୱତୀ, ଯିଏ ରଥରେ ଆସନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଏହି ପବିତ୍ର କୁଶ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ, ମାଆ ପରି ଆମ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଦିଅନ୍ତୁ। ପିତୃମାନେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ହଜାର ଗୁଣ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ପବିତ୍ର ଜଳମାନେ, ଆମର ମାଆମାନେ, ତାଙ୍କୁ ଧୋଇଦିଅନ୍ତୁ; ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳମାନେ ଆମକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ। ଦେବୀୟ ଜଳ ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରନ୍ତି; ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତୁମପାଖକୁ ଆସିଛି। ଏହି ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଜଳ ବିନ୍ଦୁ, ପ୍ରଥମ ଦିନକୁ ଅନୁସରି, ଏହି ଗର୍ଭରେ ଓ ପୂର୍ବ ଯାଉଥିବାରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ସପ୍ତ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଏହି ବିନ୍ଦୁ ଅର୍ପଣ କରେ। ତୁମର ଯେଉଁ ବିନ୍ଦୁ ବହିଯାଏ, ଯେଉଁ କିରଣ ବହିଯାଏ, ପୁରୋହିତ, ଚାଳନା କିମ୍ବା ତ୍ରାଣ ଠାରୁ, ତାହାକୁ ମୁଁ ମନ ଓ ଵଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଅର୍ପଣ କରେ। ତୁମର ଯେଉଁ ବିନ୍ଦୁ ବହିଯାଇଛି, ଯେଉଁ କିରଣ, ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଛାତି ଦ୍ୱାରା ଢାଳାଯାଉଛି, ବୃହସ୍ପତି ଏହାକୁ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଉଦ୍ଭିଦମାନେ, ମୋର କଥା ମଧୁର। ଜଳର ଦୁଧ ମଧୁର; ଏହା ସହିତ ଆମକୁ ଏକାତ୍ମ କର। ଏହିଠାରେ ଋଷିମାନେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମର ନିଜ ପଥରେ ଦୂରେ ଯାଅ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପଥ ଭିନ୍ନ। ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶ୍ରବଣ ଥିବା ତୁମକୁ କହୁଅଛି, ଆମ ସନ୍ତାନ କିମ୍ବା ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ଦିଅନି।” ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଲୋକକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ। ସନ୍ତାନ ଓ ଧନରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ହେଉ। ଏଠି ଜୀବନ୍ତମାନେ ମୃତ୍ୟୁପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଦୂରେ ହେଲେ; ଆଜି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆମ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଭ ହେଉ। ଆମେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ, ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ କରିବା। ମୁଁ ଜୀବନ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଏହି ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଛି; କେହି ଏହି ସୀମା ଚାଲିଯିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଶତ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ, ସମୃଦ୍ଧି ହେଉ, ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ବତ ଦୂରେ ରୁହୁ। ଦିନ ଦିନ ପରେ ଆସୁଛି, ଋତୁ ତାଙ୍କର କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଛି, ଏପରି ଭାବେ ପରେ ଆସୁଥିବା ପୂର୍ବଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିନାହିଁ; ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏମିତି ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ। ଉଠ, ଶକ୍ତି ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବାଛ; ନିଯୁକ୍ତ କ୍ରମରେ ଆଗକୁ ଚାଲି ଦୃଢ଼ ହେଉ। ଏଠି ତ୍ୱଷ୍ଟା ଭଲ ଜନ୍ମ ସହିତ ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ବିଧବା ନୁହନ୍ତି, ଭଲ ଗୃହଣୀ ହେଇ, ଉଙ୍ଗୁଂଟି ଓ ଘୃତ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ। ଅଶ୍ରୁ ବିନା, ରୋଗ ରହିତ, ସନ୍ତାନସମୃଦ୍ଧି ସହିତ, ସୃଷ୍ଟିର ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରଥମେ ଯାଉନ୍ତୁ। ଉଠ, ମହିଳା, ଜୀବନର ଲୋକକୁ ଯାଅ; ଏଠି ଯେଉଁଠି ଜୀବନ ଅଛି, ଆସ। ତୁମେ ତାଙ୍କର ହସ୍ତଧାରୀ ପତ୍ନୀ ହେଲା; ଏବେ ମାତୃତ୍ୱରେ ତୁମେ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲା। ମୃତ୍ୟୁର ହାତରୁ ଧନୁ ନେଇ, ଆମର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇଁ, ଏଠି ରୁହ, ଆମେ ମଧୁର ପୁତ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷକୁ ଜୟ କରିବା। ତୁମର ମାଆ ଭୂମିକୁ ନିକଟ ଯାଅ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଦୟାଳୁ, ଫଳଦାୟିନୀ, ମୃଦୁ ଭୂମି। ଯୁବତୀ ମହିଳା ପରି ସେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ବିନାଶ ଦୂରେ ରଖନ୍ତୁ। ଉଠ, ଭୂମି, ତାଙ୍କୁ ଦବାନିଅ। ସହଜ ପ୍ରବେଶଯୋଗ୍ୟ ହେଉ, ସହଜ ଭାଗ ହେଉ। ମାଆ ଶିଶୁକୁ ଢାକିଥିବା ପରି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଢାକ।