ଏକ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ସହିତ ଦୁଷ୍ଟ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମାନବ ମାନସିକତାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଆଣିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଦାବରେ ହେଉଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ତ୍ୱଷ୍ଟୃ, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭୟଭୀତ ହେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଜ୍ଞା, ଏବଂ ଶକ୍ତିକୁ ରଖିଥିଲେ, ଏହା ସୂର୍ୟର ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ଗାନ କରୁଥିଲେ। ଦାଧ୍ୟଞ୍ଚ, ଆଥର୍ବାଣଙ୍କର ପୁଅ, ଏବଂ ମାନୁଙ୍କର ପିତା, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ ଯାହା ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଦ୍ରୁଢ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ସଂଘର୍ଷରେ ଜୟୀ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ମାନବଙ୍କୁ ସଫଳତା ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଏକ ବୀର, ଯାହା ସେନା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ, ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ବାହାରୁଥିଲେ, ସେଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଘୋଡାମାନେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି, ଦୁର୍ବଳ ଓ ଧନୀଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏବଂ ସମ୍ପଦରେ କେହି ସମାନ ନଥିଲେ, ସେ ଧରାର ଓଡ଼ାଏ ଓ ଆକାଶର ଆଲୋକକୁ ଧରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ, ଆମକୁ ବହୁତ ଧନ ଦିଅ। ସେ ଆମକୁ ଗୋଟିଏ ସୁସ୍ଥ ଗୋଷ୍ଠୀ ଦେଇ, ଧନ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ। ସେ ସୋମାର ମଧୁର ରସକୁ ଉତ୍ସବରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଦେଇଥିଲା। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆମର ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛା ସମ୍ପ୍ରେଷଣ କରୁଥିଲୁ, ଯାହା ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମର ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରି, ଆମେ ସତ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲୁ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଘୋଡା ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ଆନନ୍ଦ ମାନୁଥିଲେ। ଏହା ସୂଚନା ଦେଇଥିଲା ଯେ ଯିଏ ଧନ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦର ଅଧିକାରୀ, ସେ ଏକ ମାନବ ହେବା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଧାତୁର ହାତରେ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଯାତ୍ରାରେ ଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଗୋଟିଏ ଘୋଡାର ମୁଣ୍ଡ ଖୋଜୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଧନ୍ୟତାର ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ସେ ତାଙ୍କର ସହଯୋଗୀଙ୍କ ସହିତ ଏକ ନୂତନ ଦିଗରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦୟା ଆମକୁ ଆଶା ଦେଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକତାରେ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ତେଣୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି, ଏହି ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସବରେ ଭାଗ ନେଇଥିଲୁ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମ ଦୟା ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦେଇଥିଲୁ।