ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭାତ ବେଳେ, ବସୁମାନେ ପ୍ରଥମେ ଉଦୟ ହେଲେ । ସେମାନେ ଦ୍ଵିତୀୟ ଜନ୍ମ ଭାଇଁ ଆଲୋକ ହେଲେ । ସତ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନେ ସାତଟି ପଦକ୍ରମ ନିର୍ମାଣ କରି, ନିଜ ପାଇଁ ମିତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ । ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସତ୍ତାର ନୟନ, ଏବଂ ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ । ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ଗତି କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାରୁଣ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି । ଜଳର ଶିଶୁ ଭାବେ, ଜାତବେଦସ୍ ଭାବେ, ସେମାନେ ହବିର ଆନନ୍ଦ ଦୁତ ହୁଅନ୍ତି । ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ନେତା, ଯେଉଁଠି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସାଥି ମିଳେ । ଆକାଶରେ ତୁମେ ତୁମ ମସ୍ତକ ରଖିଛ, ଆଲୋକରେ ଦ୍ଦୀପ୍ତିମାନ । ତୁମ ଜିହ୍ବା ହବିର ବାହକ ହୋଇଛି । ତୃତିୟ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରି, ମଧ୍ୟମ ଅଞ୍ଚଳ ବାଛିଲେ, ତାଙ୍କ ପିତା ଏବଂ ଦୂରସ୍ଥ ଜନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲେ । ସେ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ମିଳନ ଚାହିଲେ, ବନ୍ଧୁ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ । ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ଆପ୍ତିଙ୍କ ବଂଶଜ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ । ସେ ତିନିମୁଣ୍ଡ, ସାତରେ ରେଖା ଥିବା ଅସୁରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ । ତୃତିୟ ମଧ୍ୟ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଗାଁମାନେ ମୁକ୍ତ କଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର, ଅପାର ଶକ୍ତି ସହିତ, ଆତ୍ମବଳ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବାକୁ ହରାଇଲେ । ନିଷ୍ପାପ ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ । ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଗାଁମାନେ ଦାନ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଜଳମାନେ ଆସି, ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ । ସେମାନେ ପୋଷଣ ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କର ଶୁଭ ସାର ଆମେ ସାଜା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲୁ, ମାତୃମାନେ ଯେପରି ଦୟା କରନ୍ତି । ଏହିଠାରେ ଆମେ ତୁମେ ନିକଟକୁ ଯାଉଛୁ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଉଛ । ହେ ଜଳମାନେ, ଆମକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କର । ଦେବୀ ଜଳମାନେ, ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆମ ପାନୀୟ ହେଉ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ । ଧନର ମାଲିକା, ଲୋକଙ୍କୁ ପାଳନ କରୁଥିବା ଜଳମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ଔଷଧ ଚାହେଁ । ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ସୋମ ମୋତେ କହିଲେ: "ଏଠି ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଅଛି, ଏଉଁଠି ଅଗ୍ନି ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେଉଛନ୍ତି ।" ହେ ଜଳମାନେ, ମୋତେ ଚିକିତ୍ସା ଦିଅ, ଶରୀରର ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବି । ମୋ ଭିତର ଯେଉଁ କୌଣସି ଅପବିତ୍ରତା, ଦୁଷ୍କର୍ମ, ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଶାପ ଅଛି, ତୁମେ ତାହା ଦୂର କର । ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଛି, ତୁମ ସାର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଛି । ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନି, ମୋତେ ଦ୍ଦୀପ୍ତି ଦିଅ, ତାହା ନେଇଯିଅ ନାହିଁ । ପରେ, ମୁଁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ବାଛିବାକୁ ଚାହେଁ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଅଟକ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ । ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ପିତାଙ୍କ ନାତିକୁ ଭୂମିରେ ଏକ ସେତୁ ଭାବେ ରଖିଲେ । କିନ୍ତୁ, ଏପରି ଚିହ୍ନିତ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କେହି ଚାହେଁ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଆକୃତି ବିଭିନ୍ନ ହୁଏ । ମହାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅସୁରଙ୍କ ବୀର, ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷୟରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଏକ ମରଣଶୀଳ ଯେପରି ଜନ୍ମ ନେଉଛି । ତୁମ ମନ ଆମ ପ୍ରତି ନ ହେଉ, ତୁମେ ଆମ ଶରୀରରେ ଇଛା କରି ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଯାହା ଆଗରେ ହେଇଛି, ଏବେ ଆମେ ତାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଅସତ୍ୟ କହି, ଅସତ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଅମରମାନେ । ଗନ୍ଧର୍ବ ଜଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ । ସେ ଆମ ନାଭି, ଆମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ । ଗର୍ଭରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମକୁ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ତିଆରି କଲେ—କର୍ଦମ, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ସବିତା । କେହି ତାଙ୍କ ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରେ ନାହିଁ । ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ପାତ୍ରକୁ ଜାଣନ୍ତି । ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦିନ କିଏ ଜାଣେ? କିଏ ଦେଖିଛି? କିଏ ଏଠାରେ ଘୋଷଣା କରିପାରିବ? ମିତ୍ର ଏବଂ ଭାରୁଣଙ୍କ ମହାନ ନିୟମକୁ କିପରି ମୁଁ ଲୋକଙ୍କୁ କହିପାରିବି? ଏଠି ଏକ ଅନନ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଘଟିଲା—ଯମଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କର ଯମଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷ ହେଲା, ସେମାନେ ଏକ ଗର୍ଭରେ ଶୋଇବାକୁ ଚାହିଲେ । ସେ ଜଣେ ଭାର୍ୟା ପତିଙ୍କୁ ଯେପରି ଅଙ୍ଗରେ ଆଲିଂଗନ କରେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଭାଗ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଯେପରି ଚକ୍ର ଧୁରୁଣିରୁ ଅଲଗା ହୁଏ । ଏଠି ଅନେକ ଦୂତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନ ଦଣ୍ଡି ନ ବସି, ଦେବମାନେ ଦୂତ ଭାବେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି । ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସହ ଯାଅ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଖୁସି କରେ; ମୋଠାରୁ ଅଲଗା ହେଉ, ଚକ୍ର ଧୁରୁଣିରୁ ଯେପରି ଅଲଗା ହୁଏ । ଦିନ ଓ ରାତି ତାଙ୍କୁ ଉପକୃତି ଦିଅନ୍ତୁ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ବାରମ୍ବାର ଉଦୟ ହେଉ । ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ, ଯମୀ ଓ ଯମ, ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଅପରାଧ ଛାଡ଼ି ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ । ଏପରି କାଳ ଚାଲିଗଲା, ଯେଉଁଠି ଭୈଣୀ ଓ ଭାଇ ଏପରି କାମ କରୁଥିଲେ । ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷଙ୍କ ହାତ ଧର, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ନିଜ ମନ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ୱାମୀ ଚାହ । କି ହେଲେ ଭାଇ ଏକା ରହିଯାଏ? କି ହେଲେ ଭଉଣୀ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିଯାଏ? ମୁଁ ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ଯଦିଓ ଏହା ନିନ୍ଦିତ; ତୁମ ଶରୀରକୁ ମୋ ସହ ଏକତ୍ର କର । ଏପରି ଶରୀର ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଭଉଣୀ ସହ ଏପରି କରିବାକୁ ପାପ କୁହାଯାଏ । ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସହ ଖୁସି ହୁଅ, ତୁମ ଭାଇ ଏହା ଚାହେଁ ନାହିଁ । ହେ ଯମ, ଆମେ ତୁମ ମନ କିମ୍ବା ହୃଦୟ ଜାଣିନାହୁଁ । ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ସହପତ୍ନୀ ପରି, ତୁମକୁ ଆଲିଂଗନ କରିଛି, ଲତା ଯେପରି ଗଛକୁ ଆଲିଂଗନ କରେ । ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଯମୀ, ତୁମକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁନ୍ତୁ, ଲତା ଯେପରି ଗଛକୁ କରେ । ତୁମ ମନ ତାଙ୍କୁ ଚାହ, ତାଙ୍କ ମନ ତୁମକୁ ଚାହିଁ, ଭଲ ବୁଝାପଡ଼ା କର । ଏହି ସମୟରେ, ବୃଷଭ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଦ୍ୱିଧାର ଧାରା ଦୁହିଲେ । ଅଦିତିଙ୍କ ଅପରାଜୟ ସନ୍ତାନ । ଭାରୁଣ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଜାଣନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଉପାସନା ହୁଏ, ସେଠି ଉପଯୁକ୍ତ କାଳରେ ପୂଜା କର । ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଜଳର କନ୍ୟା ମୋର ମନକୁ ନଦୀର ଧ୍ୱନିରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ଆଦିତି ଆମକୁ ଇଚ୍ଛିତ ସ୍ଥାନରେ ରଖନ୍ତୁ; ଆମ ବଡ଼ଭାଇ, ପ୍ରଥମ, ଆମ ପାଇଁ ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ । ଧନ ଓ ଖ୍ୟାତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଉଷା, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଉଦୟ ହେଲେ ।