ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି, ରାଜାଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟରେ, ରାତି ଓ ଦିନର ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେ କୁ ଜଳାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ କ୍ଷମତା ଦ୍ୱାରା, ଆମକୁ ସମ୍ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ଦେବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ଦାନବମାନେ ଜଳାଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛୁ। ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଦେବା ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଏବଂ ଆମ ଜୀବନରେ ସୁଖ ଦିଅ। ସଫଳତାର ଗାନ ଗାଇ, ଆମେ ତୁମକୁ ଆହ୍ବାନ କରୁଛୁ। ଯେଉଁଥିରେ ଯେକୌଣସି ଦାନବ ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ସେଥିରୁ ଦୂର ରହୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଦୂର ହେବେ। ତାପରେ, ସୋମାର ଚାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଗୀତ ରଚନା କରିଥିଲେ। ସୋମା ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ବୃତ୍ରକୁ ହତାର କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ୟର ସମ୍ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। "ଆସ, ଆଗକୁ ଆସ," ଇନ୍ଦ୍ର କହିଥିଲେ। "ମୋର ବଜ୍ର କେବେ ଅସ୍ତ କରେ ନାହିଁ, କାରଣ ମୋର ପୁରୁଷତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ।" ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦକ୍ଷତା ଦ୍ୱାରା ସେ ବୃତ୍ରକୁ ହତାର କରିଥିଲେ, ନଦୀମାନେ ଚଳିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ୟର ଶାସନକୁ ଅଧିଗମ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏତେ ଦୃଢ଼ ଥିଲା ଯେ, ଦୁଇଟି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ମୁକୁଳି ଯାଇଥିଲେ। ବୃତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେବାକୁ ଲାଗି ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ହତାର କରିଥିଲା। ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ସମ୍ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଗାନ କରୁଥିଲେ। "କେଉଁ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ?" ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ କୌଶଳ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ସ୍ଥାନ ଥିଲା। ଜଣେ ବଡ଼ ପୁରାଣ ଗାଥା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କାମ କଥାକୁ କଥା ମାନୁଷ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସାର କରିଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେ ଅନେକ ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡା ତିବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଚଳିଥିଲେ, ଅନେକ ଧନ ଓ ସମ୍ପଦ ଆଣିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୟାରେ, ଆମେ ସମ୍ପଦ ଲାଗି ଆଶା କରୁଥିଲୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ପଦ ଆମ ପାଇଁ ସଦା ସାଥୀ ହେଉ, ଏବଂ ଆମେ ତୁମର ସେବାରେ ଅବଶ୍ୟ ଅନୁଗାମୀ ହେବାକୁ ଚାହାଁ। ଏହିଭଳି, ଯୁଗ ଓ ଯୁଗ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ସମ୍ରାଜ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଆମକୁ ସଦା ସୁଖ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲା।