ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱାହା ଧ୍ୱନି ସହିତ ପବିତ୍ରତାର ଉପାସନାକୁ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଆସିଲେ—ସେଠାରେ ବାୟୁ, ବୃହସ୍ପତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ, ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଲ୍ଲାସମୟୀ ଧାରାରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର; ତୁମେ ଅପରିସ୍ପର୍ଶିତ, ଆମ ପ୍ରୟୋଜନରେ ଉତ୍ସୁକ। ସୋମର ତୀବ୍ର ଧାରା ମଦକର ଆନନ୍ଦକୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରି ବହିଯାଉଛି, ଏହି ଧାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ତୀବ୍ର ଅଶ୍ୱମାନ ଶକ୍ତି ଓ ଗୌରବ ଦିଗରେ ଦୌଡିଯାଉଛି। ପୁରୁଣା ଉତ୍ସାହର ଦିଗରେ ଏହି ଧାରା ଚାପି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଚାଲିଯାଉଛି, ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ। ପାହାଡ଼ ତଳେ ଝରଣା ଯେପରି ବହେ, ସେପରି ଇନ୍ଦୁ ଧାରା ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ। ଦଶ ଜଣୀ କନ୍ୟା, ଅତି ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼କୁ ପରି, ଅପରିମିତ ଖେଳରେ ସୋମକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଗାଇଁମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ବୃଷ ଧାରାକୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଉଛି, ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ଆହୁତି ପାଇଁ। ଦେବତା, ଚାପିଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ତାଙ୍କର ଦୁଧ ତାଙ୍କୁ ବିକାଶିତ କରେ। ଯଜ୍ଞର ଆତ୍ମା ଭଲପାଉଥିବା, ଚାପିଯାଇ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ସେ ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନକୁ ଉଦ୍ଗାର କରେ। ଏପରି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ଆଣ; ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଗୀତ ରଖିଛ। ଏହି ଧାରା ତଥ୍ୟର ପଥରେ ବହିଯାଏ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ନିଜ ଯୋଗକୁ ଜାଣିଥିବା। ମଧୁରତାର ପ୍ରଧାନ ଧାରା, ବଡ଼ ଓ ବ୍ୟାପକ, ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ। ବୃଷ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣୀରେ, ଯୋଗ କରାଯାଇ, ଉପାସକ ପାଇଁ ଧ୍ୱନି କରେ; ତାଳିକା ଗୃହେ ଏକ ନିଷ୍ଠା ପୂଜା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଯେତେବେଳେ ମୁନି, ବୀର୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଗୀତ ସହ ଚାଲନ୍ତି, ସେ ଆଲୋକର ଲୋକ ଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ପବମାନା, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଅତିକ୍ରମ କରି, ରାଜା ପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ପ୍ରିୟ ପିଙ୍ଗଳ, ଜଳରେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅରଣ୍ୟରେ ବସନ୍ତି; ଗାୟନ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ସେ ଉଲ୍ଲାସରେ ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ ସହ ଯାଆନ୍ତି, ନିଜ ନିୟମରେ ଅଦ୍ୟତନ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଭାଗ ପାଇଁ ମଧୁର ତରଙ୍ଗ ବହିଯାଏ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଜାଣି। ହେ ଦ୍ୟାଉସ୍ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମ ପାଇଁ ଧନ, ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସଞ୍ଚିତ ସମ୍ପଦ ଦିଅ। ଏହି ସୋମମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ବଢ଼ାଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି। ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ରସ ଚାପି, ସେମାନେ ବାୟୁ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଆମକୁ ବୀର୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ନିଜକୁ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେରିତ କର, ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ବସ। ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଳି ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ସାତ ଚିନ୍ତା ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ; ପ୍ରେରିତମାନେ ତୁମର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଉତ୍ସାହ ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରେରଣା କରୁଛୁ, ହେ ପ୍ରବାହମାନ; ଗାଉଁ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଆବୃତ କରୁଛୁ। ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ରକ୍ତିମ ପିଙ୍ଗଳ ଜଳବସ୍ତ୍ର ଧରିଛି; ସେ ଗାଉଁକୁ ଆବୃତ କରିଛି। ଆମ ପାଇଁ ଅବିରତ ଧାରା ବହ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କର; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ବନ୍ଧୁ ପରି ଆସ। ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ବହିଯାଉ, ପୃଥିବୀରେ ଶକ୍ତି ଆସ; ହେ ସୋମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ। ଆମେ ତୁମକୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯେଉଁ ସୋମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଥିଲେ, ଆଲୋକ ଦ୍ରଷ୍ଟା, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଭୋଜନ ସ୍ୱରୂପ। ପ୍ରେରିତ ମୁନି, ଦ୍ୟୁଳୋକର ପ୍ରିୟ, ସନ୍ତାନ ସ୍ଥାନରେ ବସି, ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ଋଷିଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରି ଅଗ୍ରସର ହୁଏ। ସେ, ଚୟିତ ଓ ସତ୍ୟ, ଗୃହ ଓ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଚଳ ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ରସର, ଅନୃତି ଛାଡ଼ି, ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ତି ସହ। ପବିତ୍ର ପୁତ୍ର, ମାଆମାନଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ—ବିଶ୍ୱ ନିୟମରେ ବଡ଼ ଓ ବ୍ୟାପକ। ସାତ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, ଅବରୋଧ ବିନା, ସେ ନଦୀମାନେକୁ ଚଳିତ କରି, ସମସ୍ତ ଏକ ଉତ୍ସରେ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁବକ ପାଇଁ, ପ୍ରବାହମାନକୁ ଚାପି ଏବଂ ବିସ୍ତାରିତ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଧୀନ ରଖିଥିଲେ। ଅମୃତ ଅଗ୍ନି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସାତ ଧାରାକୁ ଦେଖେ; କୌଶଳୀ ଦେବୀମାନେକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ହେ ସୋମ, ଆମଠାରୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର; ତୁମେ ପବିତ୍ର କରି, ସେଗୁଡିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛ। ଏବେ, ସଦା ନୂତନ ଓ ଯୁବ ଗୀତ ପାଇଁ, ପଥକୁ ସହଜ କର; ପୁରୁଣା ଆଲୋକକୁ ପୁନଃ ଦୀପ୍ତିମାନ କର। ହେ ପବମାନା, ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି, ଗାଉଁ, ବୀର ସହିତ ଅଶ୍ୱ, ଦୀର୍ଘ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆଲୋକ ଦିଅ। ଚାପି ଯାଇଥିବା ସୋମମାନେ ତୀବ୍ର ରଥ ପରି, କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସମ୍ପଦ ଲାଗି ଅଗ୍ରସର ହେଉଛନ୍ତି। ରଥ ପରି ଚଳିତ, ହାତ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗ ହୋଇ, କର୍ତ୍ତାମାନେର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନେଉଛନ୍ତି। ସୋମମାନେ, ରାଜା ପରି ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ଗାଉଁ ସହ ଶୋଭିତ; ସପ୍ତ ବିଧାନର ଯଜ୍ଞ ପରି ଅଲଙ୍କୃତ।