ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ପବିତ୍ର ବେଦ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଏକ ଗଭୀର, ଅନୁଭୂତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଳ୍ପରୂପେ ରଖିବା ପ୍ରୟାସ ରେ: ଏଠାରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ, ମାଆମାନେ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଏକ ଅମୃତ, ବିଦ୍ୱାନ ଋଷିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଅଞ୍ଜଳି ଭରି ଉପହାର ନେଇ ଥାନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଋଷି, ଦେବମାନେ ଏବଂ ମାଆମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାଚିତ ଦୂତ ଭାବେ ଏସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ଉପହାର ନେବାର ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅନ୍ତି। ମୁଁ କିଛି ବଳିଦାନ ଦେବା ପାଇଁ ଗାଁ ନାହିଁ, ନା ମୁଁ କିଛି ଅଂଶ ଚୁପାଇ ରଖିଛି; ତଥାପି ମୁଁ ଏହି ଦାନ ତୁମକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛି। ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ କାଠ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ରଖୁଛୁ, ତୁମେ ସେଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମେ ସବୁଠୁ ଯୁବ। ଯେଉଁ କିଛି ଉପଜିହ୍ୱିକା ଖାଏ, କିଛି ଉଲା ଚାଲିଯାଏ, ସେଗୁଡିକୁ ତୁମର ଘୃତ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର। ଏଠି, ମର୍ତ୍ୟ ଜଣେ ଅଗ୍ନିକୁ ମନ ଏବଂ ବିଚାରରେ ଜଳାଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ତୁତି କରେ। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ପଥର ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଜ୍ଞାତା, ଯାହାରେ ଧର୍ମ ରଖାଯାଇଛି, ଏହି ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଦେବତାକୁ ଆମ ସ୍ତୁତିଗାନ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ଦିବୋଦାସର ପୁତ୍ର ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଚାଲିଚାଲି ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ମା ଭୂମିକୁ ଅନୁସରି, ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ିଛନ୍ତି। ଯାହାରୁ ଜନସମୂହ ଭୟ କରେ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସାର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—ତୁମେ ଅଗ୍ନିକୁ ତୁମର ମନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ମରଣ କର, ଯିଏ ହଜାର ଧନର ମାଲିକ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଧନ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁ, ସେ ଏକ ବୀର ପୁତ୍ର, ଗାନ ଗାଇବା ଶକ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ଗୁଣରେ ହଜାର ଜନକୁ ପୋଷଣ କରିଥାଏ। ସେ ଦୂର୍ଗକୁ ଜୟ କରେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡା ସହ ପୁରସ୍କାର ଜିତେ, ଅମର ଖ୍ୟାତି ପାଏ; ଏହି ଯୁବ ଦେବତା ଅଗ୍ନିରେ ଆମେ ସବୁ ଆଶା ରଖୁଛୁ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁରୋହିତ—ତାଙ୍କର ମଧୁର ପ୍ରଥମ ପାତ୍ର; ତାଙ୍କୁ, ଅଗ୍ନିକୁ, ଆମ ସ୍ତୁତି ଯାଉ। ଯେପରି ରଥ ଚାଲିବା ଘୋଡା, ଦାନବାନ୍ ବାଳକମାନେ ଗୀତରେ ଉତ୍ସାହିତ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ଆଶା କରୁଛୁ ଯେ, ତୁମେ ଆମକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଦେବା ଏବଂ ଦାନବାନ୍ ଧନ ଦେବା। ଅଗ୍ନି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ବଡ଼, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ, ଚମକୁଥିବା ଏହି ଦେବତାକୁ ଗୀତ ଗାଉ, ସ୍ତୁତି କର। ଦାନବାନ୍, ବୀର ଖ୍ୟାତିର ଅଗ୍ନି, ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଆମ ପାଖକୁ ଧନ ନେଇ ନୂତନ କୃପା ଆଣନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଆମର ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି, ରଥର ନେତା, ତୁମକୁ ଗୀତ ଗାଉ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି, ଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଧନର ଜ୍ଞାତା, ବଳିଦାନର ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଚଳିଯାନ୍ତି; ଜ୍ଞାନରେ ପୁରସ୍କାର ଚାହୁଁଥିବା ତାଙ୍କର ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ଅଗ୍ନି, ଅତିଥି, ଦାନବାନ୍, ବହୁସ୍ତୁତିତ, ଆମ ଠାରୁ କିଛି ନେଇ ଯିବେ ନାହିଁ; ସେ ଉତ୍ତମ ପୁରୋହିତ, ସଠିକ୍ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦାନବାନ୍, ଆମ ସତ୍ୟ ବାକ୍ୟରୁ କିଛି ଅନ୍ୟାୟ ହେବ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଦୁର୍ବଳ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦୂତ ଭାବରେ ଚାହେ, ଉପାସନା କରେ, ସଠିକ୍ କ୍ରିୟା କରେ। ଅଗ୍ନି, ମାରୁତମାନେ ଏବଂ ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ ଆସ, ସୋମା ପାନ କର; ଆମ ଭଲ ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ କର, ତୁମର ଗୃହ ପରିବାର ସହିତ ଆଲୋକ ଆଣ। ଏଉଁ ସମୟରେ, ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ସୋମା ରାସ୍ତାରେ ଭାବକୁ, ଉତ୍ସାହ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର ଝରଣା ସହ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପିଟି ହୋଇ ଝରିଯାଉଛି। ସୋମା, ଦେବଦ୍ୱିଷମାନେ ନାଶ କର, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ତୁମେ ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିଛ; ତୁମେ କାଠର ପାତ୍ରରେ ବସିଛ। ତୁମେ ସବୁଠୁ ବିଶାଳ, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃତ୍ର ନାଶକ ହେଉ; ଦାନବାନ୍ ଧନ ଦିଅ। ସୋମା, ମହାଦେବମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଝରିଯାଉ, ଉତ୍ସାହ ଆଣ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ। ଇନ୍ଦୁ, ତୁମକୁ ଦିନ ପରେ ଦିନ ଆମେ ଆସୁଛୁ, ଆମ ଆଶା ତୁମେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା ତୁମର ଝରିଥିବା ସୋମାକୁ ନିଜ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚ୍ଛାଦନରେ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ। ଦଶ ଜଣୀ, ବହୁ ଦୂର ଆକାଶରେ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ, ସୋମାକୁ ଧରିଛନ୍ତି। ଅବିକଳ କୌଁଠିଆ ଗାଁ ତାଙ୍କୁ ଚିପିଛି, ସେ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି, ତିନି ତଳର ମଧୁର ପାନ। ଯୋଗ ହୋଇନଥିବା ଗାଁ ସୋମା, ମେଁଦା, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଚିପିଛି। ଏହି ଉତ୍ସାହରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥାଏ; ବୀର ଉପହାରରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ। ସୋମା, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହ ଫିଲ୍ଟର ଦ୍ୱାରା ଝରିଯାଉ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏହି ବଳି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଆସ। ବଳି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମା, ତୁମର ବଡ଼ ଝରଣା ଦିଅ; ତୁମର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଚିପିଥିବା, ପ୍ରେରିତ ସୋମାର ଝରଣା ପ୍ରିୟ ମଧୁକୁ ଦେଇଛି; ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ଜଳରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ମହା ନଦୀମାନେ ତୁମେ ଗାଁ ଧରିଥିବା ସମୟରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ସାଗର ଜଳରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିଛି, ଆକାଶର ଥମ୍ବା ଏବଂ ଆଧାର; ସୋମା, ଫିଲ୍ଟରରେ ପବିତ୍ର, ଉତ୍ସାହିତ। ବିଶାଳ, ପିତାମାନ୍ୟ ସୋମା ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କରିଛି, ମିତ୍ର ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଚମକୁଛି। ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଗୀତମାନେ ପବିତ୍ର, ଉତ୍ସାହ ପାଇଁ ତୁମେ ନିଜକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କର। ଉତ୍ସାହ ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର, ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ତୁମର ସ୍ତୁତି ଉତ୍ତମ। ଇନ୍ଦୁ, ଆମ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧୁର ପାନ ଦିଅ, ବର୍ଷା ଭରି ମେଘ ପରି ଝରିଯାଉ। ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ଗାଁରେ ଧନୀ, ଲୋକମାନେ ଧନୀ, ଘୋଡାରେ ଧନୀ, ଶକ୍ତିରେ ଧନୀ; ତୁମେ ବଳିର ପ୍ରାଚୀନ ଆତ୍ମା। ଏହିପରି ଅଗ୍ନି ଏବଂ ସୋମାର ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ, ଉପହାର, ଶକ୍ତି, ଆଶା ଏବଂ ପବିତ୍ରତା ଆମ ଜୀବନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଆଣନ୍ତି।