ସମସ୍ତେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯେପରି ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଆମେ ଯଥାଯଥ ଭାଗ ବଣ୍ଟନ କରିଛୁ। ଧନ ଦେଇଥିବାକୁ ଗୀତି କର, ଯିଏ ଦେଉନାହିଁ ସେଠାରେ ନୁହେଁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏବଂ ଯିଏ ଭାଗ ବଣ୍ଟନ କରେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନ ଦେବାକୁ ମନକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସ୍ପର୍ଧାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ଶାପ ନାଶ କର, ସମସ୍ତ ଜୟ କର, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରୁଥିବା ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ହରାଇବା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଇଥାଏ। ଭୂମିମାନେ ତୁମ ଅପାର ଶକ୍ତି ପଛରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ମାଆମାନେ ଶିଶୁ ପଛରେ ଯେପରି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଭୃତ୍ରକୁ ଜୟ କରିବା ବେଳେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିପକ୍ଷୀ ଅବଦମ୍ବିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରୁ ତୁମର ଅଜର ରକ୍ଷକ, ଅଚୁକ ଦୂତ, ଶୀଘ୍ର ବିଜୟୀ, ଚଳାଉଥିବା, ରଥଚାଳକ, ଅଜୟ, ଟୁଗ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇବା ବଳୀ, ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ। ନିର୍ବିଘ୍ନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶତସାହାୟୀ, ଶତଶକ୍ତି, ଧନର ଅଧିପତି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ସର୍ବଦା ଯୁବା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ମୋ ଶରୀର ସହ ଆଗରୁ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଭାଗ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଶୂର କାମ ସଫଳ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ପଛରୁ ଆସନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ମଧୁର ପାନ ଦେଉଛି, ତୁମ ଭାଗ ହେଉ ଚୁଅଁଥିବା ସୋମା। ଏବଂ ମୋ ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ମୋର ଡାହାଣ ପାଖରେ ବସ; ଆମେ ଏକାଠି ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା। ଏବେ, ଭାରତ, ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଖାଦ ଷ୍ଟୁତି ଦିଅ। କେହି କହେନାହାନ୍ତି "ଇନ୍ଦ୍ର ନାହାନ୍ତି"—କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, କାହାକୁ ଆମେ ଷ୍ଟୁତି କରିବା? ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ହେ ଗାୟକ—ମୋତେ ଦେଖ! ମୋର ମହତ୍ବରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଛି। ସତ୍ୟର ଦିଗମାନେ ମୋତେ ବଢ଼ାନ୍ତି; ମୁଁ ଲୋକମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି, ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ଯେତେବେଳେ ଋଷିମାନେ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରିବାକୁ ଉପରେ ଉଠିଲେ, ଏକାକି ବଦାମ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ବସି, ମୋର ମନ ହୃଦୟ ସହ କଥା କଲା—ସଙ୍ଗୀମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମା ପିଡ଼ା ବେଳେ ତୁମ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ତାହା ବ୍ରହ୍ମବାଣ୍ଡ କରିବାଯୋଗ୍ୟ, ଯେଉଁ ମୁନି ଶରଭଙ୍କ ପାଇଁ ଦୂରରେ ରହିଥିବା, ଭଲ ରକ୍ଷିତ ଧନ ଖୋଲିଦେଇଥିଲେ। ଏବେ, ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଅଟକିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଲଗା ହୋଇ ଦୌଡ଼ନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରଙ୍କର ମୂଳ ଅଂଶକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଚିନ୍ତା ସମାନ ତୀବ୍ର ତାଳରେ ସେ ଲୋହା ପ୍ରାଚୀର ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ବଡ଼ ପକ୍ଷୀ ପରି ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲେ ଏବଂ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ସୋମା ଆଣିଦେଲେ। ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବଜ୍ର ରହିଛି, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛି। ଏହି ନଦୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ମୂଳସ୍ରୋତରୁ ଉପହାର ଆଣିଦେଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ବୋଲି ବିନା ବୁଝି କଥା କହାଯାଏ, ଦେବୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବସନ୍ତି। ସେ ଚାରି ଧାରା ଶକ୍ତି ଦୁଧ କରିଛନ୍ତି—କିଏ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ଜାଣିଛି? ଦେବତାମାନେ ଦେବୀ ବାଣୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏହି ବାଣୀ କହନ୍ତି। ଏହି ବାଣୀ, ଯାହା ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ଶକ୍ତି ଦୁଧ କରେ, ଗାୟ ପରି, ଷ୍ଟୁତି ସହ ଆସୁ। ବନ୍ଧୁ ବିଷ୍ଣୁ, ବିସ୍ତୃତ ଚାଲ; ବଜ୍ର ପାଇଁ ଆକାଶରେ ସ୍ଥାନ ଦିଅ। ଆମେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିବା; ନଦୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚଳନରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ସେଇ ମନୁଷ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରେ—ଏବଂ ଏବେ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ସ୍ୱାହା ପାଇଁ ବଳି ତିଆରି କରିଛି। ସେମାନେ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୂରଦର୍ଶୀ ଚକ୍ଷୁ, ଦୀର୍ଘକାଳ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ରାଜା, ତାଙ୍କର ବାହୁ ଅଜୟ, ରଥ ଚଳାଉଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ଏକାଠି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମ ଦୂତ ଲୋହା ମୁଣ୍ଡ ସହ ଦୃତ ଦୌଡ଼ିଲେ, ମଦିରା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ଯିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ ନାହିଁ, ଡାକେ ନାହିଁ, ଆଳାପରେ ଆନନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ—ସେମାନେ ଆଜି ଆମ ପାଖରୁ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ; ତୁମ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ। ଏବେ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ନିଖାଦ ଷ୍ଟୁତି ଗାଓ, ମହାନ୍ୟ, ଅମର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ; ଭଲ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ଷକ ବରୁଣଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୀତ ଦିଅ। ସେମାନେ ରକ୍ତିମ ଜୟୀକୁ ଚଳାଉଥିବା, ତିନି ଧନୀ ମାଆଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ; ସେଇ ଅମର, ନିର୍ମଳ, ମନୁଷ୍ୟ ଗୃହକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଏଠାରେ ମୋର ଶବ୍ଦ, ଉତ୍ତୋଳିତ, ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଓ ଚତୁର୍ୟ ଭାବେ ରଚିତ; ଦୁଇଁ ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ଏକାଠି ଆସି, ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଡାକୁଛୁ, ଅଜୟ, ବା ଦୁଇଁ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିବା, ଆମକୁ ପୂର୍ବ ହୋମ ଦିଅ, ଜମଦଗ୍ନି ସହିତ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ। ବାୟୁ, ଭଲ ଚିନ୍ତା ସହ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ; ଶୁଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, ଉପରେ, ମୁଁ, ଉଜ୍ୱଳ, ତୁମକୁ ଆସି ପହଞ୍ଚୁଛି। ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ସରଳ ମାର୍ଗରେ ଚାଲି, ଭୋଜନ ପାଇଁ ଆହୁତି ନେଇଯାଏ; ତେବେ, ତୁମ ଦଳ ସହିତ, ଦୁଇଁ ପାଇଁ ଦୁଧ ମିଶିଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ସୋମା ପିଅ। ତୁମେ ମହାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ମହାନ; ତୁମର ମହତ୍ବ, ମହାନ ଥିବାରୁ, ଖ୍ୟାତ; ସତ୍ୟ, ଦେବ, ତୁମେ ମହାନ। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମର ଖ୍ୟାତି ମହାନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ମହାନ; ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ, ଏ ଅସୁର, ସମସ୍ତେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆଲୋକ, ତୁମେ ଅଜୟ। ଏହି ଅଳ୍ପ ଏବଂ ଉଜ୍ୱଳ, ରୋହିଣୀ ଆକୃତିରେ ତିଆରି; ଉଜ୍ୱଳ ପ୍ରତିମା ପରି, ଦଶ ଅଂଶରେ ବିସ୍ତାରିତ। ତିନି ପିଢ଼ି ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଷ୍ଟୁତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି; ବିଶାଳ ଏକ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଛି, ଶୁଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।