ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମହାବଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ସତ୍ୟ ସୋମପାନୀ ଇନ୍ଦ୍ର! ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଦୁହିଁଠାରେ ବିରାଜ କରୁଛ; ତୁମେ ସୋମ ପିଇଥିବା ବଳବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାୟକ। ତୁମେ ପୁରାତନ ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କର, ଏବଂ ସଦା ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଅଧିପତି ଅଟୁଟ ରହ। ଏହିପରି ଶୂରବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୀତର ପ୍ରେମୀ, ଆମେ ଆମ ଆଶା ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷା ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ, ଦେବମାନେ ଜଳର ଉପହାର ନେଇ ଆସନ୍ତୁ। ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରୁଛୁ, ହେ ପରାକ୍ରମୀ, ପ୍ରତିଦିନ ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ। ଉତ୍ସାହୀ ଗାୟକଙ୍କର ଗୀତ ଉପରେ ଦୁଇଟି ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଏ, ଏହି ଓଡ଼ିଆ ରଥ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଚାଲିଆସନ୍ତି, ଏହି ଯାତ୍ରାକୁ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ କରାଯାଏ। ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ପୁରୁଷର ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ଆଣନ୍ତୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ଏକ ନାୟକ ଆଣିଦିଅ। ତୁମେ ଆମ ପିତା, ଧନର ଦାତା; ତୁମେ ଆମ ମାତା, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହି ହେତୁ ଆମେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛୁ। ହେ ଅନେକଥର ନମିତ, ମହାବଳୀ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀରତ୍ୱ ଦିଅ। ଆଜି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଉତ୍ସାହୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଉପହାର ଦେଉଛନ୍ତି; ଆମର ସ୍ତୁତିଗୀତ ଶୁଣି, ଏଠାରେ ତୁମ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସ। ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁଁହର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭାୟିତ, ଏହି ହେତୁ ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ଭୂଷିତ କରନ୍ତି; ତୁମ ମହାନ୍ତା ଏବଂ ଗୀତର ପ୍ରେମ ଉପରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ମହିମା ରହିଛି। ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ଆମେ ଯଥାଯଥିତ ଭାଗ ବଣ୍ଟନ କରିଛୁ। ଧନଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର, ଅଦାତାଙ୍କୁ ନୁହେଁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ଧନ୍ୟ, ସେ ଦାତାଙ୍କ ଆଶା ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଦେବାକୁ ମନକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର, ଅପଶପ ନାଶ କର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଜୟ କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜକୁ ମୁହାଁ ଦେବା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଯାଉଛି। ପୃଥିବୀମାନେ ତୁମ ଅପରିମିତ ବଳକୁ ଦେଖି ମାଆ ଝିଅ ପରି ଦୌଡ଼ିଆସନ୍ତି; ତୁମେ ଏକାଗ୍ର ଇଚ୍ଛା ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ଅଧୀନ କର, ଯେବେ ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ବିଜୟ କରିଥିଲ। ଏଠାରୁ, ତୁମ ଅଜର ରକ୍ଷକ, ଅସଫଳ ଦୂତ, ଦ୍ରୁତ ବିଜେତା, ଚଳକ, ଅଜୟୀ, ଟୁଗ୍ରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିବା, ତୁମ ପାଖକୁ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅପରାଜିତ, ଶତଶକ୍ତି, ଶତସାହାଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନର ମାଲିକ, ସଦା ଯୁବା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ସହଯୋଗ ଚାହୁଁଛୁ। ମୁଁ ଆଗରୁ ମୋ ଦେହ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଛି; ଏବେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପଛରୁ ଆସନ୍ତି, ଯେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଭାଗ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ବୀରତା ଦେଖାଯାଉଛି। ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରଥମ ଭାଗ ମଧୁର ପାନୀୟ ରଖିଛି; ତୁମର ଭାଗ ହେଉ ଚିପିଥିବା ସୋମ। ଏବଂ ମୋ ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ମୋ ଡାହାଣ ଦିଗରେ ବସ, ଆମେ ଏକାସাথে ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବା। ଏବେ, ହେ ଭାରତ, ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ ତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ସ୍ତୁତି ଦିଅ। କେହି କହେନାହାନ୍ତି, ‘ଇନ୍ଦ୍ର ନାହାନ୍ତି’—କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, କାହାକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବା? ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ହେ ଗାୟକ—ମୋତେ ଦେଖ! ମୋ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ସତ୍ୟର ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ ବୃଦ୍ଧି କରେ; ମୁଁ ଜଗତକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଋଷିମାନେ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରି ବୟସ୍କ ଘୋଡ଼ାର ପିଠି ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ମୋ ମନ ମୋ ହୃଦୟ ସହ କଥାହେଲା—ସାଥୀମାନେ ତାଙ୍କର ତରୁଣ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ସୋମ ପିଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର କେତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ତାହା ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଯେତେବେଳେ ଶରଭଙ୍କ ପାଇଁ ଦୂର ଏବଂ ରକ୍ଷିତ ଧନକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରିଥିଲେ। ଏଠାରୁ ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରର ମୂଳ ଅଂଶକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ। ବିଚାର ଭଳି ତାଙ୍କ ଗତି ହେଲା, ଲୋହା ପ୍ରାଚୀର ଅତିକ୍ରମ କରି, ବଡ଼ ପକ୍ଷୀ ପରି ଆକାଶକୁ ଯାଇ ସୋମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଲେ। ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ବଜ୍ର ଲୁଚିଥିଲା, ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା। ନଦୀମାନେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମୂଳ ସ୍ରୋତରୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ବାକ୍ ଅବିବେକରେ କଥା କହେ, ଦେବୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବସନ୍ତି। ସେ ଚାରିଟି ଶକ୍ତିର ସ୍ରୋତ ଦୁଧାଇଲେ—ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୋଉଁଠି ଗଲା? ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ବାକ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏହାକୁ କଥାହୁଏ। ସେଠିଏ ବାକ୍ ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ଶକ୍ତି ଦେଉ, ଗାଈ ପରି ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ବନ୍ଧୁ ବିଷ୍ଣୁ, ବିଶ୍ୱକୁ ବିସ୍ତାର କର; ବଜ୍ର ପାଇଁ ଆକାଶରେ ସ୍ଥାନ ଦିଅ। ଆମେ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିବା, ନଦୀମାନେ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦେଖିବା; ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚେତନାରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବହିଯିବେ। ଯେ ସେଇ ମନୁଷ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରେ, ସେ ସଫଳ ହୁଏ—ଏବେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ବଳି ତିଆରି କରାଯାଇଛି। ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଷ୍ଟିବାନ୍, ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜାମାନେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅପରାଜିତ, ରଥ ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ ଏକାସাথে ଅଛନ୍ତି। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଦୂତ ଲୋହା ମୁଣ୍ଡ ସହ ଦୃତ ଗତିରେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଥିଲେ, ଉତ୍ସାହରେ ପାନୀୟ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ। ଯିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କରେନାହିଁ, ପୁନର୍ବାର ଡାକେନାହିଁ, ବା କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହିଁ—ଆଜି ଏପରି ଅସ୍ମରଣକୁ ଆପଣମାନେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରଖନ୍ତୁ; ତୁମର ବାହୁଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।