ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ମେଘର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଦେବତା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜନଜାତିର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱେତ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖା ଦେଇଥିଲା, ସେ ହେଉଛି ଯମ। ସେ ଗୋଲାପୀ ଘୋଡାର ଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ, ଯାହା ଏକ ବିଶାଳ ସେନାର ଭଳି ଚଳିତ ହୁଏ। ସେ ଥଣ୍ଡର ବୋଲ୍ଟ ଭଳି ତୀବ୍ର ଚାରିତ୍ର ଦେଖାଇଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଯମ ମହିଳାମାନଙ୍କର ପ୍ରେମିକ ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଆମେ ଧନର ଆଶା କରୁଛୁ। ସେ ଏକ ନଦୀର ଭଳି ନିମ୍ନଗତି କରିଥିଲେ, ମାଂସର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗୋବିନ୍ଦମାନେ ତାଙ୍କର ରାଦ୍ରା ଦେଖିଥିଲେ। ମିତ୍ର, ଜଙ୍ଗଲରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ମୃତ୍ୟୁର ସୃଷ୍ଟିକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ, ଏକ ରାଜା ଭଳି ବିଜୟ ଖୋଜୁଥିଲେ। ସେ ଏକ ମୃଦୁ ସୁରକ୍ଷକ ଭଳି ଦୟାଳୁ, ଯାହା ନିଜର ନିଷ୍ଠାରେ ସୁଭାବିକ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମାନବ ଜ୍ଞାନ ଖୋଜନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଧରିଥିଲେ, ସତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ସମର୍ଥନ କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରିୟ ଗୋବିନ୍ଦମାନଙ୍କର ପଥକୁ ସୁରକ୍ଷା କର, ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ଗୋବିନ୍ଦମାନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ରଖ। ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଥାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଅମରତାର ନଦୀରେ ବସିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜୁଥିବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଧନର ଆର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ସେ ଯୋଧାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ସମ୍ପଦ ବିଭାଗ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ପ୍ରଜାତି ଓ ପ୍ରଜାନ୍ମର ମଧ୍ୟରେ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଜଳାବାସ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଏକ ଘର ଭଳି, ବୁଦ୍ଧି ସହିତ। ସେ ଆକାଶକୁ ଦୀପ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ଏକ ଚକ୍ରରେ ରଶ୍ମି ପ୍ରସାର କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରଜାମାନେ ସଙ୍ଗେ ଆସିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ସେହି ଦେବତାର ଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ। କେହି ବି ଏହି ନିୟମକୁ ଉଲଙ୍ଘନ କରୁନାହାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହି ଲୋକଙ୍କୁ ଶୁଣିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବାକୁ ଦେଇଥିଲେ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଏହା, ଯେତେବେଳେ, ମାନବଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ସେ ଅବରୋଧଗୁଡିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଆଲୋକିତ ଭାବରେ, ତୁମର ଜାଣିତ ଆକୃତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଆମେ, ପ୍ରାଚୀନ ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ତୁମର ଚମକଦାର ଅଗ୍ନିକୁ ଆପଣଙ୍କର ଆଶାର ସାଥୀ ଭାବରେ ଲାଗିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମେ ଦେବୀୟ ନିୟମ ଓ ମାନବ ଜନନର ଜନ୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଜଳର ଓ ଜଙ୍ଗଲର ଅଙ୍ଗ ଅଟୁଟ ରହିଛ। ସେ ଗୁପ୍ତ କକ୍ଷରେ ରହିଥିବା ପଥର ମଧ୍ୟରେ, ଅମରତା ଭଳି ସ୍ୱୟଂପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଆଧାର ହେବାକୁ ଚାହାଁଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ରାତିରେ ଧନର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ ଗୀତ ଦେଇ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।