ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେପରି, ଯେଉଁମାନେ ନିରନ୍ତର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତନ ଏକ ନଦୀ ପରି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଏବଂ ଏହି ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଦେହକୁ ଛୁଇଁପାରିବେ—ସେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ନେହ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇପାରନ୍ତି। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯିଏ ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କର; ଭକ୍ତି ସହିତ ଡାକ; ସେଉଁଠି ଅବିନାଶୀକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କର, ସ୍ପଷ୍ଟ କଣ୍ଠରେ ଗାଅ—ସେ ହେତେ ଦୟା କରି ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ—ଏକ କଳା ବିନ୍ଦୁ, ଦଶ ହଜାର ଅଲଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ, ଅଂଶୁମତୀ ନଦୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାଣିକୁ ଅବତରଣ କରିଥିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପୁଣି ଉଠାଇ ନେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଳ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିବାମାନେ ପୃଥକ୍ କରିଦେଲେ। ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସେହି ବିନ୍ଦୁ ଅଂଶୁମତୀ କୂଳରେ, ଏକ ସଭାସ୍ଥଳରେ ଅଲଗା ହେଉଛି; ମୁଁ ମେଘ ପରି ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲି, ଦେଖୁଥିଲି—ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ। ଏଠି, ଅଂଶୁମତୀର ଆଞ୍ଚଳରେ, ସେହି ବିନ୍ଦୁ ତାହାର ଆକୃତି ରକ୍ଷା କଲା, ଉଜ୍ୱଳ ହେଲା; ନାସ୍ତିକ ଦଳ ସମ୍ନିକଟ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜନ୍ମହୁଏଁ ଶତ୍ରୁହୀନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହେଲ; ଲୁଚିଥିବା ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପଲବ୍ଧ କଲ; ବିପୁଳ ଲୋକରୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆଣିଲ। ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲ; ତୁମେ ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ନାଶ କଲ, ଏବଂ ଗୋମାତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲ। ତୁମେ, ଜନମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଘନମେଘ; ତୁମେ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲ, ଅଟକାଯାଇଥିବାମାନେକୁ ଅବରୋଧ କଲ, ଦାସମାନଙ୍କ ଜନନୀମାନେକୁ ଜୟ କଲ। ସେ, ଯିଏ ଚପଳ ମଦ ଦ୍ୱାରା ଗଜଗଜାଏ, ଯାହାର କ୍ରୋଧ ସମ ନାହିଁ, ଯିଏ ନାଗ ପରି ଉଜ୍ୱଳ—ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ବୀର କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ଓ ବୃତ୍ର ନାଶକ ବୋଲି କହନ୍ତି। ସେଇ ବୃତ୍ର-ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନମାନ୍ୟଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଆମେ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ଡାକୁଛୁ; ସେ ଦାନଶୀଳ ମଘବାନ୍ ଆମର ରକ୍ଷକ, ନ୍ୟାୟାଧୀକାରୀ, ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦାତା ହେଉନ୍ତୁ। ସେଇ ବୃତ୍ର-ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନରେ ଧନୀ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଆହୁତି ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ; ଅନେକ ବୀର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପିଡ଼ିତ ସୋମା ପରି, ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆହୁତି ହେଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶକ୍ତି ଆଣ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ; ହେ ଦାନଶୀଳ, ଗାୟକ ଓ କୁଶାବିଧାନ କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମ ପୁରସ୍କାର ବଢ଼ାଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ଦେଉଛ; ସେହି ଦାନ ନିବେଦନ କରୁଥିବା, ସୋମା ଚାପିଥିବା ଯଜ୍ମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରଖ; କଞ୍ଜୁସଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟର, ସତ୍ୟର ପଥ ଚାଲିଥିବା, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ। ତୁମେ ଯେଉଁ କିଛି କର, ବୃତ୍ର-ନାଶକ, ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ଗାୟକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ତୁତି ଓ ବିକଳ ଚୁଳି ସହିତ ସୋମା ଚାପିବାକୁ ଡାକେ। ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ, ସାଗର ଶିଖରରେ, ପୃଥିବୀର ନିବାସରେ, ବଳଶାଳୀ ବୃତ୍ର-ନାଶକ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାକାଶରେ—ଏଠିକୁ ଆସ। ହେ ସୋମାପାନୀ, ବଳର ମାଲିକ, ଆମେ ତୁମର ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ସତ୍ୟ ସହିତ, ଧନ ଦ୍ୱାରା, ସୋମା ଚାପିବାରେ ଆସ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମଠାରୁ ମୁହଁ ଫେରି ନ ଯାଅ; ଆମ ସମାରୋହରେ ସହଭାଗୀ ହେଉ। ତୁମେ ଆମର ସହାୟ, ଆମର ବନ୍ଧୁ; ଆମଠାରୁ ମୁହଁ ଫେରି ନ ଯାଅ। ଏହି ସୋମା ଚାପିବାରେ ଆସି, ମଧୁର ପାନ କର; ଉପାସକଙ୍କୁ ନୂତନ ବଡ଼ପଣ ଦିଅ, ଦାନଶୀଳ—ଏହି ସୋମା ଚାପିବାରେ ଆମ ସହିତ ରୁହ। ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷ କେହି ତୁମ ସମାନ ନୁହଁ, ହେ ପାଷାଣ-ଧାରୀ; ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅତିକ୍ରମ କର; କେହି ଦେବତା ତୁମ ସମାନ ନୁହଁ। ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଦଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟୀ ରାଜା ବନାଇଛନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବଳଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଗାୟକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମା ଚାପିବାକୁ ଗାଉଛନ୍ତି; ସେ ଜବଳିତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସନ୍ତି। ଚକ୍ରର କିରଣ ଦୃଷ୍ଟି ସହ ନମିଯାଏ, ପ୍ରେରିତ ମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାଉନ୍ତି; ତୁମ ଉପାସକମାନେ, ଅକ୍ଷତ ଓ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା ସହିତ, ତୁମ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୀତ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ମୁଁ ତାହାକୁ ଡାକୁଛି, ଦାନଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଅଅବରୋଧ୍ୟ; ସ୍ତୁତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମର ସମସ୍ତ ପଥ ସୁବିଧାଜନକ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରାତନ ଦୁର୍ଗମାନେକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ; ସେମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ଶକ୍ର, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଆସ, ସମସ୍ତ ଲୋକ କମ୍ପିତ ହୁଏ—ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହୁଏ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସତ୍ୟ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ; ଜଳ ପରି, ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଦୂର କର; କେବେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେବ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନର? ସ୍ତୁତି କର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନୀ, ମହାନ୍, ବିଶାଳ, ନ୍ୟାୟନିଷ୍ଠ, ସ୍ପଷ୍ଟଦର୍ଶୀ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସର୍ବଜୟୀ; ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କଲ; ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା, ତୁମେ ମହାନ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ, ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଯାଅ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ବାଛିଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ଇଚ୍ଛା ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଁଚୁ—ସତ୍ରାଜିତ, ଅନାବୃତ, ପର୍ବତ ପରି ବିଶାଳ, ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ। ସତ୍ୟ ସୋମାପାନୀ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଉଭୟ ହୋଇଯାଇଛ; ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମା ଚାପିଥିବା ଯଜ୍ମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱର୍ଗର ନାଥ।