ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ସେଇ ଦିନରୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଭାତ ଅନ୍ଧକାର ରାତିକୁ ଚିରି ଆସିଥାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଏ। ସପ୍ତ ମାତୃକା ନଦୀମାନେ ଏହି ବୀର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ରହିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସ୍ୱିଫ୍ଟ ନଦୀମାନେ ଧାଇଁଯାଆନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏପରି ଯେ, ତିନିଥର ସପ୍ତ ପର୍ବତ ଶିଖର ତାଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭେଦି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଦେବ ହେଉ କି ମନୁଷ୍ୟ, କେହି ମଧ୍ୟ ଏହି ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ହେଉଛି ଲୋହାର, ଅଦମ୍ୟ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ହାତରେ, ତାଙ୍କ ମନରେ ଯେଉଁ ନିଶ୍ଚୟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଯୋଗ୍ୟ ମନେ କରେ, ଅଚଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କମ୍ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନ, ଏବଂ ଜନମାନସରେ ବୃଷଭ ଭାବରେ ତୁମକୁ ମନେ କରେ। ଯେବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଜ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଉତ୍ସାହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ପର୍ବତମାନେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯାଁନ୍ତି, ଗାୟମାନେ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରାର୍ଥନା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ। ସେଉଁଠି ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ—ବଡ଼ କି ଛୋଟ—ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ମିତ୍ରତା ଲାଭ କରିବା ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଏବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବୃଷଭଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ବୃତ୍ରଙ୍କ ବିରୋଧରେ ସାହାଯ୍ୟ ଚାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ନେହିତ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ବାଛିଥିଲେ। ମାରୁତମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ନେହ ଆମ ସହିତ ହେଉ, ଏହିଭଳି ଆମେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିପାରିବା। ତିରେଷଠି ମାରୁତ, ସକାଳେ ଗାୟମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ତମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ତିନିଏ ଆମକୁ ଆମର ଅଂଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରନ୍ତୁ, ଏହି ନିବେଦନ ସହିତ ଆମେ ସେଇଁକୁ ସେବନ କରୁଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବଜ୍ରକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ? ମାରୁତମାନଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦଳମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଅଶକ୍ତ। ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଦେତ୍ୟ ଓ ଅଧର୍ମୀମାନେ ତୁମ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏବେ ଏହି ବିରାଟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ଗାଅ, ସ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ପାଇଁ, ଗୀତବିଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ପ୍ରଶଂସା ଦିଅ—ସେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଧାରାବାହିକ ଭାବେ ଚିନ୍ତା ଏକ ନଦୀ ପରି ଦୂର ଦୂର ଯାଉ, ଏବଂ ଅନୁଭୂତି ସହିତ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଛୁଅ, ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ସୁନାଗମ୍ୟ। ତେଣୁ ସେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ। ଏହି ଜଣା, ଯାହାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି; ସୁନ୍ଦର ଗୀତରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଡାକ; ଗାୟକ, ଅକ୍ଷତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦିଅ, ତୁମ ସ୍ୱର ପହଞ୍ଚାଅ। କଳା ବିନ୍ଦୁ, ଦଶହଜାର ଅଳଙ୍କାର ସହିତ ଶୋଭିତ, ଅଂଶୁମତୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାନୀୟରେ ଅବତରଣ କଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ଫେରାଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବଳରେ ଅଟକିଥିବାମାନେକୁ ପଛକୁ ହଟାଇଲେ। ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏହି ବିନ୍ଦୁ ଅଂଶୁମତୀ ତଟରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉଛି; ଆକାଶରେ ଏକ କଳା ମେଘ ପରି ମୁଁ ଦାଉଡ଼ୁଥିଲି—ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଢ଼ନ୍ତୁ। ପରେ, ଅଂଶୁମତୀର କୋଳରେ ଏହି ବିନ୍ଦୁ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲା; ଅଧର୍ମୀ ଦଳ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହିତ ଯୋଜି ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନ୍ମରୁ ଅଶତ୍ରୁମାନେର ଶତ୍ରୁ ହେବାକୁ ଆସିଥିଲେ; ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ ଖୋଜି ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ବିଶାଳ ଲୋକମାନୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆଣିଥିଲେ। ତୁମେ ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିରେ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଶୁଷ୍ଣକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ ଏବଂ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଗାୟମାନେ ଦେଖିଲେ। ତୁମେ ଜନମାନସରେ ବୃଷଭ ଭାବେ, ଶତ୍ରୁମାନେର ନାଶକ, ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଜ୍ରପାତ; ତୁମେ ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ବାଧାକୁ ଅଟକାଇଲେ, ଦାସମାନେର ସ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଜିତିଲେ। ଯିଏ ଚତୁର, ଯିଏ ପିଡ଼ାରେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଯାହାର କ୍ରୋଧ ଅପୂର୍ବ, ସେ ମହାନ ନାଗ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ସେଇ ନିଜେ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରନାଶକ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। ସେଇ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନମାନେର ଆଶ୍ରୟଦାତା, ଆମେ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଡାକୁଛୁ; ସେଇ ଦାନଶୀଳ ମଘବାନ୍ ଆମର ରକ୍ଷକ, ପ୍ରତିନିଧି, ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଦାତା ହେଉ। ସେଇ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନରେ ଧନୀ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଉପହାର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ; ସେ ଅନେକ ବୀରତା କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସୋମ ପିଡ଼ାରେ ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଉପହାର ଦିଆଯାଏ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶକ୍ତି ଆଣ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଠାରୁ; ଦାନଶୀଳ, ଗାୟକ ଓ କୁଶା ବିଛାଇଥିବାମାନେ ପାଇଁ ତୁମ ଦାନ ବଢ଼ାଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ଦେଉଛ, ସେଇ ସୋମ ପିଡ଼ାରେ ଆହୁତି ଦେଉଥିବା ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ପାଖରେ ରଖ; କଞ୍ଜୁଷ୍ଠାକୁ ଯିବା ଦିଅନାହିଁ। ସତ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟବାନ୍, ନ୍ୟାୟର ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୋଷଣ ଦାନ କରିଛ; ସେଠାରୁ ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ତୁମେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ବୃତ୍ରନାଶକ, ଦୂର କି ନିକଟ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ଗାୟକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୀତ ଓ ବିଚିତ୍ର କେଶରେ ତୁମକୁ ସୋମ ପିଡ଼ାକୁ ଡାକେ। ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଥିବ, ଦ୍ୟୁଲୋକରେ, ସାଗର ଶିଖରରେ, ପୃଥିବୀରେ, ବୃତ୍ରନାଶକ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାକାଶରେ—ଏଠାକୁ ଆସ। ହେ ସୋମପାନୀ, ବଳର ନାଥ, ଆମ ପ୍ରତି ତୁମ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ କର, ସତ୍ୟ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ, ସୋମ ପିଡ଼ାରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମଠାରୁ ଦୂର ହେଉନାହିଁ; ଉତ୍ସବରେ ଆମ ସହିତ ରୁହ। ତୁମେ ଆମର ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ଆମର ବନ୍ଧୁ; ଆମଠାରୁ ଦୂର ହେଉନାହିଁ। ସୋମ ପିଡ଼ାରେ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମିଠା ପାନ କରିବାକୁ; ଉପାସକଙ୍କୁ ନୂତନ ବଡ଼ ମହିମା ଦିଅ, ଦାନଶୀଳ; ଏହି ପିଡ଼ାରେ ଆମ ସହିତ ରୁହ।