ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ପ୍ରେମର ଓ ଭକ୍ତିର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଏକ ପ୍ରେରିତ ପୁରୁଷ ସ୍ୱରଗୀୟ ମଧୁର ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଅବିଚଳିତ ସୁରକ୍ଷା ଆଶା କରେ । ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେଵତାଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରି କହିଥାଏ, “ହେ ଆଶ୍ୱିନ୍, ଏହି ଗୃହକୁ ଆସ, ଏଠାରେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି, ମଧୁର ସୋମ ପାନ କର ।” ସେମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, “ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦାତା, ଏହି ଚକ୍ରାଶ୍ୱ ରଥକୁ ଗଧା ଯୋଗାଇ ଆଣ, ମଧୁର ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ।” ତିନି ଯୋଗାଯୁକ୍ତ ତିନି ଚକ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ରଥରେ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେଵତାଙ୍କୁ ପୁନି ଡାକିଛନ୍ତି, “ଆସ, ମଧୁର ସୋମ ପାନ କର ।” ଏବଂ ପୁନି କହିଛନ୍ତି, “ମୋର ଗୀତ ଏବେ ତୁମକୁ ଆଣୁ, ଓ ନାସତ୍ୟା, ଏହି ମଧୁର ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ।” ଏହି ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେଵତା ଦୁଇଜଣ, ଚମତ୍କାର ଚିକିତ୍ସକ, ଆନନ୍ଦ ଦାତା ଓ କୌଶଳର ଶବ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, “ତୁମେ ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନିଅ ।” ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ, “ମୁଁ କିପରି ଏଠି ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିବି? ତୁମେ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ ।” ସେମାନେ ସଦା ବିଶ୍ନପ୍ୱକୁ ଉପହାର ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତି । ଏକ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ବୀର, ଧନୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା କରୁଥିବା, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯାଉଛି, ଯାହାର କୃପା ପିତାଙ୍କ ଭଳି ମଧୁର । ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, “ତୁମେ ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନିଅ ।” ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସବିତୃ ଦେଵ ଶାନ୍ତି ଆଣନ୍ତି, ସତ୍ୟର ଶିଖର ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି; ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ବିଜୟୀ ହୁଏ । ଏଠି ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେଵତାଙ୍କୁ, “ତୁମେ ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନିଅ,” ବୋଲି ପୁନଃ ପୁନଃ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଉଛି । ତା’ପରେ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେଵତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଏ, “ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ମଧୁର ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ, ଗୋପାଳକ ପାଇଁ ଗାୟ ରକ୍ଷା କର ।” ସେମାନଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦିଆଯାଏ, “ତୁମେ ଏଠାରେ ଆସ, ମଧୁର ସୋମ ପାନ କର, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆସି, ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନରେ ରକ୍ଷା କର ।” ପ୍ରିୟମେଧା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ ଡାକିଛନ୍ତି, “ପଥ ଦ୍ୱାରା ଆସ, ଉତ୍ତମ କୁଶାସନରେ ବସ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଳି ଗ୍ରହଣ କର ।” ପୁନି ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, “ସୋମ ପାନ କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଶ୍ୱିନ୍, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଶଂସା ନିମନ୍ତେ ଆସ, ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ଗୋ ପାଇଁ ।” ସୁନ୍ଦର ଧୂରା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ରଥରେ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେଵତାଙ୍କୁ ଡାକାଯାଉଛି, “ତୁମେ ଆସ, ତଥ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା, ସୋମ ପାନ କର ।” ପୁନି କହାଯାଏ, “ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଓ ଆଶ୍ୱିନ୍, ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ସହ ଆସ ।” ଏହି ପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ, ଅମୃତ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ଦେଵତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ଯିଏ ସୋମର ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର । ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଦୟାଳୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ କରାଯାଏ, ଯିଏ ଅନେକ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ କୌଣସି ଶିଳା ବା ଦୁର୍ବଳତା ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ପାରେ ନାହିଁ । ତିନି ଅପାର ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଗୋତମଙ୍କ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସାହାଯ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଆସନ୍ତି । ସେ ଦିଗନ୍ତରୁ ଶକ୍ତି ସହ ଆସିଛନ୍ତି, କୌଣସି ଭୂମି ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇପାରିନାହିଁ; ସେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଉପହାରର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ; ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରବଳ ଲାଭ ପାଇଁ ଆମକୁ ଜାଗ୍ରତ କର ।” ମାରୁତ୍ମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଗାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ର, ଶାପ ନାଶକ ଓ ଅପବାଦ ଦୂରକର୍ତ୍ତା ହୋଇ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପାଇଁ ବାଛିଛନ୍ତି । ମାରୁତ୍ମାନେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ର ଧାରୀ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, “ତୁମ ଧୃଢ଼ ମନ ଆଣ, ମହାନ୍ କୀର୍ତ୍ତି ହୃଦୟରେ ରଖ; ଦ୍ରୁତ ନଦୀମାନେ ମାଆଁ ଭଳି ତୁମ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କର, ଶ୍ୱର୍ଗ ଜିତ କର ।” ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ବୃତ୍ରବଧ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ବିସ୍ତୃତ କରିଥିଲେ, ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ସେଠାରେ ବଳି, ସ୍ତୁତି ଓ କର୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ସେ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ସମୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାକା ନୈୱେଦ୍ୟ ଆଣାଯାଉଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରେ ଉଠାଯାଉଛି, ଏହି ଦାନ ଗୀତପ୍ରିୟ ଦେଵତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ । ପୁନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ, “ଯେଉଁଠାରେ ବଳି ହୁଏ, ତୁମେ ଆସ, ଗୀତ ଓ ହବିରେ ଯୋଗ ଦିଅ ।” ସେ ପ୍ରଥମ ଧନଦାତା, ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ; ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁତ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁ ବାଛାଯାଏ । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅତିରିକ୍ତ ଷ୍ଟୁତି ରଚିତ; ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୃହଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି । ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, “ତୁମେ ଅନେକ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଛ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ ।” ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ; ସେ ଏକାକି ସମସ୍ତ ବୃତ୍ରକୁ ଅବିରୋଧରେ ବଧ କରନ୍ତି । ଏବଂ ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, “ଆମେ ତୁମକୁ ଆମ ଅଂଶ ଭାଗ ଭଳି ଚାହୁଁଛୁ, ତୁମର ବ୍ୟାପକ ସୁରକ୍ଷା ଆମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ, ତୁମ କୃପା ଆସୁ ।” ଏହି ବେଳେ ଏକ ଦକ୍ଷ କନ୍ୟା ଭଲ ଭାବେ ଛାନାଯାଇଥିବା ସୋମକୁ ଖୋଜିଥାଏ, ଏବଂ ସେ ଏହାକୁ ବିଧିଅନୁସାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଚାପିବାକୁ ଚାହେ । ଏହି ତରୁଣ ବୀର ଘରେ ଘରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଆସନ୍ତି; ସେ ସୋମ, ଯାହା ଯବ, ଦହି, ପିଠା ଓ ଷ୍ଟୁତି ସହ ମିଶିଛି, ତାହା ପାନ କରନ୍ତି । ଭକ୍ତମାନେ କହନ୍ତି, “ଆମେ ତୁମକୁ ପାଳିବା ଓ ଆଦର କରିବା; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ହେ ସୋମ, ଧୀରେ ଧୀରେ ବହ ।” ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, “କିଏ ଜାଣେ, କିଏ କରେ, କିଏ ଆମକୁ ଧନ ଦେଉଛି? ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ।” ତିନି ଲୋକକୁ ଉନ୍ନତି ଦିଅ, ଏହି ମଣିଷର ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ରହୁ, ଏବଂ ଏହି ଅଂଶ ମୋ ଗର୍ଭରେ ରହୁ ।