ଏକ ସମୟର କଥା, ଶତଶକ୍ତି ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମା, କେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? କେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ?” ତାହା ପରେ ମାଆ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଶକ୍ତି ତ ତରଙ୍ଗ ପରି, ବଡ଼ ବାଣ ପରି । ଏହି କଠୋରମାନେ, ପୁଅ, ତୁମର ସନ୍ତାନ ହେଉନ୍ତୁ ।” ଏହି ଶିଶୁ, ଯିଏ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଚକ୍ରର କିଳ୍ଲି ପରି ପୃଥିବୀରୁ ହଟାଇଦେଲେ । ସେ ବଳବାନ ହେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସଂହାରକ ହେଲେ । ଏକ ମାତ୍ର ପାନରେ ସେ ତିରିଶଟି ସୋମ ଝିଲିକୁ ଏକାସାଥିରେ ପିଇଦେଲେ । ଏହି ଭାଗ ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ୱାଦିନତାର ଚିହ୍ନ ହେଲା । ସେ ଗଭୀର ଶୂନ୍ୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଗଲେ, ଚନ୍ଦନ ଥିବା ମନ୍ତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆହୁରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ । ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରୁ ସେ ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଆଣିଦେଲେ, ଉତ୍ସାରିତ ହୋଇ ନିଜେ ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ । ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାଣ ଶତର ରେଖା, ହଜାର ପଂଖ ଥିବା ଏକାତ୍ମ ବାଣ, ଯାହାକୁ ସେ ନିଜ ଯୋଧା ସାଥୀ କରିଛନ୍ତି । ଏହି ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ଏ ନୂତନ ଜନ୍ମା, ଆର୍ଭୁମାନଙ୍କ ସହ ଏକାଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାୟକ, ପୁରୁଷ, ଓ ଅରଣ୍ୟର ନାରୀମାନେ ପାଖକୁ ଆଣନ୍ତୁ । ତୁମର ଏହି କର୍ମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠୁ ବହୁଳ ଓ ଅତିଶୟ, ତୁମ ଜ୍ଞାନମୟ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରିଛ । ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ, ବିସ୍ତୃତ ଚାଲିଥିବା, ଉତ୍ସାହ ଦେଇ ଆଣିଥିଲେ—ଶତ ମହିଷ, ଦୁଧରେ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ, ଏକ ଶୂକର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ । ତୁମର ସୁନିର୍ମିତ, ସୋମରେ ଭିଜିଥିବା, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଧନୁ ଉତ୍ତମ, ଇନ୍ଦ୍ର । ତୁମ ଉଭୟ ବାହୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁନିର୍ମିତ, ସଦା ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉଛି । ଏବେ ଗାୟକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି—“ଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମ ପାଇଁ ହଜାର ଭାଗ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶତ ଗାଈ ଆଣ । ଆମ ପାଇଁ ଅନୁଲେପନ ପାଇଁ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଧନ ଆଣ । ଆମ ପାଇଁ ଅନେକ ଶ୍ରବ୍ୟ ଦାନ ଆଣ, କାରଣ ତୁମେ ସତରେ ମନୋଯୋଗୀ । ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କେବେ ଦେବାରେ ବିଫଳ ନୁହଁ, ନା ଅଳସ, ନା କଞ୍ଜୁଷ; ତୁମ ପରି ଦାନୀ କେହି ନାହିଁ । ଇନ୍ଦ୍ର କେବେ ଫେରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସକ୍ର କେବେ ଦୂରେ ହଁଟନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ସବୁ ଶୁଣନ୍ତି ଓ ଦେଖନ୍ତି । ସେ ଅପରାଜେୟ, ମାନବମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ ଦିଆନ୍ତି; ଆରମ୍ଭରୁ ନିଜେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ । ନିଜ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ତାଙ୍କ ପେଟ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କ୍ରିୟାରେ ତୀବ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ସୋମ ପାନ କରୁଥିବା । ସୋମ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଧନ, ସମୃଦ୍ଧି ଏକାତ୍ମ ହୋଇଛି; ଦାନ କେବେ ରୋକାଯାଏ ନାହିଁ । ଆମ ଇଚ୍ଛା ଗାଈ ଓ ସୁନା ପାଇଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଏ; ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଉପସ୍ଥାନ କରିବେ । ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଶା ନେଇ ତୁମକୁ ଦାନ ଦେଉଛି; ମଘବନ୍, ଆମ ପାଇଁ ଦିନ ବା ଜମା କରାଯାଇଥିବା ଚାରା ଦିଅ । ଏହି ସୋମ, ଯିଏ ଦକ୍ଷ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାଶୀଳୀ, ସବୁକିଛି ଜୟ କରେ, ସେ ଏକ ଋଷି, କବି, ସୂକ୍ତିମୟ । ସେ ଅବରଣ କରେ, ଯାହା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘିତ, ସବୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ଚିକିତ୍ସା କରେ; ଅନ୍ଧ ଓ ବେଶୁଣା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ । ସୋମ, ତୁମେ ଦେହ ନିର୍ମାତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଆଶ୍ରୟ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଅନ୍ୟ କର୍ମରୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଅ । ତୁମ ଚିନ୍ତା ଓ କୌଶଳରେ ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥାଅ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କରିଥାଅ । ଲୋକେ ଲାଭ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି; ଦାନକାରୀ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୋଇଛି । ସୋମ ହାରାଇଥିବାକୁ ଫେରାଇ ଦେଉଛି, ମାନବକୁ ଜୀବନ ପଥରେ ନେଇଯାଏ; ଯିଏ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ତାଙ୍କ ଆୟୁ ଦୀର୍ଘ କରନ୍ତି । ଦୟାଳୁ, କୃପାଳୁ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ସୋମ ଆମ ପ୍ରତି ଶୁଭ ହେଉନ୍ତୁ । ସୋମ, ଆମକୁ ଭ୍ରମିତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭୟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମ ତେଜ ଆମ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ନିଜ ଗୃହରେ ଯେତେବେଳେ ଅଶୁଭ ଚିନ୍ତା ଦେଖ, ରାଜା, ଶତ୍ରୁ, ଦୁଷ୍ଟ, ଓ ଧୂର୍ତ୍ତଙ୍କୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ । ପୁନଃ ଗାୟକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି—“ଏ ଶତଶକ୍ତିଧର, ତୁମ ପରି ଶକ୍ତି ଓ ଦୟା ଦେବାଳୁ କେହି ନାହିଁ; ଆମ ଉପରେ ଦୟା କର । ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ତୁମେ ଧନ ଲାଭରେ ଆମ ଅବିଘ୍ନ ସାଥୀ; ଦୟା କର, ଇନ୍ଦ୍ର । ତୁମେ ଦୁର୍ବଳକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ତେବେ ସୋମ ଅର୍ପଣକାରୀକୁ କାହିଁକି ରକ୍ଷା କରୁନାହାଁ? ବଦଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବେ । ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ରଥକୁ ପଛରୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କର୍ତ୍ତା; ଆମ ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ଅଗ୍ରଗାମୀ କର । ଏବେ ଆସ, ବିଳମ୍ବ କାହିଁକି? ଆମ ରଥକୁ ସବୁଠୁ ଅଗ୍ରେ ରଖ, ବିଜୟ ଦାନ କର । ଆମ ପାଇଁ ବିଜୟୀ ରଥ ଆଣ; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ କିଛି କଠିନ ନୁହେଁ; ଆମକୁ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଉପରେ ବିଜୟୀ କର । ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ; ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଭାଗ୍ୟ ଆସେ; ଏହି ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ବିଧିସହିତ ଅଛି । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଆମ ପାଖକୁ ନ ଆସୁ, ଆମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଧନ ହରାଯିବ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟାୟୀମାନେ ଆମକୁ ପୁରସ୍କାରରୁ ବଞ୍ଚିତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଚତୁର୍ଥ ବିଧି କର, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସେଠାରୁ ଆମ ପ୍ରଭୁ ହୁଅ । ଅମର ଦେବତାମାନେ, ସଦା ଆନନ୍ଦିତ, ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ; ତେଣୁ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ କୃପା ଦିଅ—ସୁଜ୍ଞାନ, ଦାନଶୀଳ ଦେବତା ପ୍ରଭାତରେ ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତୁ ।