ଏକ ଶାନ୍ତିମୟ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଋଷିମାନେ ଏମିତି କହିଲେ— “ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ସଭାର ଶତ୍ରୁତା, ବିରୋଧ ଓ ଦୁଃଖ ଆମକୁ ଏମିତି ଆବୃତ୍ତ କରିନ ଯେଉଁପରି ଏକ ତରଙ୍ଗ ନୌକାକୁ ଡୁବାଇ ଦିଏ। ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ହେ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜନ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ଆମ ପାଇଁ ଅମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମ୍ପଦ ଚାହୁଁଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରୁ ଆମ ପାଖକୁ ସମ୍ପଦ ଆଣ; ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର। ଏହି ବଡ଼ ସମ୍ପଦରେ ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭାର ବହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବା ନାହିଁ; ଆମ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପ୍ରଚୁର ସମ୍ପଦ ଏକାସାଥିରେ ଜିତି ଆଣ। ଏହି ଦ୍ୱେଷ ଆମ ଉପରେ ନ ପଡ଼ୁ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ଉପରେ ପଡ଼; ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ବୃଦ୍ଧି କର। ଯେ କେହି ଭକ୍ତିଶୀଳ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ହେଉ, ଅଗ୍ନି ସେଉଁଠି ଉନ୍ନତି ଦେଇଥାଏ। ଦୂର ପାର ଠାରୁ ନିକଟ ପାରକୁ ଆମକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର; ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଉଁଠାରେ ଆମକୁ ନିରାପଦ ଭାବରେ ନେଇଯା। ହେ ଅଗ୍ନି, ପୁରୁଣା ଦିନରୁ ଆମେ ତୁମକୁ ଜାଣୁଛୁ, ପିତାଙ୍କ ଦୟାରୁ; ଏବେ ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ। ଏହା ପରେ ଋଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ— “ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ; କାରଣ, ତୁମେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ ଦେଉନାହାଁ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି, ଶତଧା ଯୁକ୍ତ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ମାରୁତମାନେ ମିତ୍ର ହେବାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତି, ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ମୁକ୍ତ କଲେ। ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଏହି ପ୍ରଭା ଇନ୍ଦ୍ର ଅର୍ଜନ କଲେ, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ। ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଡାକୁଛୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶ୍ୱଦର୍ଶୀ। ପୁରୁଣା ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଏହି ସୋମ ପାନ ପାଇଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହିତ, କୃପାମୟ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ସୋମ ପିଉ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ। ତୁମ ପାଇଁ, ମାରୁତମାନେ ସହିତ, ଚିପି ଦିଆଯାଇଥିବା ସୋମ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ହେ ପାଷାଣହସ୍ତ, ଗାୟକମାନେ ହୃଦୟରୁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେଙ୍କ ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଚିପିଥିବା ସୋମ ପିଉ, ସେହି ଅର୍ପଣରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଶକ୍ତିରେ। ଏକଠା ଶକ୍ତିରେ ଉଠି, ସୋମ ପିଇ, ତୁମେ ଦାଢ଼ି ହଲାଇଲ, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ତୁମେ ଏହି ସୋମ ପିଲ। ଶତ୍ରୁନାଶକ ହେବାବେଳେ, ଦୁଇ ଜଗତ୍ (ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍) ତୁମ ପଛରେ ଚଲିଲା। ଏହି ନୂତନ ରଙ୍ଗର ଆଠପାଉଁ ଉଚ୍ଚାରଣ, ସତ୍ୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଆମ ପାଇଁ ଆଣିଛି। ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଁକୁ ପଚାରିଲେ— “କିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? କିଏ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ?” ତେବେ ମାଆଁ କହିଲେ— “ତୁମର ଶକ୍ତି ତରଙ୍ଗ ପରି, ବଡ଼ ବାଣ ପରି; ସେମାନେ, ପୁତ୍ର, ତୁମର ପୁତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ, ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ।” ବୃତ୍ରନାଶକ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଚକ୍ରର କିଲ୍ଲି ପରି ବଳରେ ପତିତ କଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ହେଲେ। ଏକ ଘୁଣ୍ଟିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତିରିଶି ଝିଲି ଶୋମର ଅଂଶ ପିଇଲେ। ସେ ଅପାର ଆକାଶରେ ଗନ୍ଧର୍ବକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ଚନ୍ଦନ ଗୀତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ପାହାଡ଼ରୁ ଛିଦ୍ର କରି, ଚିନିଆ ଖାଦ୍ୟ ଆଣିଲେ; ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ବିସ୍ତୃତ ହେଲେ। ତୁମର ବାଣ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତକିରଣ, ସହସ୍ରପଙ୍ଖା, ଏକମାତ୍ର, ତୁମେ ତାକୁ ନିଜ ସାଥୀ କରିଛ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଗାୟକମାନେ, ପୁରୁଷମାନେ, ଅରଣ୍ୟର ନାରୀମାନେ, ନବଜନ୍ମା, ଋଭୁମାନେ ସହିତ ଦେଉ। ତୁମର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ଅତିଶୟ, ଅପୂର୍ବ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ କରିଛ। ଏହି ସମସ୍ତ, ବିଶ୍ନୁ ବିସ୍ତୃତ ପଦ ଦେଇ ଆଣିଲେ; ଶତ ମହିଷ, ଦୁଧରେ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ, ଏକ ଶୂକର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍ସାହୀ। ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭଲ ତିଆରି, ସୋମସିଚିତ ଧନୁ ଉତ୍ତମ, ସୁନାର, ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ; ତୁମ ଦୁଇ ହାତ ମଧ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ, ଭଲ ତିଆରି, ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ। ଏବେ ଋଷିମାନେ ପୁନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ— “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ହଜାର ଭାଗ ଭୋଜନ ଓ ଶତଶଂଖ୍ୟା ଗାଈ ଦିଅ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଆମ ପାଇଁ ଅନ୍ନୋଚିତ କ୍ରମେ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସମ୍ପଦ ଆଣ; ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମନସିକତା ସହିତ। ଏବଂ ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମକୁ ଅନେକ ଶ୍ରବଣପ୍ରୀୟ ବସ୍ତୁ ଆଣ; କାରଣ, ହେ ବସୁ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଦୟାଳୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ତୁମେ ଦେବାରେ ବିଫଳ ହେଉନାହାଁ, ନ ଦେଉଥିବାରେ ଢିଲା କିମ୍ବା କଞ୍ଜୁସ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବୀର ତୁମ ପରି ଦାନଶୀଳ ନୁହେଁ। ଇନ୍ଦ୍ର କେବେ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ, ନ ଶକ୍ର ପଛୁଆନ୍ତି; ସେ ସବୁ ଶୁଣନ୍ତି ଓ ଦେଖନ୍ତି। ସେ ଅଜୟ, ମାନବମାନେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତି; ଆରମ୍ଭରୁ ସେ ପ୍ରହାର କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟରେ, ପେଟ ପୂର୍ଣ୍ଣ; କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ, ବୃତ୍ରନାଶକ, ସୋମପାନୀ। ହେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଧନ, ସମୃଦ୍ଧି ତୁମେଠାରେ ସଂଗୃହୀତ; ଦାନ କେବେ ରୋକାଯାଏ ନାହିଁ। ମୋର ଆଶା ତୁମପାଖକୁ, ଗାଈ ଓ ସୁନା ଚାହିଁ; ଘୋଡ଼ା ଚାହିଁ, ସେମାନେ ତୁମପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।” ଏଭଳି ଋଷିମାନେ ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ସମ୍ପଦ, ଶକ୍ତି, ନିରାପତ୍ତା ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।