ପ୍ରିୟମେଧସଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଲା—“ଗାଓ, ଗାଓ! ପ୍ରିୟମେଧସମାନେ ଗାଓ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଗାଓ।” ଏହି ମହୋତ୍ସବରେ ଗର୍ଗରା ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଗୋଧା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଧ୍ୱନି କରିଲେ, ପିଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଗାଇଲେ, ସମସ୍ତେ ମିଶି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ସହଜରେ ଦୋହନ କରାଯାଇପାରିବା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଅଚଳ ଭାବେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା; ସେହି ଅଚଳ ସୋମକୁ ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପାନ କରାଯାଇଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ପିଲେ, ଅଗ୍ନି ପିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ବରୁଣ ଏଠାରେ ବାସ କରୁନ୍ତୁ, ଜଳମାନେ ଗୋବାଛା ପିଲା ପଛରେ ଯିବା ପରି ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ବରୁଣ ଉତ୍ତମ ଦେବତା, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ସାତଟି ନଦୀ ତାଙ୍କର ଶିଖର ପଛରେ ବହେ, ଏକ ଭଲ ଅଳିଙ୍ଗା ନଳୀ ଭଳି। ସେ, ଯିଏ ଭଲ ଭାବରେ ଯୋଜିତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ତୀବ୍ରଗତିର ଯାନମାନେ ଚଲାଇଥିଲେ, ସେ ଦକ୍ଷ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଖାଇଥିଲେ; ଏହା ତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି, ଏକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପରି। ଶକ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି; ଦୂରରୁ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ସେ ରନ୍ଧନ ପାତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାରେ ତିଆରି ହେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଏକ ନବୀନ ରଥରେ ଦଢ଼ିଆ ପିଲା ପରି ଦଢ଼ିଆ ଶିଶୁ ଭଳି ଠିଆ ହୋଇ, ସେ ପିତା ଓ ମାଆଙ୍କୁ ମହିଷ ଓ ପଶୁ ବଣ୍ଟନ କଲେ, ଅର୍ପଣ ବଣ୍ଟାଇଦେଲେ। ଏବେ, ଶୁଭ୍ର-ଗଣ୍ଡ ଭଗବତୀ ଓ ଭଗବାନ୍, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଆସନ୍ତୁ; ତାପରେ ଏହି ଅଜାନା, ହଜାର ପାଏଁ ଥିବା, ରକ୍ତାବର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଜନ କରନ୍ତୁ, ଯିଏ ମଙ୍ଗଳ ଓ ନିରାପଦତା ଆଣିଥାଏ। ଏହି ଭଗବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହିତ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଏ; ସେ ଗୀତର ରାଜା, ତାଙ୍କର ଦୟାର ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉପାସକମାନେ ପୁଣିପୁଣି ତାଙ୍କର କୃପା ଚାହାନ୍ତି। ପୁରୁଣା ଆଶ୍ରୟ ଅନୁସରଣ କରି, ଏହି ପ୍ରିୟମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଦର୍ଭି ଓ ଉଚିତ ଅର୍ପଣ ସହିତ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ପୂଜାପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ—ଏକ ଏମିତି ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଜନମାନେଙ୍କର ରାଜା, ରଥରେ ଚାଲନ୍ତି, ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ବୃତ୍ର ନାଶକ—ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ବଜ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ମହା ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ତାଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କେହି କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ, ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଗାୟମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ କମିଯାଏ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ତୁମେ ଶତ ଆକାଶ ଓ ଶତ ପୃଥିବୀ ଥାଏବୁ, ତଥାପି ଏହି ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମ ସମାନ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଦୁଇଁ ଜଗତ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛ, ଏହି ଦାନବୀର, ଧନଧାନ୍ୟରେ ପୁରସ୍କାର ଆଣ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ। କୌଣସି ଦେବତା ବା ମର୍ତ୍ତ୍ୟ, ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୀବ୍ରଗତି ଥିବା, ଚେଷ୍ଟା ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଜନ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ମହାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ ପାଇଁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ସେ ଗଭୀର ଜଳରେ, ଅରଣ୍ୟରେ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆହ୍ୱାନ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଦାନବୀର, ଆମ ପାଇଁ ଉଠ, ମହା ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମକୁ ଚିନ୍ତା କର; ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଉଠ, ଦାନ ପାଇଁ ଉଠ, ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଉଠ, ଇନ୍ଦ୍ର! ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମର ଋତର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସ, ତୁମର ଘାତରେ ଦାସକୁ ଧ୍ୱଂସ କର। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମରତ, ଅମାନବ, ଅନ୍ୟଯାଜ୍ଞିକ, ଅଧର୍ମିକ ଅଛନ୍ତି—ତୁମର ବନ୍ଧୁ ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କୁ କମ୍ପାଇଦିଅ; ପାହାଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ହାତରେ ଅଗ୍ନି ଧାରଣ କର; ଧନ ଆଣିବା ପାଇଁ ଆମେ ଦୁଇଥର ଧନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ବନ୍ଧୁମାନେ, ବୁଦ୍ଧି ଚାହନ୍ତୁ—କିପରି ଏହି ଦାନବୀରଙ୍କ ଦୟା ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିବି? ଆମେ ଗୀତରେ, ପ୍ରଶଂସାରେ ଏହି ଦାତା, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ଅଦମ୍ୟଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରିବା ଉଚିତ। ଅନେକଙ୍କ ସହିତ, ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ଭି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ସ୍ତୁତି ଯୋଗ୍ୟ; ଏପରି ଏକେକରେ ଅଭିଲାଷା କରିଥିଲେ, ଶରବତ, ତୁମେ ବଛା ଦେଇଥିଲ। ମଘବାନ୍, କାନ ଧରିଥିବା, ଶୁରାଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ତିନିଠାରୁ ଏକ ବଛା ଆଣିଥିଲେ; ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ପାଇଁ ଛାଗ ଦେଇନଥିଲେ। ଏବେ, ଅଗ୍ନି, ତୁମ ମହାଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ବିରୋଧିତାରୁ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଘୃଣାରୁ ରକ୍ଷା କର। କ୍ରୋଧ କେବେ ମନୁଷ୍ୟର ଶକ୍ତିକୁ ବଶ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର, ତୁମେ ଏକାକି ରାତିର ନାଥ। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତା, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହିତ ଆମକୁ ଧନ, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଧନ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର, ସେଉଁଠି କୌଣସି ବିରୋଧିତା ବା ମନୁଷ୍ୟ ହାନି କରିପାରେ ନାହିଁ। ଯାହାକୁ ଅଗ୍ନି, ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଇ ଧନ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କର, ସେ ତୁମ ସହାୟତାରେ ଗାୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ। ଅଗ୍ନି, ଉପାସକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅନେକ ବୀର ସହିତ ଧନ ଦିଅ, ଆମକୁ ସିଧା ଧନ ପଥରେ ନେଇଯାଅ। ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଅବକାଶ କର, ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ବା ଦୁର୍ଜୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆମ ଉପରେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନି, ଜାତବେଦାସ୍। ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ତୁମ ପାଇଁ କମି ଯାଉନି; ତୁମେ ଧନର ଏକମାତ୍ର ନାଥ। ଏହି ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ ଏଠି ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଣନ୍ତୁ, ଦେରି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ବନ୍ଧୁ, ଦାତା, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ। ଆମର ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ପାଖକୁ ଯାଉ, ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ମାନର ସହିତ ଏହି ବହୁସ୍ତୁତି, ବହୁପ୍ରଶଂସିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉ।