ଏକ ଦିନ, ଭକ୍ତମାନେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ—“ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯେଉଁ ନୂତନ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଜଣେ ବନ୍ଧିତଙ୍କ ପରି, ସେହି ମୁକ୍ତି ଆମେ ପାଉଁ। ଆମେ ଏଠି କିଛି କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଆପଣମାନେ ଦୟା କରନ୍ତୁ। ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ବୟସ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବିବସ୍ୱାନଙ୍କ ବାଣ ବା କୃତ୍ରିମ ଅସ୍ତ୍ର ଆମକୁ ଆଘାତ ନଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ଦୟାକରି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ, ଶତ୍ରୁତା, ଶତ୍ରୁଭାବ ଏବଂ ମହାପାପ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ତାପରେ ଏହି ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ, “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ପରି ଆମ ରଥ ଘୁଞ୍ଚାଉଛୁ, ଆପଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ସଦା ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ଏବଂ ଶକ୍ତିର ମାଳିକ। ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏତେ ବଡ଼, ଦୁଇ ହାତରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଜ୍ରଧାରଣ କରି ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରନ୍ତି। ବିଶ୍ୱାନର, ଧନର ଉପଧ୍ୟକ୍ଷ, ଶକ୍ତିରେ ଅବିଚଳ—ସେଉଁଠି ଓ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆମେ ସହାୟତା ଚାହୁଁ। ସମୃଦ୍ଧି, ବୃଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନାନା ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ସମସ୍ତ ମାନ୍ୟତା କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଧନର ଦାତା। ଆମେ ଏହି ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପାନ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ପୁରାତନ ପ୍ରଶଂସାର ମାଲିକ, ଲୋକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି। କେହି ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଅଧିଗମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କେହି ଆପଣଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ସହାୟତାରେ, ଜଳ, ରୂପକିରଣ ଓ ଧନରେ, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଓ ଗୀତରେ ଡାକୁଛୁ, ଯେପରି ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଧିକ ସହାୟତା ଦେଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ମଧୁର, ଆପଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ମଧୁର, ଆମ ଯଜ୍ଞ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ, ଶରୀର ପାଇଁ, ଘର ପାଇଁ, ଜୀବନ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଲୋକ, ପଶୁ, ଓ ରଥ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମେ ଦେବମାନେ ଚାଲିଥିବା ପଥ ପାଇଁ। ଏଠିକୁ ସମସ୍ତେ ସୋମର ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ, ମଧୁର ଉପହାର ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବ। ଏହି ରଥରେ ଦୁଇ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗ କରିଛି, ଯେଉଁ ରଥ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ଚମକେ। ସେମାନେ ନିଜ ଚାବୁକରେ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶ୍ରୀମୟ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆତିଥିଗ୍ବକୁ ଛଅଟି ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ସଦା ପବିତ୍ର କ୍ରିୟା ସହିତ ଶାଶ୍ୱତ ଧନ ଭାବରେ ରହିଲା। ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ନିଜ ଚାବୁକରେ ଚମକେ, ସେ ଲାଶ ପରି ଦୃଢ଼। କେହି ମଣିଷ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କୁ କୌଣସି ଦୋଷ ନ ଲାଗୁ। ତାପରେ ପୁରମ୍ଧି ଏକ ଗାନ ଅର୍ପଣ କଲେ: “ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିର ଆନନ୍ଦରେ ଆପଣ ଦୟାଳୁ, ଆମେ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ। ଆପଣ ଜଳର ଧାରା, ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ଧାରା, ଅନୟାସେ ଚାଲିଥିବା ଗାଈଙ୍କ ମାଲିକ, ଆପଣ ନିବେଦନ ଚାହନ୍ତି। ଏହି ଚିତ୍ର ଗାଈମାନେ ସୋମ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ମାଆ, ତିନି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଗନ୍ତରେ। ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ମାଲିକ, ସତ୍ୟପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଦେଉ। ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଚଳିଛି, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ପବିତ୍ର କୁଶରେ ରହିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛୁ। ଗାଈମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ପାନୀୟ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଏହା ଲୁଚିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୃହକୁ ଯାଅ, ମଧୁ ପିଇ, ତିନି ସପ୍ତ ପଦରେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଉପଭୋଗ କର। ପ୍ରିୟମେଧାମାନେ, ଗୀତ ଗାଅ, ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଗାଅ, ଦୂର୍ଗ ପରି ଗାଅ। ଗର୍ଗରା ତାଙ୍କ ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତୁ, ଗୋଧା ଚାରିପଟେ ଗଞ୍ଜନ୍ତୁ, ପିଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଷ୍ଟୁତି ଉପରେ ଉଠନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଗାଈ ସହଜରେ ଦୁଧ ଦେଇଯାଏ, ଅଚଳ ସୋମକୁ ଧରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପାନ କରାଅ। ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଲେ, ଅଗ୍ନି ପିଇଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଭାରୁଣ, ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ, ଜଳ ଗାଈ ପରି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଗଲା। ଭାରୁଣ, ଆପଣ ଭଲ ଦେବତା, ଯାହା ପାଇଁ ସପ୍ତ ନଦୀ ତାଙ୍କ ଶିଖର ପଛରେ ଚଲେ, ଭଲ ଖୋଦିଥିବା ନାଳିର ପରି। ଯିଏ ଭଲ ଯୋଗ କରି ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ, ସେ ଦକ୍ଷ ନେତା, ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ପରି ତାଙ୍କ ରୂପ। ଶକ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି; ଆପଣ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କର ରାନ୍ଧୁଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଏକ ନୂତନ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଶିଶୁ ପରି, ସେ ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟ ପଶୁ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ବଣ୍ଟନ କଲେ, ନିବେଦନ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏବେ, ଶୁଭ ମୁଖ ଦମ୍ପତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଆସନ୍ତୁ; ଏହାପରେ ହଜାର ପାଦ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ, ମଙ୍ଗଳ ଆଣନ୍ତୁ, କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହେଉ। ତାଙ୍କୁ, ଗୀତର ରାଜା, ଭକ୍ତମାନେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆସନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦୟାର ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କ ଦାନ ପାଇଁ ଫେରନ୍ତି।” ଏଭଳି ଭକ୍ତମାନେ ଆଦିତ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଭାରୁଣ, ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଡାକି, ମୁକ୍ତି, ସୁରକ୍ଷା, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଦୟା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।