ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ବୀରପୁରୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ଓ କର୍ମକୁ କବିମାନେ ଗୀତରେ ଗାନ୍ତିଲେ। ଦୁଧରେ ଘୃତ ଢାଳି, ପୂର୍ବଜମାନେ ମନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସହାୟତା ଓ ଶୁଭ କାମନାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ପିଷ୍ଟିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। ସମ୍ବରଣ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯେପରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଇଥିଲେ, ସେପରି ଆମ ସହିତ ମଧୁର ହୁଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଭଲ କାମରେ ଭାଗ ନେବା ପାଇଁ ଭସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ମାରୁତମାନେ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ପୂଷଣ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ଆମ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନ୍ତୁ; ସାତଟି ନଦୀ, ଜଳ, ପବନ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟପତି ଓ ପୃଥିବୀ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନର ମାଲିକ, ଦାନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତାହା ନିଆଁ ଆମେ ସଭାରେ ତୁମ ସ୍ମରଣ କରୁ; ଭଗ ଆମର ଅଂଶ ବଢ଼ାନ୍ତୁ, ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର। ଯୁଦ୍ଧର ନାୟକ, ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କର; ଆମେ ଯେ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛୁ, ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଦେଉ। ମାନବ ଜୀବନ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଛି, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମକୁ ଦିଅ; ଆମ ଉପାସନାକୁ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ଦିଅ। ଆମେ ତୁମକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଛୁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର; ଅପେକ୍ଷା ବିନା ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ, ପ୍ରସ୍କନ୍ବକୁ ଖୁସି କର। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନେକ ବୀର କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଉଯାଉଛି, ତାଙ୍କ ଧନ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର। ଶତ ଶୁଭ୍ର ବୃଷଭ ଆକାଶରେ ତାରା ପରି ଚମକେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମହିମାରେ ଦିଗନ୍ତକୁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରଖିଛନ୍ତି। ଶତ କାଠ, ଶତ କୁକୁର, ଶତ ଝିଣ୍ଡି ଚର୍ମ, ଶତ ଉନା ଓ ଚାରି ଶତ ରକ୍ତିମ ଉନା ଅଛି। କାନ୍ବ ବଂଶଜମାନେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତିନାହିଁ। ସାତ ଜଣେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଅନେକ ଧନର ମାଲିକଙ୍କ ଯଶ ଗାଉଥିଲେ। ଅନ୍ଧକାର ରାସ୍ତାରେ ଧୂଳି ଲଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଦିଶା ହରାଇନଥିଲେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନ ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଆକାଶର ଶକ୍ତି ପରି। ପୁତକ୍ରତୁ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର, ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର ଧନ, ଏହି ଧନ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିଥିଲା। ମୋ ଶତ ଗଧା, ଶତ ଉନାଧାରୀ, ଶତ ଦାସ, ଏବଂ ଅନେକ ମାଳା ଥିଲା। ଏଠି ପୁତକ୍ରତୁ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ଵାସ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏହି ସମୂହରେ ଥିଲେ। ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ, ଶୀଘ୍ର, ହବି ଧାରଣକାରୀ, ରଥରେ ଭଲ ଭାବରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଶୁଭ୍ର ଅଗ୍ନି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଚମକିଲେ। ଦେବତାମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ସଂକଳ୍ପ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ରଥରେ ଆସନ୍ତି, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ। ନାସତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହ ଆସନ୍ତି, ଏହି ତୃତୀୟ ପିଷ୍ଟିରେ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତି। ତିନି ଓ ଏଗାର ଦେବତା, ତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ଦେଖେଇଛନ୍ତି; ଆଶ୍ୱିନୀକୁ ଆମର ଯଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଛି। ଆଶ୍ୱିନୀ ଯେଉଁ କର୍ମ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ; ସ୍ୱର୍ଗର ବୃଷଭ ଓ ପୃଥିବୀର ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଅନେକ ଲୋକ କରନ୍ତି। ଏହି ଅଂଶ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ହେ ପୂଜ୍ୟ; ଏହି ସ୍ତୁତି ନାସତ୍ୟମାନେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି। ମଧୁର ସୋମ ପାନ କରି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଦାନ ଦିଅ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନେକ ଉପାୟରେ ଏହି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଜ୍ଞୀଙ୍କ ଲାଗି ଯଥାଯଥ ଜାଣନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଏକାକି ଅନେକ ଭାବରେ ଜଳିଥାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାକି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରକାଶ ଦେଉଛି, ଉଷା ଏକାକି ସମସ୍ତ ଉପରେ ଚମକେ; ସମସ୍ତ କିଛି ଏକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ମୁଁ ସେହି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପତାକାଯୁକ୍ତ, ତିନିଚକ୍ର, ସୁବିଧାଜନକ ରଥକୁ ଡାକୁଛି, ଯାହାରେ ଉତ୍ତମ ଦାନ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆସନ୍ତୁ, ଖାଲି ନୁହଁ, ସୋମ ପାନ କରିବାକୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଅଂଶ ଅନୁସୂତି ହେଉଛି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞ ଓ ପିଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ ଓ ଯଜ୍ଞୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଜଳ ତୁମ ମହିମାକୁ ଅନୁସରିଛି; ଆକାଶର ସୀମାରେ ଯେଉଁଠି ଧାରା ବହେ, ସେଠି କୌଣସି ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ଅଧର୍ମୀ ପହଞ୍ଚିପାରେନି। ତୁମ ପାଇଁ ସତ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ; ସାତଟି ସ୍ୱର ମଧୁର ତରଙ୍ଗ ଦୁହୁଛି; ଏହି ସହିତ ଉପାସକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷତ ରହନ୍ତି। ସାତ ଭଉଣୀ, ଘୃତ ଝରାଉଥିବା, ସଦା ଯୁବତୀ, ସତ୍ୟର ନିବାସ, ତୁମ ପାଇଁ ଘୃତ ଦେଉଛନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞୀଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଅ। ମୁଁ ମହା ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମାର ସତ୍ୟ କହିଛି; ତିନି ଓ ସାତ ଘୃତ ଝରାଉଥିବା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ମହିମାମୟ। ପ୍ରଥମେ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା, ବାଣୀ, ବୁଦ୍ଧି, ଶ୍ରବଣ ଦେଇଥିଲ, ସେମାନେ ତାପସ୍ୟାରେ ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ, ଯଜ୍ଞୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଚଳ ଧନ ଦିଅ; ସନ୍ତାନ, ପୋଷଣ, ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ; ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅନେକ ଅଗ୍ନି ସହ ଆସ; ହୋତାର୍ଥେ ଆମେ ତୁମକୁ ବାଛିଛୁ; ଯଥାଯଥ ତୟାରି ହୋଇଥିବା ହବି ଧାରଣ କର, ଅତି ପୂଜ୍ୟ, ତୁମେ ଦର୍ବରେ ବସ। ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ତୁମ ପାଇଁ ହବି ଚମଚ ଚଳିଛି; ଘୃତ ଚୁଆଁ କେଶ ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଥମ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଋଷି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହୋତା, ଶୁଧ୍ଧ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ; କୃପାଳୁ, ଅତି ପୂଜ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ଗୃହୀତ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ଅପରାହ୍ନ ଓ ଶୀଘ୍ର, ଅକପଟ, ସଦା ବହୁଥିବା ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ; ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହବି ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ଧନଦାତା, ତୁମ ପାଇଁ ରଚିତ ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ। ଏଠିରେ ଏକମାତ୍ର ଅଗ୍ନି, ରକ୍ଷକ, ଋଷି, ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ; ଜ୍ଞାନୀ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅଗ୍ନି, ଚମକ, ଜ୍ଞାନୀ ତୁମକୁ ଗାନ୍ତି, ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ; ଦେବତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମ ହେଉ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନି ଆମ ହେଉ।