ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସେଉଁଠି ଏମିତି ଏକ ଦେବତା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ, ଦାସ, ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହିତ ସମାନ ଭାବ ରଖନ୍ତି। ଆର୍ୟ ଓ କ୍ରୂର ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଧନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ଜିତ ହୁଏ। ଉତ୍ସାହିତ ଋଷିମାନେ ମଧୁର ଓ ଘୃତ ଝରୁଥିବା ସ୍ତୁତିଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେଉଁଠି ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଆମ ପାଇଁ ସୋମରସ ଚାପି ଦିଆଗଲା, ହେଇଥିଲେ ଇନ୍ଦ୍ର। ଶକ୍ର, ତୁମେ ମନୁ, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହିତ ସୋମପାନ କରିଥିଲ। ତ୍ରିତ ସହିତ ତୁମେ ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲ। ପୃଷଧ୍ର, ମେଧ୍ୟ, ମାତରିଶ୍ୱାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମପାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଥିଲେ। ଦଶଶିପ୍ର, ଦଶୋଣ୍ୟ, ସ୍ୟୂମରଶ୍ମି ସହିତ ମଧ୍ୟ ସୋମପାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସଠିକ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଯିଏ ଏକାକି ଶ୍ଲୋକ ରଚନା କଲେ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସୋମପାନ କଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ମିତ୍ରଙ୍କ ନୀତିଅନୁଯାୟୀ ତିନିଟି ପଦକ୍ରମ କଲେ। ଯାହା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆମେ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି ଇଚ୍ଛା କରି ବଳି ଦେଉଛୁ। ଯିଏ ଆମକୁ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ଆମ ପିତା, ମହାନ, ପ୍ରଭୁତ୍ୱଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ମଘବାନ ଆମକୁ ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ ଦେଉନ୍ତୁ। ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଆମେ ଧନ ଆଶା କରି, ଶତଶକ୍ତି ଧାରୀ ଧନପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ। ହେ ଆଦିତ୍ୟ, କେବେ ତୁମେ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ? ଆମ ଦୁଇ ଜନ୍ମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଅମୃତ ଶକ୍ତି ଚତୁର୍ଥ ହୋମରେ ଦୃଢ଼ ରହୁ। ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କର, ଶିକ୍ଷା ଦିଅ, ହେ ଧନଦାତା। ଆମର ଗୀତ ଓ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ, କାନ୍ବମାନଙ୍କ ଡାକ ଶୁଣ। ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତି ପାଠିତ ହୋଇଛି—ଏହା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ କହାଯାଉ। ଅନେକ ମହାନ ସତ୍ୟ ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି, ଗାୟକଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଝରିଯାଇଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ବହୁତ ଧନ ଉଦ୍ଧାଟନ କରିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋମାନ୍ୟ, ସୋମାଦି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯିଏ ସର୍ବଦା ଦାନଶୀଳ, ପ୍ରବଳମାନ୍ୟ ଓ ଧନପତି, ପଶୁଜ୍ଞାନୀ। ତୁମେ କୁତ୍ସ, ଅତିଥିଗ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଇଛ, ତେଣୁ ଆମେ ତୁମକୁ ଶତଶକ୍ତିଧର ଶ୍ୱଶମ ଦମକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ। ସୋମର ଝରା ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ରସ ଆଣିଦିଅ—ଯେଉଁଠି ଦୂର ଦେଶରେ ଚାପାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ନିକଟରେ ଅଛି। ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ ନଶ୍ଟ କର, ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ। ଚୟିତ ଅଞ୍ଚଳରେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସେଉଁଠି ଉତ୍ସାହ ଅଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ମିତ୍ରତା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ ଆସ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉପକାରୀ, ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଭାବରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ଆମକୁ ବିଜୟୀ କର, ପ୍ରଜାପତି, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉନ୍ତୁ। ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ସବୁଠୁ ନିକଟରେ ରୁହୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ। ଆମ ବଳି ଓ ଦିବ୍ୟ ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ମୁଁ ସଦା ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଏ। ଅନ୍ଧକାର ଦମକର୍ତ୍ତା, ଶ୍ୱଶମ ଦମକର୍ତ୍ତା, ଉତ୍ସାହୀମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଭାବରେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ବୀରତାମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କବିମାନେ ଗୀତରେ ଗାଉଛନ୍ତି। ପୁରୁଣା ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ମନରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଘୃତ ଉପଚାର କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସାହାଯ୍ୟ, ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ସମ୍ବରଣ, କୃଷ ଙ୍କ ସହିତ ଯେଉଁପରି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ କର। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆସୁନ୍ତୁ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ଆମ ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ। ପୂଷଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ସରସ୍ୱତୀ ଆମ ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ସପ୍ତନଦୀ, ଜଳ, ବାୟୁ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟପତି ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଆମ ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଯେଉଁ ଧନ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାହା ସହିତ ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କର। ଭଗ ଦାତା ଆମ ଅଂଶ ବଢ଼ାନ୍ତୁ। ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଦିଅ। ଯୁଦ୍ଧପତି, ନରପତି, ଆମକୁ ଶକ୍ତିକୁ ନେଉ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଆମ ବଳି ଓ ଦେବ ଆହ୍ୱାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶ୍ରମ କରି, ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ୍ୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ପାଇଁ ଅଛି। ଦୟାଳୁ, ଏହା ଆମକୁ ଦିଅ, ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ପୋଷଣ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ। ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆପଣା ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛୁ; ତୁମେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଆମ ହେଉ। ବିଲମ୍ବ ଛାଡ଼ି, ବିଶାଳ ଧନ ଦିଅ, ପ୍ରସ୍କନ୍ବକୁ ଏହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ କର। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବହୁତ ବୀର କାର୍ଯ୍ୟ ଘୋଷିତ ହେଉଛି ଓ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି। ତୁମର ଧନ, ହେ ବୃକ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଇଁ। ଶତ ଶ୍ୱେତ ବୃଷ ଆକାଶରେ ତାରା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଚାପି ଦେଉନାହାନ୍ତି। ଶତ ନଳ, ଶତ କୁକୁର, ଶତ ଝପସିଥିବା ଚର୍ମ, ଶତ ଉନ୍ନା ତୁଫ୍, ଚାରିଶ ଲାଲ ଅଛି। କାନ୍ବ ବଂଶଜମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଛନ୍ତି, ଯୁବକରୁ ଯୁବକକୁ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଯାଉଛନ୍ତି, ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁନାହାନ୍ତି। ସପ୍ତ ଜନ ଧନୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯଶ ଗାଇଛନ୍ତି। କଳିମାନେ, ଧୂଳିରେ ଢାକା ପଥରେ ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହରାଇଯାନ୍ତିନାହିଁ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବୃକଙ୍କ ଧନ ଅକ୍ଷୟ ଭାବେ ଦେଖାଦେଲା, ଏହା ଆକାଶର ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ପରି। ଦଶ ହଜାର, ହେ ପୂତକ୍ରତୁ, ମୋ ପାଇଁ; ଦଶ ହଜାର, ବୃକ, ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ। ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଧନ ଅକ୍ଷତ ଅଛି। ମୋର ଶତ ଗଧା, ଶତ ଉନ୍ନାଧାରୀ, ଶତ ଦାସ, ଅନେକ ମାଳା ଅଛି। ସେଠି, ପୂତକ୍ରତୁ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଶ୍ୱାସ ନିଆଯାଇଥିଲା, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡରେ। ଅଗ୍ନି, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୀଘ୍ର ଓ ହବିଯୋଗ୍ୟ, ରଥରେ ଭଲ ଭାବରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଶୁଭ୍ର ଅଗ୍ନି ଆଲୋକିତ ହେଲେ; ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୋଭା ଦେଖାଇଲେ।