ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ, “ହେ ଦେବଗଣ, ଆମେ ଆପଣମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ । ନିଦ୍ରା କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କଦାପି ଆମ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ନ କରୁ । ଆମେ ସୋମଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସଭାରେ ସଫଳତାର ସହିତ କଥା କହିପାରିବା ।” ସେମାନେ ସୋମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ, “ହେ ସୋମ, ଆପଣ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଉଥିବା ଦାତା, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ଦୃଷ୍ଟି, ଆପଣ ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭାସ୍ପତି । ଆପଣ, ଇନ୍ଦୁ, ନିଜ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ ସମ୍ମୁଖ ଓ ପୃଷ୍ଠ ଦୁଇଁଠୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।” ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଗୀତ ଗାଇଲେ, “ହେ ଦାନବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ମହାଦାନୀ, ମଘବନ୍, ଭକ୍ତମାନେ ଗୀତ ଗାଇ କୁହିଲେ, ଆପଣ ଦେଉଛନ୍ତି ଅପାର ସମ୍ପତ୍ତି, ହଜାର ହଜାର ଧନ । ଆପଣ ଶତମାନ୍ୟ ଅନୁୟାୟୀ ସମ୍ମିଳିତ ଏକ ନାୟକ ଭଳି ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଅଗ୍ରସର, ଭକ୍ତଙ୍କ ପଥରୁ ବାଧା ଦୂର କରନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କ ଦାନ ଉପହାର ପର୍ବତରୁ ବହୁଥିବା ଜଳ ଭଳି ଧାରାବାହିକ ।” ସୋମ ରସ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପହାର ଭାବେ ଦିଆଯାଉଥିଲା, ସେ ଅର୍ପଣ ଏମିତି ଥିଲା, ଯେପରି ଜଳ ଝିଅ ପୁରାଇ ଦେଇଥାଏ । ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅମୃତ ମଧୁ ଦିଆଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ଦୋଷରହିତ ଓ ପ୍ରିୟ । ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆସିବାକୁ ଡାକୁଥିଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, “ଆମ ଭକ୍ତି ଗୀତ ଘୋଡ଼ା ବିନା ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଭଳି ତୁମ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ ।” ସେମାନେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଏକ ଘଡ଼ାରୁ ଝରୁଥିବା ପାଣି ଭଳି ଅବିରତ ଭାବେ ବହୁଥିଲା । ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ଏଠାରେ, ବଳିଦାନରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ, ଦ୍ରୁତ ଆସନ୍ତୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ସହିତ । ଆପଣଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ତେଜସ୍ବୀ, ବାୟୁ ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦିଗ୍ଗଜ ଦୁହିଁଠିକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତି ।” ଏହିପରି ଭାବେ ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୟା ନିମନ୍ତେ ଡାକୁଥିଲେ, ଯେପରି ଆପଣ କଣ୍ବ, ପକ୍ଥ, ଗୋସାର୍ୟ, ଓ ଅସନଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଗାଁ ଦେଇ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ । ପୁନର୍ବାର ଭକ୍ତମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ, “ଆପଣ ଗୀତ ଓ ସୋମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର, ଆପଣଙ୍କ ଧନ ପର୍ବତ ଭଳି ଦାନୀ । ଯେତେବେଳେ ସୋମ ରସ ଆପଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ତେବେ ଜଳ ଦୁଧାରୁ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଭଳି ଅର୍ପିତ ହୁଏ । ଦୋଷରହିତ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଚିନ୍ତା ମଧୁ ଭଳି ଝରିପଡ଼େ ।” ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଡାକିଲେ, “ଏଠାରେ, ଦୂର ଦେଶରେ, କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣ ନିଜ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଦୃତ ଆସନ୍ତୁ । ଆପଣଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଚକ୍ରବାହନ, ଅକ୍ଷୟ, ବାୟୁର ତୁଳନାରେ ବେଶି ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଆବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି ।” ଭକ୍ତମାନେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, “ଆପଣ ଏତଶଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ସଫଳ କରିଥିଲେ, ଦଶ ଝୁଣି ଗାଁ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନ କରିଥିଲେ । ଯେପରି ଆପଣ କଣ୍ବଙ୍କୁ ବଳିଦାନରେ, ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଗୋଶାଳାରେ ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଧନ ଓ ବଂଶ ଦେଇଥିଲେ ।” ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ବକାଳରେ ମନୁ ଓ ସାଂବରଣଙ୍କ ସହିତ ସୋମ ପାନ କରିଥିଲେ, ଯଜ୍ଞରେ ଅତିଥି ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ । ଆପଣ ପ୍ରସ୍କଣ୍ବଙ୍କୁ ଶୟନାବସ୍ଥାରୁ ଉଠାଇ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ହଜାର ଗାଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦାସ୍ୟୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲେ । ଯେ ଭକ୍ତ ଭାବଗମ୍ୟ ଭାବେ ଗୀତ ଗାଏ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନୂତନ ଗୀତ କହିବାକୁ କହାଯାଏ, କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ଦାନ ଦେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ । ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସପ୍ତଶିରା ହିମ୍ନ ଯାହା ପାଇଁ ରଚିତ, ସେ ତିନି ଲୋକର ଶିରୋପରି ବିରାଜିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଧନର ଦାତା, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତମାନେ ଡାକନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଗୋଧନ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନ ଦେନ୍ତି, ସେ ଧନୀ ହୋଇଯାଏ । ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ କେବେ ଅଧିକ ଉପହାର ଦେବେ? ଆପଣଙ୍କ ଦାନ ପୁନଃ ପୁନଃ ଆସୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦୟା ଚାହୁଁଛୁ ।” ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କ୍ରିବିଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦଳନ କରିଥିଲେ, ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲେ, ଦୂର ଆକାଶକୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଥିଲେ, ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି ହୋଇଥିଲେ । ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ସମସ୍ତ, ଆର୍ୟ, ଦାସ, ଶତ୍ରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ । ଭକ୍ତମାନେ ମଧୁ ଓ ଘୃତର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଧନ, ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି, ଓ ସୋମ ରସ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ ହେଲା । ପୁନର୍ବାର ଭକ୍ତମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, “ମନୁ, ତ୍ରିତ, ଦଶଶିପ୍ର, ଦଶୋଣ୍ୟ, ସ୍ୟୂମରଶ୍ମିଙ୍କ ସହିତ ଆପଣ ସୋମ ପାନ କରିଥିଲେ, ନିଜ ଗୁଣରେ ସରଳ ଚାଳିଥିଲେ । ଯେ ଏକାକି ହିମ୍ନ ରଚିଥିଲେ, ସୋମ ପାନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ପଦ ଚାଲିଥିଲେ ।” ଯେଉଁ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ଗାଈର ଦୁଧ ଭଳି ଉପହାର ଦେଉଛୁ । ଆମ ଦାତା, ପିତା, ମହାନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଘବନ୍ ଆମକୁ ଗୋଧନ ଓ ଅଶ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ । ଯାହାକୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ଧନୀ ହୁଏ । ଆମେ ଧନ ଚାହିଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ । ଅନ୍ତେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ହେ ଆଦିତ୍ୟ, କେବେ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ? ଦୁଇ ଜନ୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ଅମର ଶକ୍ତି ଚତୁର୍ଥ ହୋମରେ ଦୃଢ଼ ରହୁ । ହେ ଦାନବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଯେଉଁ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି, ଆମର ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣନ୍ତୁ, କଣ୍ବମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ ।” ଏହିପରି ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଭକ୍ତି ଏ ଜଗତରେ ଅବିରତ ଚଲିଥାଏ ।