ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାନ ରାଜା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅବନ୍ତି, ବିଜୟ, ଏବଂ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ଧନର ଅଭାବକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ବିଜୟୀ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଧନ ଦିଅ," ସେମାନେ କହୁଥିଲେ, "ଯାହାର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇ ଦେଇଛ, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବାଧା ନିମନ୍ତେ ନୀଚ ହୁଏ।" ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ବଜ୍ରକୁ ଧରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସାଥୀ ଏବଂ ମାହାନ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆମେ ସେମାନେ ଯାହା ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେବା।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମହାନତା ଅବିରତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ମନରେ ଏହା ଥିଲା, "ତୁମର ଶକ୍ତି ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତାରିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।" ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାତକ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୟାଳୁତା ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ବାହାର ଦୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିଲା। "ତୁମର ସମ୍ପଦ ଏବଂ ଶକ୍ତି ଆମ ପାଇଁ ଅବିରତ ଉପଲବ୍ଧ," ସେମାନେ କହୁଥିଲେ। ତୁମର ଦୟା ଏବଂ ଦାନ ସଦା ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ। ଏହିପରି, ସୋମା ପ୍ରେମରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆର୍ଚନା ସହିତ। "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ନେହରେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ," ସେମାନେ କହୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲା। "ତୁମର ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଦୟା ଆମକୁ ସମ୍ପଦ ଦିଅ," ସେମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ସାଥୀ ହେବାକୁ ଚାହାଁ, ଏବଂ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ବଳଶାଳୀ ହେବାକୁ ଚାହାଁ।" ସେହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦୟା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ସଦା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ, ଯେହেতୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦୟା ଅବିରତ ଏବଂ ଅନନ୍ୟ ଥିଲା। "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଗୁରୁ, ତୁମର ଦାନ ଓ ସାହାଯ୍ୟ ସଦା ଆମକୁ ଦିଅ," ସେମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଦୟା, ଓ ସାହାଯ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶା ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖ," ସେମାନେ କହୁଥିଲେ, "ଏବଂ ତୁମର ଦୟା ଆମକୁ ସଦା ଲାଗୁ କର।