ଏକ ସମୟର କଥା, ବେଦର ଋଷିମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଷ୍ଟ କରି ଅନେକ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ— “ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଦେବତା, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାକରି ଦାନ ଦିଅ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଜୟ ଦିଅ, ହେ ଧନଦାତା। ସମସ୍ତ ଧନର ଅଦ୍ଭୁତ ଅଦ୍ଭିଗମ୍ୟ ନାୟକ ସେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆକୃତିକୁ ମାନିଥାନ୍ତି— ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଆମପ୍ରତି କୃପା କରୁନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ମହା ଦାନଶୀଳତା ପାଇଁ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ଦାନଶୀଳ ମାରୁତମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ଯଜ୍ଞ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଡାଉଛୁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିର ସ୍ୱରରେ। ଯେଉଁ ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଗତିରେ ପାହାଡ଼କୁ ଉଖାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ତାଙ୍କର ମହା ଦୟା ଯଜ୍ଞରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି ଋଷିମାନେ କହିଲେ— “ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁ ଚଳାକି କରୁଛନ୍ତି, ସେଗୁଡିକୁ ଭଙ୍ଗ କର; ଆମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଧନ ଆଣ; ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ତମ ଦିଗରେ ନେଇଯାଅ।” ସେ ଏହି ଜଗତର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନକର୍ତ୍ତା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ, ସମରରେ ଅଗ୍ରଣୀ। ଏଠାରେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ବିଭିନ୍ନ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଆଯାଇଥିଲା— ଷଷ୍ଠି ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ବିଶି ଶହ କାମେଲ, ଦଶ ଶହ କଳା ଗାଈ, ଦଶ ଟିନିରଙ୍ଗର ଗାଈ, ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ। ଦଶଟି ଦୃଢ଼, ଶୀଘ୍ର ଓ ବିଜୟୀ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଥିଲେ। ଦାନଶୀଳ କାନୀତ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦାନ ଦୁନିଆରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲା। ଏହି ଅବସରରେ ବାୟୁଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଗଲା— “ହେ ବାୟୁ, ଆମ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପରିବାର ପାଇଁ, ଉତ୍ସବ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଆସ; ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁ ହୋମ କରିଛୁ, ଏଉଁ ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ହୋମ ଦେଉଛୁ।” ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଧନ ବୋହି ଆସୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଦୌନ୍ଦିନ ତିନି ସପ୍ତାହ ସହିତ, ଶୁଦ୍ଧ ସୋମ ରସ ଦେଇ ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ନାହୁଷ ପାଇଁ, ସ୍ତୁତି ଓ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦାନ ଦେଲେ। ବାୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତରେ ଯିଏ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଘିଅ ଲାଗିଥିବା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, କୁକୁର ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା, ସେଇ ସେ। ଦୟାଳୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ଘୋଡ଼ାର ଆସନ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଲା—ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଶତ କାମେଲ ଥିଲା, ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ବିଶି ଶହ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଶତ ଦାସ, ବଳବୀର ବଲ୍ବୂଥୁ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିପ୍ରସ୍ତରୁକ୍ଷ ଦେଲେ। ଏହି ଲୋକମାନେ ବାୟୁରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏକ ମହା ଓ ଉତ୍ତମ ନାରୀ ସମ୍ମୁଖେ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଅଧିକାର ଲାଗିଲେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣରେ ସୁଶୋଭିତ ହୋଇ ନିଅଯାଇଲେ। ଏପରି ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ଓ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଋଷିମାନେ ପୁନି ଆଦିତ୍ୟମାନେ—ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ— “ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଆପଣମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଆମକୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର, ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଦିଅ। ଆପଣମାନେ ଜାଣନ୍ତି କିଏ ତ୍ରୁଟି କରେ, ତେଣୁ ଆମର ଅପରାଧ ଦୂର କର; ଚିଡ଼ିଆ ତଳେ ପାଖରେ ପରି, ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କ ଛାୟା ଦିଅ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଆମକୁ ଦିଅ, ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ କର।” “ଏହି ଦେବତାମାନେ ଯାହାଁରୁ ଜୀବନ ଓ ବାସସ୍ଥାନ ମିଳେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଧନର ମାଲିକ। ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଆପଣମାନେ ଆମର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଆମକୁ ରଖ, ଆପଣଙ୍କ ଛାୟା ଦିଅ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ; ଆପଣମାନେ ଏହା ଦାନ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଉପରେ ଆପଣମାନେ ଛାୟା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର, ଆଘାତ କିମ୍ବା ଭାରି ଜିନିଷ କିଛି କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ରଣ କରୁଥିବା ସେନା ପରି ଅଛୁ, ଆପଣମାନେ ଆମକୁ ଅପରାଧରୁ ରକ୍ଷା କର, ଶିଶୁକୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର। ଅଦିତି ଜଣେ ମାତୃପରି ଆମକୁ ବିଶାଳ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ତିନି ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ମାତା, ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।” “ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଉପକାର, ଆଶ୍ରୟ, ଭଲ କିଛି, ନିରାପଦ ତ୍ରିଗୁଣ ରକ୍ଷା ରଖିଛ, ସେଉଁଟି ଆମକୁ ଦିଅ। ଆପଣମାନେ ତଟରୁ ଜଣାପଡ଼ୁଥିବା ମାନେ, ନାଉକା ଚାଳକ ପରି ଆମକୁ ନିରାପଦ କୂଳରେ ନେଇଯାଅ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଜାନେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି କିଛି ଭଲ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଗାଈ, ଦୁଧାଳି ଓ ବୀର ପାଇଁ ଭଲ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ମିଳେ। ଦେବତାମାନେ, ଖୋଲା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଯେଉଁ ଅପରାଧ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରେ ଦେଇଦିଅ, ତୃତିୟ ପାଇଁ ଦିଅ। ଗାଈ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଆକାଶକୁମାରୀ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଖରାପ ସ୍୵ପ୍ନ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୃତିୟ ପାଇଁ ଦେଇଦିଅ। ହାର କିମ୍ବା ମାଳା, ଯାହା ଆକାଶକୁମାରୀ ଧାରଣ କରିଛି, ଯେଉଁ ଖରାପ ସ୍୵ପ୍ନ ଅଛି, ସେସବୁ ତୃତିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦେଇଦିଅ। ଭୋଜନ, ଶକ୍ତି, ଚାହିଁଥିବା ଅଂଶ ପାଇଁ, ତୃତୀୟ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଇଁ, ତୁମ ଶୁଭ ସାହାଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅସୁବିଧା ଓ ଖରାପ ସ୍୵ପ୍ନ ଦୂରେ ହଟିଯାଉ। ଯେପରି ଆମେ ଏକ ଅଂଶ, ଏକ ଖୁର ଅଲଗା କରିଦେଉ, ଋଣ ଦେଇଦେଉ, ଏଭଳି ଆମେ ସମସ୍ତ ଖରାପ ସ୍୵ପ୍ନକୁ ତୁମ ଶୁଭ ସାହାଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ କରିଦେଉ। ଆମେ ଜିତିଛୁ, ବସିଛୁ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହୋଇଛୁ; ହେ ଉଷା, ଯେଉଁ ଦୁଃସ୍୵ପ୍ନରେ ଆମେ ଭୟଭୀତ ହେଇଥିଲୁ, ସେଉଁଟି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉ, ତୁମ ଶୁଭ ସାହାଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ହଟିଯାଉ। ଏହିପରି, ଜ୍ଞାନୀ, ନିଜ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଜୀବନର ମଧୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧିର ପଥ ଜାଣନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ, ମଧୁର କଥା କହି, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।