ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସେଇ ସ୍ଥିର ବନ୍ଧୁ, ଯିଏ ବନ୍ଧୁ ସ୍ୱରୂପ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ମିଶ୍ର ଭାବରେ କଥା କହିଛି? କିଏ ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି? ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଥିଲା, ଏବଂ ସେଇ ସମୟରେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ, ତୁମେ ସୋମ ରସର ଅର୍ପଣ ସମୟରେ ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲା, ଅନ୍ଧକାର ଅସ୍ଥାନରେ କୁକୁର-ହନ୍ତା ଭଳି ଚଳିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଦାନ କର, ମୁଁ ସେଇ ଦୁଇଟି ବାୟ ଘୋଡ଼ା, ଯେଉଁମାନେ ବାଣୀରେ ଯୁକ୍ତ, ଏବଂ ଏକ ସୁନ୍ଦର ରଥ ଧରିଥିଲି। ହେ ଭଗବାନ, ତୁମେ ଆମ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ, ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କର, ଧ୍ୱଂସ କର; ଆମକୁ ସେଇ ଅଭିଲଷ୍ୟ ଧନ ଦିଅ। ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଧନ ଲୁଚିଛି, ପଡ଼ି ଅଛି କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରହିଛି, କିମ୍ବା ପାଷାଣ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣିଦିଅ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ଦେଇଛ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ତାହାର ପ୍ରଚୁରତାକୁ ଜାଣନ୍ତି; ଏହି ଅଭିଲଷ୍ୟ ଧନ ଆମକୁ ଆଣିଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଆମ ନେତୃତ୍ୱ କର, ଆମେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆମର ଅଧିନ। ଆମେ ଜାଣିଛୁ, ହେ ପାଷାଣ-ହସ୍ତୀ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ଉପଜୀବନ ଦାତା, ଧନ ଦାତା। ତୁମ ଶତଶକ୍ତି ମହିମାକୁ କବିମାନେ ଶତଗୁଣ କଥାରେ କୀର୍ତି କରନ୍ତି। ଯେ ମରୁତ, ଆର୍ୟମାନ୍, ଏବଂ ମିତ୍ର ମିଳି ଯାହାକୁ ଅସତ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ମର୍ତ୍ୟ ସଠିକ୍ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଥାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଗାଏ, ଘୋଡ଼ା, ବୀର୍ୟ ଏବଂ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ସମର୍ଥନରେ ଧନୀ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଚାହିଦା ଧନ ଥାଏ। ଏହି ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନର ଅଭୟ ନାୟକ, ଆମେ ପୁନଃ ପୁନଃ ଡାକୁଛୁ। କାରଣ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଓ ରକ୍ଷା ଥାଏ; ସପ୍ତ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ସୋମ ଚାପିବା ସ୍ଥଳକୁ ଆଣୁନ୍ତୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସେଇ ଉତ୍ତମ ଉତ୍ସାହବର୍ଦ୍ଧକ ସୋମ ରସ, ଯାହା ଚତୁର୍ ମନ୍ଦଳୀ ସଙ୍ଗେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଏବଂ ଆମେ ଗାଏ ଧନର ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଧନ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଦେଇଥିଲ, ଏହି ମହାଉତ୍ସବ ପାଇଁ ପୁନି ଦିଅ। ତୁମର ଦାନର ସୀମା ମୁଁ ଦେଖିପାରୁନି; ସର୍ବଦା ତୁମେ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ପୁରସ୍କୃତ କରିଛ। ସେଇ ଉଚ୍ଚ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବନ୍ଧୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ଜାଣନ୍ତି; ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ସାହୀ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଡାକନ୍ତି। ମଘବାନ୍, ବୃତ୍ରହନ୍ତା, ସଦା ଦାନଶୀଳ, ଧନ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଆମର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଗାୟକମାନେ ସ୍ୱରେ, ପ୍ରଶଂସାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାଉନ୍ତୁ, ଯିଏ ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ, ଯାହାର ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତି ଚର୍ଚ୍ଚିତ। ହେ ଅନେକ ଦିନ ଡାକାଯାଉଥିବା, ଆମ ପାଇଁ ଦାନ ଦିଅ, ଧନ ଦିଅ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଦିଅ। ସମସ୍ତ ଧନରେ ସେ ଅଜୟ ନାୟକ; ବଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆକୃତି ପାଖରେ ଅଧୀନ; ସେ ଏଉଁଥିରେ ଆମକୁ କୃପା କରନ୍ତୁ। ତୁମ ମହା ଦାନ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ଯେପରି ତୁମ ଦୟା ଲାଭ କରିପାରିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୁତିରେ ମରୁତମାନେକୁ ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଡାକୁଛୁ। ଯେଉଁ ମରୁତମାନେ ତାଙ୍କ ଚଲାଚଳରେ ପାର୍ବତ୍ୟକୁ ଭୂମିକୁ ଲୁଟେଇଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ରବିରେ ଯଜ୍ଞ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଦୟା ଲାଭ କରନ୍ତି। ହେ ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ଥନାକୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଅନୁକୂଳ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ପ୍ରେରିତ କର। ସେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତା, ସତ୍ୟ ଦାତା, ଦୃଢ଼, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟରେ ସକ୍ରିୟ; ବିଜୟୀ ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରଧାନ। ଯେଉଁ ଦେବତା ନୁହଁନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପୁରସ୍କାର ଲାଗି ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଏଠି ଆସନ୍ତୁ; ଘୋଡ଼ାକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ତେଜ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଷାଠି ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ବିଶି ଶତ ଉଠ, ଦଶ ଶତ କଳା ଗାଏ, ଦଶ ତିନି ରଙ୍ଗର, ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ଗାଏ ଥିଲେ। ଦଶଟି କଳା, ତୀବ୍ର, ପୁରସ୍କାର ଜିତିଥିବା ଘୋଡ଼ା, ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚାଇଥିଲେ। ଦାନଶୀଳ, ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ କାନୀତ ଏକ ସୁନାର ରଥ ଦେଇଥିଲେ; ସେ ମହାପ୍ରଦାନକର୍ତ୍ତା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ। ହେ ବାୟୁ, ଆମ ବଡ଼ ପରିବାର, ଉତ୍ସବ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଆସ; କାରଣ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଅନେକ ଦାନ କରିଛୁ, ଏହି ମହା ଦାନ ଅର୍ପିଛୁ। ଯିଏ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଧନ ବହନ କରେ, ଉଷାମାନେ ତିନି ଥର ସାତ, ସେଇ ସୋମ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ରୂପେ ଦାନ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ନିଜେ ଏହି ଚମତ୍କାର ଦାନ ଦେଇଛି, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ନହୁଷଙ୍କ ପାଇଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ। ଯିଏ ଗୌରବମୟ ସ୍ତୁତିରେ, ହେ ବାୟୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଘୃତ ଧାରଣ କରିଛି, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, କୁକୁର ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ—ସେଇ ଏହି। ତାପରେ, ପ୍ରିୟ ଓ ଦାନଶୀଳ ପାଇଁ ଷାଠି ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ଅଶ୍ୱାସନ୍ଥାନ। ଗାଏମାନେ ଝୁଣ୍ଡରେ ଯେପରି ଆସନ୍ତି, ତେଣୁ ବନ୍ଧ୍ୟା ମହିଳାମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି। ଏପରି, ଶତ ଉଠ ଥିଲେ, ଏକ ବୃହତ୍ ସଭାରେ ଯେଉଁଠି ଏକ ଶତ ଉଠ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ସେଉଁଠି ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ବିଶି ଶତ ଥିଲେ। ଶତଟି ଦାସ, ବଳବୂଥୁ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିପ୍ରସ୍ତରୁକ୍ଷ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି ଲୋକମାନେ, ହେ ବାୟୁ, ତୁମେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ ଖୁସି, ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ ଖୁସି। ତାପରେ ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ମହିଳା, ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଭ କରେ; ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସେ ନେଇଯାଉଛି। ହେ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ତୁମ ମହା ସାହାଯ୍ୟ ଉପାସକଙ୍କୁ ମିଳୁଛି; ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଆମକୁ ଅପମାନ, ଦୁଃଖ, ପାପ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମର ଦୟା, ତୁମର ଦୟାମୟ ସାହାଯ୍ୟ ଦିଅ।