ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଦ୍ଧ, ଚମକଦାର ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା ଭାବରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ। ଗୋତମ ଗଣ ଏହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ସ୍ଥାନ ଦେଇ, ସମୃଦ୍ଧିର ମାଳିକା ଭାବେ ଗୃହପତିଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ତେଣୁ, ସକାଳରେ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଧନ ଦେଇ ଅଗ୍ନି ଶୀଘ୍ର ଆସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମାହାନ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ କାର୍ୟରେ ଅନେକ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ। ଗୋତମ ଗଣ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଭାବନାର ସହିତ ଗାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରଶଂସାକୁ ସ୍ୱର ଦେଇ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲୋକ ଭାବେ ଆବିର୍ଭାବିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ମନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା। ତାଙ୍କର ବଜ୍ରକୁ ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଭୂତିକ ଶକ୍ତି ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉପଯୋଗୀ ଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଗଭୀର ବିଜୟ ପାଇଥିଲେ, ବୃତ୍ରକୁ ଧବଳ କରି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ଦେଶରେ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କାର୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଓ ଯୋଗ୍ୟତା ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଓ ହାର୍ଦିକ ଗାନ ଲାଗି, ଗୋତମ ଗଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନୁଗାମୀ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗାନ କରିବାକୁ କହିଥିଲେ। ଏହି ଦିଗରେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ପୁରାଣ ଦେବତାଙ୍କର କାର୍ୟକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନେଇ ଗାନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଏକ ନୂତନ ଗାନର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଜନମ ଦେଇଥିଲା। ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦକ୍ଷତା, ଶକ୍ତି ଓ ସମ୍ମାନକୁ ଆଧାର କରି, ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ସେହିପରି, ଗୋତମ ଗଣ ଏହି ଗାନ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଜାଣିଥିଲେ, ଯେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ସର୍ବଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୟାଳୁ ଦେବତା, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥିଲେ।