ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ଋଗ୍ବେଦର ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ସ୍ନିଗ୍ଧ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଳ୍ପରୂପେ ଏପରି ଏକାଗ୍ର ଭାବେ କହିଯାଉଛି— ଏକ ଦିନ, ମୁଁ ଶୁଣିଥିଲି ଯେ, ଦେବତାମାନେ ଆକାଶର ସମୁଦ୍ର ଠାରୁ କିମ୍ବା ଧନର ଘର ଠାରୁ ଯେ କିଛି ଆଣନ୍ତି, ସେ ସବୁ ମୁଁ ଜାଣିଛି। ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ସୁନା ମାର୍ଗ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚାଲିଥାଏ, ସ୍ଫଟିକ ହସ୍ତୀ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ରଥ ଆକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଏ। ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଚମକୁଥିବା ଜ୍ଞାନ ନେଇ ରଥରେ ବସି, ସୁନାମ ଆସ୍ଥାରେ, ମନେ ରଖନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ, ବଳଶାଳୀ ବାୟୁ, ତୁମେ ତୁମ ରଥକୁ ଯୁକ୍ତ କର; ଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନିବେଦନ ଗ୍ରହଣ କର; ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ବାୟୁ, ମଧୁର ସୋମ ରସ ପିଉ, ଆମ ଅର୍ପଣ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କର। ବାୟୁ, ତ୍ୱଷ୍ଟାରଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଅନୁଷ୍ଠାନର ନାୟକ, ଆମେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଚୟନ କରିଛୁ। ବାୟୁ, ଧନର ନାୟକ, ତ୍ୱଷ୍ଟାରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ଆମେ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଚାହୁଁଛୁ; ସୋମ ଲାଭ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମ ଚମକୁଥିବା ପ୍ରଭାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି। ବାୟୁ, ଶୁଭ ଆକାଶ ଠାରୁ ଆସ, ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ଘୋଡ଼ା ଆଣ; ତୁମ ବିଶାଳ ପକ୍ଷ ରଥରେ ମହାନତା ଆଣ। ଅତି ଦ୍ରୁତ ଦେବତା, ଆମେ ତୁମେକୁ ମାନବ ଘରରେ ଡାକୁଛୁ; ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ପାଥର, ଘୋଡ଼ାର ପିଠ ନୁହେଁ, ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରି ବାୟୁକୁ ଡାକୁଛୁ। ବାୟୁ, ଆମ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ଆମେ ପ୍ରଥମ, ଶକ୍ତି, ଜଳ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେବାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କର। ଅଗ୍ନି ପୁରୋହିତ ଭାବରେ ଆହ୍ୱାନ ହୁଏ, ପାଥର, ଉପବନ ତୃଣ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ବିଶେଷ; ଏକ ହ୍ୟମ୍ନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମାରୁତ, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଓ ଦେବମାନେକୁ ନମ୍ର ରକ୍ଷା ଚାହିଁ ଆଗକୁ ଯାଉଛି। ତୁମେ ଗୋ, ପୃଥିବୀ, ଗଛ, ଉଷା, ରାତି ଓ ଔଷଧୀମାନେକୁ ଆବୃତ କର; ସମସ୍ତ ବସୁ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଆମ ଚିନ୍ତାର ରକ୍ଷାକାରୀ ହୁଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ପୁରାତନ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ଅର୍ପଣ ଆଗକୁ ଯାଉ; ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଦୃଢ଼ ନିୟମର ଭଳି ଭରୁଣ, ଚମକୁଥିବା ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉ। ସମସ୍ତ ବସୁ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ, ଜଗତକୁ ବଢ଼ାଇବା, ତୀବ୍ର; ସୁରକ୍ଷିତ ରକ୍ଷା ଦେଇ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଆମେ ଅସୁବିଧା ହୀନ ଢାଲ ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଆଜି ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ; ହ୍ୟମ୍ନ ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ଦିବ୍ୟ ଆଦିତି, ତାଙ୍କ ମହା ନିବାସରେ, ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯେ ଅନୁଷ୍ଠାନର ପ୍ରିୟ ଅର୍ପଣ, ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ପ୍ରକାଶ କର; ଇନ୍ଦ୍ର, ଭରୁଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଆମ ପବିତ୍ର ତୃଣ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ। ଆମେ ବିଛୁଥିବା ତୃଣ ଓ ନିବେଦନ ଦେଇ, ସୋମ ଚାପି, ଭରୁଣକୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେପରି ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକନ୍ତି। ମାରୁତ, ବିଷ୍ଣୁ, ଆଶ୍ୱିନ୍, ପୂଷଣ, ଅବିନାଶୀ ଚିନ୍ତାରେ ଆସ; ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଥମ, ବୃଷ, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଉପହାର ଆଣୁଥିବା ଦେବମାନେ ସହିତ ଆସ, ଯେଉଁମାନେ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ଦେବମାନେ, ଆମେ ଅଭେଦ୍ୟ ଓ ନିରାପଦ ଆଶ୍ରୟ ଚାହୁଁଛୁ; ବସୁମାନେ, ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟରୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ତାଙ୍କୁ ନାହିଁ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଧର୍ମିକ ଦେବମାନେ, ତୁମେ ନିଜର ଆତ୍ମୀୟତା ରଖିଛ; ଆବାହାଉ କରିବାରେ ଉପକାର ରଖିଛ; ଆମ ପାଇଁ ପୂର୍ବ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ କଥା କହ, ନୂତନ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର କର। ଏବେ ମୁଁ ତୁମେକୁ ସ୍ତୁତି କରିଛି; ତୁମ ଦୟାର ଉପଭୋଗ ପାଇଁ; ମୁଁ ନମ୍ରତାରେ, ସର୍ବଜ୍ଞମାନେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଚାହିଁ ଯାଉଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମହିମାମୟ ନେତୃତ୍ୱ, ଉଦୟ ହୋଇଛି, ଉତ୍ତମ ଓ ଯୋଗ୍ୟ; ଦୁଇ ପାଉଁ ଓ ଚାରି ପାଉଁ ଚାହୁଁଥିବା, ଅଶାନ୍ତ ଓ ଉଡିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା, ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଶୁଇ ପଡିଛନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ, ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଦିବ୍ୟ ଚିନ୍ତାରେ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରି ଡାକିବା ଉଚିତ। ଦେବମାନେ, ମନୁ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ; ସମସ୍ତ ଉପହାର ଦେଇଥିବା; ଆଜି ଓ ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ପଥ ଜଣା। ମୁଁ ତୁମେକୁ, ଅପପାପ, ସ୍ତୁତିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି; କୌଣସି ଚତୁର୍ୟ, ଭରୁଣ, ମିତ୍ର, ତୁମ ନିୟମ ରଖୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟକୁ ଛୁଁ ନାହିଁ। ଯେ ତୁମେ ଉପକାର ପାଇଁ ସେବା କରେ, ସେ ସମୃଦ୍ଧି, ମହା ଆଶ୍ବାଦନାରେ ପହଁଚିଯାଏ; ନିୟମାନୁସାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସନ୍ତାନ ସହିତ, ଅକ୍ଷତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବଢ଼ିଯାଏ। ତୁମେ ଛାଡ଼ି, ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ପାଉଛି; ଭଲ ନେତା ସହିତ, ସେ ପଥ ଚାଲିଥାଏ; ଆର୍ୟମାନ, ମିତ୍ର, ଭରୁଣ, ଉପହାର ଦେଇଥିବା, ଏକାତ୍ମା ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସାଧାରଣ ଭୂମିରେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅବତରଣ କର; କଷ୍ଟରେ ମଧ୍ୟ, ସହଜ ପଥ ଦେଉ; ଏହି ବିଜୁଳି ଆମ ପାଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ବଢ଼ି ଆମ ଠାରୁ ଅପସାରିଯାଉ। ଏହି ଦିନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟରେ, ଆପଣମାନେ ଯେ କିଛି ନିୟମ ରଖିଥିବେ; ଅସ୍ତ, ଜାଗରଣ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଆକାଶରେ, ସର୍ବଜ୍ଞମାନେ, ଯେ କିଛି ଆଦେଶ ଦେଇଥିବେ। ଅଥବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ରାତି ଆସିବା ସମୟରେ ଯେ କିଛି ନିୟମ ରଖିଥିବେ, ଉପାସକ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ; ମୁଁ ଚାହୁଁଛି, ବସୁମାନେ, ଆମେ ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ତୁମେକୁ ନିକଟରେ ରଖିବାକୁ। ଏହି ଦିନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ମନୁ ପାଇଁ, ଅର୍ପଣକାରୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଯେ କିଛି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିବେ, ତାହା ଦିଅ। ରାଜାମାନେ, ଆମେ ତୁମେର ଅଧିକ ଉପହାର ଚୟନ କରୁଛୁ, ପୁଅ ଯେପରି ଅଧିକ ଆହାର ଚୟନ କରେ; ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ତାହା ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଲାଭ କରୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଧନ ହୀନ ହେବି ନାହିଁ। ତେତିସି ଦେବତା ନିବାସିତ ପବିତ୍ର ତୃଣ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଆହାର ଜାଣିଥିଲେ। ଭରୁଣ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ—ଉପକାର କରୁଥିବା—ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ବଶଟ୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ ହୁଏ। ସେ ଅବିଫଳ ରକ୍ଷାକାରୀ, ଉପର ଓ ତଳରୁ, ଏହି ଭଳି, ସାମ୍ନାରୁ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।