ଏକ ଦିନ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ସ୍ମରଣ କରି ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଜ୍ୱାଳାଗୁଡ଼ିକ ଅମର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱମାନେ ପରି ଦୃଢ଼ ଓ ତେଜସ୍ବୀ। ହେ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଆମକୁ ଧନ, ପ୍ରଭୁତ୍ବ ଓ ନାୟକତ୍ୱ ଦିଅ; ଆମ ପୁଏମାନେ, ସନ୍ତାନମାନେ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା କର।" ଏହିପରି ଅଗ୍ନି, ଲୋକମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସମସ୍ତ ବିପଦକୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଋଷିମାନେ ନୂତନ ଷ୍ଟୁତି ଗାଇ କହିଲେ, "ଓ ଅଗ୍ନି, ଦୈତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ତୁମ ତାପରେ ଦହିଦିଅ।" ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହୁତି ଦିଏ, ସେଠାରେ କୌଣସି ମାନବ ଶତ୍ରୁ ଚତୁରତାରେ ଜୟ ପାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଧନ ଲାଗି ଋଷି ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ଧନଦାତା ଅଗ୍ନି, ଏବଂ ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ। ଉଶନା କାବ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂର୍ବରୁ ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତ ଭାବେ ବସାଇଥିଲେ; ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକାରୀ ଭାବେ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ମିଶି ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ଦୂତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ପ୍ରଥମ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରବ୍ୟ ହେଲା। ଏହି ଅମର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କଳା ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଉଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଦୂତ କରିବା ଉଚିତ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଆହୁତି ପାତ୍ର ସଜା ଅଛି, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ୱାଳାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଲୋକଙ୍କ ଅଗ୍ନି, ଅଜର, ପ୍ରାଚୀନ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହୁତି ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ପୋଷ୍ୟ, ନାୟକତ୍ୱ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଜାତବେଦସ୍, ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଥମ ଓ ପ୍ରାଚୀନ ଯଜ୍ଞରେ ଆହୁତି ଯାଏ, ସେଠି ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆହୁତି ଦେଉଛୁ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ପ୍ରଚୁର, ଜ୍ଞାନୀ ଷ୍ଟୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅଶ୍ୱସମୃଦ୍ଧି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସେବା କରୁଛୁ। ଏବେ ଆମେ ଉଡ଼ୁଥିବା, ଉତ୍ତମ ଶ୍ରେଣୀର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା; ଏହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ବୈୟଶ୍ୱର ଯୁବକ ଅଗ୍ନି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଣିଷଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଅତିଥି, ଜଙ୍ଗଲ ଗଛର ପୁତ୍ର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମଣିଷମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆହୁତି ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, ମହିମାରେ ଘେରାଯାଇ, କୁଶ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଅସୀନ। ଆମକୁ ଅନେକ ଇଚ୍ଛିତ ଵର ଦିଅ, ପୁଏ ଓ ଶୌର୍ୟରେ ଧନାଢ୍ୟତା, କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ। ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ବଳବନ୍ତ, ଏବଂ ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ ସଦା ଦାନ ଦେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କର। ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ରକ୍ଷକ, ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଗୋଧନ ଓ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ, ଆମ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଅ। ଏହି ଯଜ୍ଞର ମହିମା ତୁମେ ବହନ କର, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଧର୍ମନୀତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣିଦିଅ। ଏହିପରି, ମିତ୍ରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଡାକିଲେ—ଏହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ। ତୁମେ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଭୃତ୍ରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ; ଦାନରେ ଅପୂର୍ବ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କର। ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେଉଁଠି ଧନ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରଦାନ କର; ଯେଉଁଠି ଦୂରେ ଅଛି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଧନ ଦିଅ। ଏ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୂର ଅଛିଥିବା ଓ ନିକଟ ଲୋକକୁ ଦେଖିଛ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଆମ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ ଆଣିଦିଅ। ତୁମର ବାମ ଓ ଡାହାଣ ହାତ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ରୋକିପାରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଗୋଧନ ଲାଗି ଯେଉଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା, ସେଠି କୌଣସି ବାଧା ତୁମକୁ ଅଟକାଇପାରିବ ନାହିଁ। ହେ ପର୍ବତ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଗାଁକୁ ଗୋଧନ ନେଇଯିବା ପରି ମୁଁ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ; ଗାୟକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତ ଭରିଦିଅ। ଭୃତ୍ର ସଂହାରୀ, ତୁମ ସମଗ୍ର ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମକୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆସ, ବସୁ। ଏ ଭୃତ୍ର ସଂହାରୀ, ତୁମର ସବୁଠୁ ନୂତନ କୃପା ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଏ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ; ଅତିପ୍ରସିଦ୍ଧ ବସୁ, ତୁମ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ନାୟକତ୍ୱ କଦାପି ଅସଫଳ ନୁହଁ, ଏ ନେତା; ତୁମର ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ ମଧ୍ୟ, ଅତିପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ ଅବିରତ। ଏହି ମହା ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ସବୁଠୁ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ ଫଳ ପାଇଁ, ଓ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ଦାନ ଦିଅ। ଏହି ମହାନ, ଏହି ଦାନ ଯଦି ଅନ୍ୟଠିକୁ ଗଲା ମଧ୍ୟ, ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ତୁମ ସହାୟତା ଦ୍ୱାରା ଦିଅ। ଏ ନେତା, ଧନ, ବୈଭବ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ, ଗୀତପ୍ରିୟ। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଉତ୍ସର୍ଗ କର; ସେ ମଧୁର ରସ ପିଏ। ତାଙ୍କର ଦାନଶୀଳତା ତାଙ୍କୁ ମହାନ କରେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଯିଏ ତୟାରି ଅଛନ୍ତି ଦେବାକୁ, ଶିଳ୍ପୀ, ଅଶ୍ୱଧାରୀ; ନିଶ୍ଚିତ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣ। ପୂର୍ବେ କେବେ କୌଣସି ନାୟକ ତୁମ ଭଳି ହୋଇନଥିଲେ; ଧନ, ଦାନ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା କିଛିରେ ମଧ୍ୟ। ଏବେ, ଯଜ୍ଞ କର୍ମକର୍ତ୍ତା, ଅତ୍ୟନ୍ଦ ମଦକର ଦ୍ରବ୍ୟ ଉତ୍ସର୍ଗ କର; ଏହିପରି ନିତ୍ୟଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏ। ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଶ୍ଚଳ ରଥଚାଳକ, ପୂର୍ବର ଷ୍ଟୁତି ତୁମ ପାଇଁ ନୁହଁ; ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଗୀତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଅଟକାଯାଏ ନାହିଁ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ, ପୁରସ୍କୃତିର ନାୟକ, ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଯାହା ଯଜ୍ଞରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉନ୍ତୁ। ଏବେ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିଛନ୍ତି। ଗୋଧନ ଲାଗି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପାଇଁ, ଉତ୍ତମ ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଏହା ଘୃତ ଓ ମଧୁ ଠାରୁ ମଧୁର ହେଉ। ଏଭଳି, ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଓ ଦୟାମୟତା ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନେ ନିଜ ଜୀବନ ଧନ୍ୟ କରିଥିଲେ।