ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରଭାତରେ, ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ଡାକି ଭକ୍ତମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ତୁମେ ତୁମ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଉପରେ ଆସ; ତୁମେ ନିଜ ଦାୟିକ ଉପହାରଗୁଡ଼ିକୁ ଆଣ। ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ତୁମେ ପକ୍ଥ, ଅଧ୍ରିଗୁ, ବଭ୍ରୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ସେହି ଶକ୍ତି ନେଇ ଆସ, ଆମ ଦୁଃଖିତମାନେଙ୍କୁ ନିରାମୟ କର। ଅଧ୍ରିଗୁଙ୍କ ଗାଏଁମାନେ ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପବିତ୍ର ଗୀତରେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିରେ କ୍ରିବିଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିଥିଲ, ସେହି ଦୟା ନେଇ ଆସ, ଆମ ଡାକକୁ ସ୍ୱୀକାର କର। ଏହି ଉପାୟ ନେଇ ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି, ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମନ କରେ। ନିତ୍ୟ ଉଷାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ, ଯାତ୍ରାରେ, ହେ ରୁଦ୍ର-ଚକ୍ରାଶ୍ୱିନୀ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା କ୍ରୁଧ୍ଧ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ତୁମକୁ ପିତାକୁ ପୁତ୍ର ଡାକିଥିବା ପ୍ରେମରେ ଡାକୁଛି—ସହଜ ପଥରେ, ସକାଳେ, ତୁମ ଶକ୍ତି ବା ରଥରେ ଆସ। ମନର ତ୍ୱରାଣ୍ୟ ନେଇ, ଆନନ୍ଦରେ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦୟା କରି ଆସ, ଅନେକ ଦାୟିକ ଉପହାର ନେଇ। ଅନେକ ଘୋଡ଼ା, ମଧୁ, ଗାଏଁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଆସ। ଉତ୍ତମ ପୁରସ୍କାର, ବୀରତା, ଧନ ନେଇ ଆସ, ହେ ଶୀଘ୍ର ଅଶ୍ୱିନୀ, ଏହି ଆଗମନରେ ଆମେ ତୁମର ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ, ଭୂମିର ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଗି ଏବଂ ଜାତବେଦାସ୍ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରାଯାଉଛି—ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯାହାର ଧୂଆଁ ଚଳିଥାଏ, ଜ୍ୱାଳାକୁ କେହି ଧରିପାରେ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଥାଏ, ସମସ୍ତ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁ, ଯେଉଁ ରଥ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରୁ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ, ସେ ଅବିରତ ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅପରିମିତ ସମୃଦ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ଆର୍ପିତ ହୁଏ। ତାଙ୍କ ଜ୍ୱାଳା ଅଜର, ଅମର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସେ ଦେବସେନାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ସଠିକ୍ ବିଧିରେ ସ୍ତୁତିତ, ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସେ ତାଙ୍କ ମହାଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦିନେ ଦିନେ ଉପହାର ଦେଇ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦୂତ ଭାବେ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୋହିତ, ମନୁଷ୍ୟର ଆତିଥ୍ୟ ଭୋଗ କରିଥିବା, ଏହି ଗୀତରେ ସ୍ମରଣ ହେଉଛନ୍ତି। ଉତ୍ସର୍ଗ ଓ ପ୍ରେମରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କରୁ, ଯିଏ ଏହି ଦୟାଳୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ସେ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ମିତ୍ର। ଯେଉଁ ସତ୍ୟଧାରୀ, ଅମର, ଯଜ୍ଞ ସାଧକ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆଣନ୍ତି, ଭକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। ଆମର ଯଜ୍ଞ ସୁସଂଗଠିତ ହେଉ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୋହିତ ଅଙ୍ଗିରାସ୍ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଜ୍ୱାଳା ଅମର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱ ଭଳି। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଧନ, ବୀରତା, ସନ୍ତାନରେ, ସଂଗ୍ରାମରେ ରକ୍ଷା କର। ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି, ଲୋକନାୟକ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆପଦକୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ମୋ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ, ହେ ଅଗ୍ନି; ଦୁଷ୍ଟ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଯାତୁକୁ ତୁମ ତାପରେ ଦହିଦିଅ। ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ କୌଣସି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଚତୁରତାରେ ଅପରାଜିତ ରହେ। ଧନ ଆଶା କରୁଥିବା ଋଷି ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ। ଉଶନା କାବ୍ୟ ତୁମକୁ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞକାରୀ ଭାବେ ଚୟନ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ମିଶି ତୁମକୁ ଦୂତ ଭାବେ ବାଛିଥିଲେ, ତୁମେ ପ୍ରଥମ, ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ, ଶ୍ରବଣୀୟ ହେଲେ। ଏହି ଅମର ଅଗ୍ନିକୁ ମଣିଷ ନିଜ ଦୂତ କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କଳା ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଉଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଉପହାର ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ୱାଳା ଅଛି—ଏହି ଅଗ୍ନି, ଲୋକମାନ୍ୟ, ଅଜର, ପ୍ରାଚୀନ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଅନେକ ପୋଷଣ, ବୀରତା, ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରେ। ଜାତବେଦାସ୍ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରାଚୀନ, ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଭରିତ ଚମସ ଦିଆଯାଏ। ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ବିପୁଳ, ଜ୍ଞାନମୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅଶ୍ୱ-ସମୃଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏବେ ଆମେ ଉଡ଼ୁଥିବା, ଉନ୍ନତ ଅଗ୍ନିକୁ ଗୀତରେ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ତମ୍ଭରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଏହି ବୈୟଶ୍ୱ ଋଷିଙ୍କ ଯୁବ ଅଗ୍ନି। ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମଣିଷ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଅତିଥି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି, ଯିଏ ଅରଣି କାଠର ପୁତ୍ର। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଉପହାର ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜ କର, ମହାନ୍ତାରେ ଘେରାଯାଇ, କୁଶାସନ ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ବସ। ଅନେକ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ବର, ଅଧିକ ସନ୍ତାନ, ବୀରତା, ଖ୍ୟାତି ଆମକୁ ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ଦାତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କର, ଯୁବ ଭାଇଁ, ସଦା ଉପାସକଙ୍କୁ ଦାନ ପ୍ରେରଣ କର। ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ରକ୍ଷକ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ, ଗୋ-ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଆମ ଧନ ଅଧିକ କର। ଅଗ୍ନି, ଏହି ଯଜ୍ଞର ମହିମା ତୁମେ ବହନ କର; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣ।