ଏହି କଥା ଆମେ ଜାଣୁଛୁ—ରୁଦ୍ରର ପୁତ୍ରମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତମାନେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ ଗର୍ଜନ ଆମେ ଅନୁଭବ କରିଛୁ; ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୟା ଓ କୃପା ଆମେ ପାଇଛୁ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ପୃଥିବୀ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ, ଏବଂ ଶୁଭ୍ରମାନେ ତୃଣ କ୍ଷେତ୍ର ଅଟିକି ଯାଆନ୍ତି, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭାମୟ ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଆଗେ ବଢ଼, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଦେଉଛ। ତୁମ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ କମ୍ପିଉଥିଲେ; ପୃଥିବୀ ତୁମେ ଚଲିବାବେଳେ କମ୍ପିଉଥିଲା। ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଆସିବାକୁ ଯେତେବେଳେ, ବିଶାଳ ଆକାଶ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ; ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର, ଚର୍ମ ଓ ବାହୁବଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ମହାନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମଣିଷମାନେ ତାଙ୍କର ମହିମା ଓ ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଗୋମାତା ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ ହୋଇଥିବା ହବି, ସୋଭରୀଙ୍କର ରଥରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ; ଏହି ମହାନ, ଗୋସମ୍ପର୍କୀୟ, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମର ମାରୁତମାନେ କେବେ ଭି ଉପଜୀବିକା ପାଇଁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯିବେ ନାହିଁ। ବଳବାନ୍ ମାରୁତମାନେ, ବଳବତୀ ଦଳ, ଉତ୍ସାହୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ହେଉଛି—ଏହି ହବି ଗୃହଣ କର। ମାରୁତମାନେ, ବଳିଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା, ବଳିଷ୍ଠ ଶକ୍ତି, ବଳିଷ୍ଠ ରଥ, ବଳିଷ୍ଠ ଚକ୍ର ନେଇ, ଗରୁଡ଼ ସମାନ ତ୍ୱରିତ ହୋଇ, ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ; ଆମ ସହଯୋଗୀ ହେଉ। ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ସମାନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କର ବାହୁରେ ଚମକେ, ତାଙ୍କର ବାଣ ମେଘ-ବିଦ୍ୟୁତ ସମାନ ଆଲୋକିତ। ତେବେ, ଏହି ମାରୁତମାନେ ଭୟଙ୍କର, ବଳିଷ୍ଠ ବାହୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମଣିଷମାନେ କେବେ ତାଙ୍କୁ ସମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ, ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କର ରଥରେ ଅଛି, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ତାଙ୍କର ଦଳରେ ବିକାଶିତ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଅଧମ୍ ନାହାନ୍ତି, କେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି; ତାଙ୍କର ନାମ ମହାନ, ଏକତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅନୁସୃତ। ଏହି ମାରୁତମାନେ ପୂଜ୍ୟ, ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ; ଦାତାଙ୍କର ଦାନ ତାଙ୍କର, ଚକ୍ରର ଆରା ସମାନ ତାଙ୍କର ଦାନ ଅନନ୍ତ, ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ତାଙ୍କର ଅଧିକାର। ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବ ଉଷାଯୁଗରେ ମାରୁତଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ; ଏବଂ ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ଏହା ପାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ପାଇଁ ମାରୁତମାନେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଗୌରବ ଓ ଶକ୍ତିର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଉନ୍ତି। ରୁଦ୍ରଙ୍କର ପୁତ୍ର, ଦେବତାଙ୍କର ଯୁବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ଯେପରି ଦିବ୍ୟ ଆକାଶର ଅଧିକାରୀ, ସେପରି ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହେଉ। ଯେଉଁ ମାରୁତମାନେ ଯୋଗ୍ୟ, ଦାନଶୀଳ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଚଳିଥିବା, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆମ ହୃଦୟରେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି। ତୁମେ ଯୁବା, ସବୁଠାରୁ ନୂତନ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବୃଷଭ, ଶୁଦ୍ଧ ବାଣୀରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଗାୟକମାନେ ଯେପରି ଗୀତ ଗାନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଗୁଞ୍ଜନ କର। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ପଞ୍ଚ ମୁଠି ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରତି ଯଜ୍ଞରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମହିମାଶାଳୀ ମାରୁତମାନେ, ମୁଁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି। ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଏକତାରେ ଚଳନ୍ତି, ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗରେ ଚଳନ୍ତି। ଏକ ମରଣଶୀଳ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ, ମାରୁତମାନେ, ଦୀପ୍ତିମାନ କବଚ ପିନ୍ଧି, ତୁମ ସଂଘରେ ଯୋଗ ଦେଉଛି; ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ସଖ୍ୟତା ସଦା ଅଟୁଟ—ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ଦାନଶୀଳ ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ବାୟୁର ଔଷଧ ନେଇ ଆସ, ସପ୍ତ ବନ୍ଧୁ ହେଉଛ। ସିନ୍ଧୁକୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ତୁର୍ବାକୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ସହଯୋଗ କରିଥିଲ, କ୍ରିବିକୁ ଯେଉଁ ଦୟା କରିଥିଲ, ଏହି ଆନନ୍ଦ ଦାତା ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଆମ ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କର। ମାରୁତମାନେ, ସିନ୍ଧୁ, ଅସିକ୍ନୀ, ସମୁଦ୍ର ବା ପାହାଡ଼ରେ ଯେଉଁ ଔଷଧ ଅଛି, ତାହା ତୁମେ ଜାଣ; ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖି, ତୁମେ ନିଜ ଶରୀରରେ ଧାରଣ କର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ କଥା କହ, ମାରୁତମାନେ, ରୋଗୀଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ହାରାଇଥିବାକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ। ଏବେ ଆମେ ସହଯୋଗ ଦେଖି, ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ହେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଯେପରି ମଣିଷ ଭାରି ଭାର ବୋହେ, ଆମେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ। ଆମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ; ଏହି ଶୂରବୀର, ତୁମେ ଆସ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସହଯୋଗୀ ଓ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଚୟନ କରିଛୁ, ଶକ୍ତି ଦାତା ଭାବେ। ଘୋଡ଼ା, ଗୋବଂଶ, କ୍ଷେତ୍ର, ସୋମର ନାଥ, ଏଇଁ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମ ପିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ମିତ୍ରହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଅନେକ ବନ୍ଧୁ ସହିତ ଅଛ; ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସ, ଏହି ଶୂର, ସୋମ ପିଅ। ତୁମ ପକ୍ଷୀମାନେ ଗୋଶାଳାରେ ବସିଥିବା ପରି, ମଧୁର ଓ ମଦକର ପାନୀୟରେ ବସି, କଥା କହିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ; ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ଆସିଛୁ ଓ କଥା କହୁଛୁ; କାହିଁକି ତୁମର କୃପା ପୁନଃ ପୁନଃ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛି? ଆମର ଆଶା ଅଛି, ହେ ପିଙ୍ଗଳ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇଥିବା, ତୁମେ ଦିଅ; ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅଛି, ତୁମେ ଦାନ କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଆମେ ତୁମର ନୂତନ ବନ୍ଧୁ ହେଲୁ, ଏ ଅଶ୍ମଧାରୀ; ଆଗରୁ ଆମେ ତୁମକୁ ଜାଣୁନଥିଲୁ, ତୁମ ପୁରୁଣା ପଥ ମଧ୍ୟ ଜାଣୁନଥିଲୁ। ଆମେ ତୁମର ସଖ୍ୟତା ଓ ଭୋଗ ଜାଣୁଛୁ; ଏହିପାଇଁ ଏ ଭଜ୍ରଧାରୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏଠାରେ ଆମକୁ ଆଲୋକିତ କର, ଦୟାଳୁ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ଗୋମାନେ ମଧ୍ୟରେ। ଯେଉଁ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଆମକୁ ଏହି ଧନ ଦେଇଥିଲ, ସେଉଁଠି ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ମିତ୍ର ଭାବେ ଆମେ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଭଲ ମଣିଷଙ୍କର ନାଥ, ପିଙ୍ଗଳ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇଥିବା, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଗୋ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦିଅ, ଦାନଶୀଳ, ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଶତ ଶତ। ତୁମେ, ବୃଷଭ, ତୁମ ଶକ୍ତି ସହିତ, ଆମେ ଜୀବନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥା କହୁଛୁ; ଗୋ-ଧନରେ ଧନୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ।