ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଶ୍ୱର ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିମନ୍ତେ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଉପାସକମାନେ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ସ୍ତୁତି ଗାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଗାଉଥିଲେ—“ଏହି ମହାନ, ବିଶ୍ୱବିଦିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ଗୀତ ଗାଉଛୁ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଏପରି, ଯେ ଦିଗନ୍ତର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ବି ତୁମକୁ ଧାରଣ କରିପାରିନାହିଁ। ବିଦ୍ୟୁତ୍ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଅପାର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରମୁଖ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରସର କଲା। ଏହି ବିଦ୍ୟୁତ୍ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିଘ୍ନକାରୀ ବୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଆଉ ଦୃଢ଼ ହେଲା। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି ବଡ଼ ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ, ତେବେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ଏଗିଏଇ ନେଲା। ଦିନେ ପ୍ରତିଦିନ, ଏହି ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ। ଯେଉଁବେଳେ ମାରୁତଗଣ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ। ଯେଉଁବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନିର୍ମାଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଅଧୀନ ହେଲା। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ଉପାସକ ନିଜର ଆତ୍ମା ଓ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ। ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନିବାସରେ, ସମସ୍ତ ଉପାସକ ଏକତାରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଯଜ୍ଞର ନାଭିରେ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଦିଅ ଶୂରତ୍ୱ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ଉତ୍ତମ ଗାଈ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ହୋତା ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସରେ ନିଜର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସାକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେ ମହାନ, ପ୍ରବଳ ଓ ଜ୍ଞାନୀ। ସେ ପ୍ରାଚୀନ, ଦେବମଣ୍ଡଳର ଶିରୋପଦେ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦକ୍ଷ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ। ଆମେ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଡାକୁଛୁ, ତାଙ୍କ ଦୟା ଓ ସମର୍ଥନ ପାଇଁ। ତୁମର ଦାୟା, ଓ ସ୍ତୁତିର ପ୍ରେମୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସ ଚାପିଥିବାକୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ଏହି ଆସନରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ। ଉପାସକ, ଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଚଡ଼େଇ ଯେପରି ମାଆଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଏପରି ଉପାସକମାନେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହାନ୍ତି। ପୂର୍ବବତ, ଗାୟକଙ୍କର ଗୀତ ଶୁଣ, ଉପାସକଙ୍କର ଡାକ ଶୁଣ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ଭଲ କାମ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ। ତୁମର ଦୟାମୟ ଦାନ ଝରଣା ପରି ବହେ, ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ତୁମେ ଦ୍ୱିପଦୀ ଦେବମଣ୍ଡଳର ନାଥ ଭାବେ ପରିଚିତ। ତୁମେ ଲୋକପତି, ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ସୋମ ଚାପିବା ବେଳେ ଆଦର ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଉପାସିତ। ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଯାଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମର ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ଯେଉଁଠି ବିଜୟୀ, ଉପାସକଙ୍କ ଘରକୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆସନ୍ତି। ଧନ ଚାହିଁ, ଘୋଡ଼ା ସହ ତୁମେ ଆସ, ଯେଉଁମାନେ ଜଳ ବିତରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରବେଶ କର; ଏହି ଯଜ୍ଞ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ପ୍ରଶଂସକମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଅମର କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ, ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହରେ ଡାକୁ—ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ସହ ଆସ। ଏଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସ, ସୋମ ରସ, ଗାଈ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ଭୋଗ କର; ପ୍ରାଚୀନ ସୂତ୍ରକୁ ତୁମେ ଜଣିଛ, ତାହାକୁ ବୁନ। ତୁମେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଯେଉଁ କାମ କର, ସେ ଦୂର ହେଉ କିମ୍ବା ନିକଟ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ହେଉ, ସୋମ ରସର ସୁରକ୍ଷକ ତୁମେ। ଆମ ଗୀତ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ସୋମ ରସ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଯଜ୍ଞର ଉପାସକ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବଳ କରନ୍ତୁ। ଉପାସକମାନେ ଉପକୃତି ଆଶାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାପିଥିବା ଗୀତରେ ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ପୃଥିବୀ ମାଆ ଯେପରି ପୁଅକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଏମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ବଢ଼ିଛନ୍ତି। ଦେବମାନେ ତିନିପରି ଚାପିବା ଯଜ୍ଞରେ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିଛନ୍ତି; ଆମର ସ୍ତୁତି ତାଙ୍କୁ ଅବିରତ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ। ପ୍ରଶଂସକ, ତୁମ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ, ନିୟମିତ ଭାବେ ଗୀତ ରଚନା କରିଛନ୍ତି; ଶୁଭ୍ର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ପରିଚିତ। ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଆଦିକାଳର ନିବାସରେ ଉଦ୍ଭାସିତ, ଯେଉଁଠି ଚିତ୍ତର ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଅଛି। ଯଦି ତୁମେ ଆମକୁ ମିତ୍ରତା ଦିଅ, ଏହି ପାନୀୟ ରସରୁ ରକ୍ଷା କର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ଜୟ କରିଛୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତିର କଥା କହୁଥିବା, କେବେ ପ୍ରଶଂସକ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ ହେବେ? କେବେ ଆମକୁ ତୁମେ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାର ଧନ ଦିଅ? ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଟାଣି ଆଣନ୍ତି, ଅମର ଓ ଆନନ୍ଦକର ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ଆମେ ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ପ୍ରାଚୀନ ସାଧନା ସହିତ ଡାକୁଛୁ; ସେ ଦୁଇଥର ଆଦର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ଦେବତା, ଋଷିମାନଙ୍କର ସାଧନା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ପୋଷଣ ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଆମେ ପାଇଁ ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପ୍ରଶଂସକଙ୍କ ସାରଥୀ, ଅପରାଜିତ ପାଷାଣଧାରୀ, ମୁଁ ଚିନ୍ତାକୁ ମନସା ଯୋଗ କରି ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଉଛି, ଯାହା ସତ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏଠି, ସମସ୍ତେ ଯଜ୍ଞ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଯୁକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଧନ ଆଣନ୍ତୁ। ତୁମର ରୁଦ୍ରମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ଆଣନ୍ତୁ, ମାରୁତ ଗଣ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ମାର୍ଗକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦିତ କରେ; ଯଜ୍ଞର ନାଭିରେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଏହା ଜଣାପଡ଼େ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ଦୟା ଓ ଉପକୃତି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଶିର୍ବାଦିତ କରିଥାଏ, ଉପାସକମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରି ଧନ, ଶୂରତ୍ୱ ଓ କୃପା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି।