ପଜ୍ରାଙ୍କ ଗୀତ ପାଇଁ ତିନି ଶତ ଘୋଡ଼ା, ଏକ ହଜାର ଏବଂ ଦଶ ଗାଈ ଦାନ ହୋଇଥିଲା। କକୁହା ଚାରି ଯୁକ୍ତ ଉଠକୁ ଆକାଶକୁ ଉତ୍ତୋଳନ କରି, ସମ୍ମାନ ସହିତ, ଏହାକୁ ଯଦୁ ଜନଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ। ପୂଜାରୀ ମାରୁତ୍ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରିଥିଲେ, ତେବେ ତମେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ରାଜ କରିଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତ୍ମାନେ ଚମକିବା ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକଠି ଯାଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନମିଗଲେ। ପୃଷ୍ଣିଙ୍କ ଝିଅ ମଧୁର ଗାଈମାନେ ପବନ ସହିତ ଉଠିଗଲେ, ତେବେ ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରବାହ କରିଥିଲେ। ମାରୁତ୍ମାନେ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ, ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ପବନ ସହିତ ଚଳିଥିଲେ। ପାହାଡ଼ ତମେ ଆସିବାକୁ ଦିଅନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ତମେ ଚାଲିବାପାଇଁ ଭାଗିଯାନ୍ତି, ଏହି ସବୁ ତମ ମହାଶକ୍ତିକୁ ମନ୍ୟ କରିଛି। ଆମେ ରାତିରେ ତମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଦିନେ ତମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ପ୍ରତି ଯଜ୍ଞରେ ତମେ ଆଶ୍ରୟ କରୁଛୁ। ସେ ଚମକିବା ଜଳର ସହିତ, ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଉଠିଗଲେ; ସମୃଦ୍ଧି ଗାଈମାନେ ଆକାଶର ଆସନରେ ରହିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ସେମାନେ କିରଣ ପ୍ରବାହ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ସହିତ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ିଛନ୍ତି। ମାରୁତ୍ମାନେ, ଏହି ମୋର ଗୀତ, ଏହି ପ୍ରଶଂସା, ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ପୃଷ୍ଣିମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀ ପାଇଁ ତିନି ଧାରା ମଧୁରତା ଦୁହିଛନ୍ତି: ଏକ କୁଆଁ, ଏକ ଗଡ଼ି, ଏକ ବହୁଥିବା ଝରଣା। ମାରୁତ୍ମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆକାଶରୁ ତମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, କୃପା ନେଇ, ତମେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ତମେ ଏକଦମ ଦାନଶୀଳ, ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଗୃହରେ ହବିର ଉପଭୋକ୍ତା ଏବଂ ଉତ୍ସାହରେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ। ମାରୁତ୍ମାନେ, ଆକାଶରୁ ଆମକୁ ଭାରି ଧନ, ସମୃଦ୍ଧି, ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରନ୍ତୁ। ତମେ ଚମକିବା ଶକ୍ତି ସହିତ ପାହାଡ଼ ମାର୍ଗରେ ଦୃତ ଚଳି, ନିମ୍ନ ଚାପି ଚାଲିଥିଲେ, ଏବଂ ସୋମ ରସରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଏହି ଏକା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶ୍ରୁତି ପାଇଁ, ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କ କୃପା ଚାହିଁପାରେ। ସେମାନେ ଚମକିବା ଝରଣା ପରି, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ବର୍ଷାରେ ଭରିଦେଇଥିଲେ, ଅସମାପ୍ତ ଝରଣା ଉତ୍ସ ତାଲିଥିଲେ। ସେମାନେ ସ୍ୱର, ରଥ, ପବନ ଏବଂ ଗୀତ ସହିତ, ପୃଷ୍ଣିଙ୍କ ଝିଅମାନେ ଉଠିଗଲେ। ଏହି କୃପା ଦ୍ୱାରା ତୁର୍ବଶା ଏବଂ ଯଦୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, କାନ୍ବାଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁଥିଲେ; ଆମେ ଏହି ଧନ ଲାଭ କରିପାରିବା। ଏହି ଦାନଶୀଳ ମାରୁତ୍ମାନଙ୍କ ଦାନ, କାନ୍ବାଙ୍କ ଷ୍ଟୋତ୍ରରେ ଘୃତ ପରି ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ଏବେ, ଦାନଶୀଳମାନେ କେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଚିତା ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି? କେଉଁ ପୂଜାରୀ ତମେ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି? ପୂର୍ବରୁ କେବେ ତମେ, ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏବଂ ଚିତା ସହିତ, ସତ୍ୟର ଦଳକୁ ଉତ୍ତୋଳନ କରିନଥିଲେ। ବଡ଼ ଜଳ, ଧରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଯୁକ୍ତିମାନେ ବଜ୍ରକୁ ଏକଠି କରିଛନ୍ତି। ଯୁକ୍ତିମାନେ ବୃତ୍ରା ପାଇଁ ଯାଇଛନ୍ତି, ଅଦମ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ନାୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ତ୍ରିତାଙ୍କ ପଛରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବୃତ୍ରା ବଧରେ ସାଥି ହୋଇଥିଲେ। ଚମକିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚୁଡ଼ା, ଦୃତ ମାରୁତ୍ମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହିତ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଦୂରରୁ ଉଷଣାସ ବୃଷଭର ଦ୍ୱାର ଚାହିଁଥିଲେ, ଆକାଶ ଭୟରେ କମ୍ପିନଥିଲା। ଉତ୍ସବର ବଣ୍ଟନ ପାଇଁ ଦେବମାନେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହସ୍ତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଚିତ୍ରାଙ୍କ ରଥକୁ ଲାଲ ନେତୃତ୍ୱ କରେ, ଚମକିବା ମାନେ ଜଳକୁ ଚିରି ଯାଉଛନ୍ତି। ଶର୍ୟଣାବତ, ଆର୍ଜୀକା, ପସ୍ତ୍ୟାବତରେ, ଲୋକମାନେ ଏକଠି ଦଳ ସହିତ ଆଗେଉଠିଲେ। ମାରୁତ୍ମାନେ, କେବେ ତମେ ଏପରି ଡାକୁଥିବା ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇନଥିବା, କୃପା ଶବ୍ଦ ସହିତ? ବିପ୍ରିୟ, କେବେ ତମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ? କେଉଁ ମାନେ ମିତ୍ରତା ଚାହିଁଛନ୍ତି? ମାରୁତ୍ମାନେ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ତମ ଶକ୍ତି ସହିତ କଣ୍ବାମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚଦର ଆଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତିଆରି, ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ସଦା ବୃଦ୍ଧି ହେଉଥିବା, ଚମକିବା ଘୋଡ଼ା ସହିତ। ପାହାଡ଼ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଗର୍ବିତମାନେ ଦମିଯାନ୍ତି; ପାହାଡ଼ ମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଦୃତ ଡାଣ୍ଡା ସହିତ ଉଡ଼ି ମଧ୍ୟାକାଶ ମାନେ ସମର୍ଥକଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଆଗ୍ନି ପୁରାତନ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତାଙ୍କ ଶିଖା; ତାଙ୍କ କିରଣ ସହିତ ସେମାନେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ଆସନ୍ତୁ, ଅଶ୍ୱିନମାନେ, ସମସ୍ତ ଉପକାର ସହିତ; ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେବମାନେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ସହିତ, ସୋମ ରସ ପାନ କରନ୍ତୁ। ଏବେ ଆସନ୍ତୁ, ଅଶ୍ୱିନମାନେ, ତୁମର ରଥ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣ ହାତ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାର ଜ୍ଞାନୀ।