ଏକ ସମୟର କଥା, ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବେଦୀରେ କୁଶ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରସ୍କାର ଲାଗି ଡାକୁଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଚକ୍ର ଯେପରି ଏକ ଧୁରା ପଛରେ ଚାଲେ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରବାହମାନ ସୋମା ମଧୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ଶର୍ୟଣାବତରେ ମଧୁର ସୋମା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ଖୁସି ହେଉ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ବଡ଼ ସ୍ୱରେ ଘୋଷ କଲେ, ସେ ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା ଓ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୋମାପାନୀ। ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଋଷି ସ୍ୱଶକ୍ତିରେ ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଆମେ ଛାନାଯାଇଥିବା ସୋମା ଓ ତାହାର ବୁନା ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ ଆଣୁଛୁ; ଏହି ସୋମାକୁ ଶତ ଘୋଡ଼ା ଉଠାନ୍ତୁ। ଏହି ପୁରାତନ ଚିନ୍ତା, ମଧୁର ଘୃତରେ ଭରିଥିବା, କଣ୍ୱମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ବୃଦ୍ଧି କରିଛନ୍ତି। ମାନବ ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବାଛନ୍ତୁ, ସେମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତୁ। ତୁମର ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା, ପ୍ରିୟମେଧ ଓ ଅନେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସୋମା ପାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତି। ମୁଁ ତିରିନ୍ଦିର, ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଶତ, ସହସ୍ର ଓ ଅନେକ ପୁରସ୍କାର ଦେଇଛି। ପଜ୍ରଙ୍କ ଗୀତ ପାଇଁ ତିନି ଶତ ଘୋଡ଼ା, ଏକ ହଜାର ଓ ଦଶ ଗାଈ ଦିଆଯାଇଛି। କକୁହା ଚାରି ଯୁଗଳ ଉଠକୁ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇ, ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଖ୍ୟାତି ସହିତ ଦେଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ପୁରୋହିତ ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିଥିଲେ, ତୁମେ ପର୍ବତମାନେ ଉପରେ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଏକାସାଥି ଚାଲିଲେ, ପର୍ବତମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ପୋଷଣ କରୁଥିବା ପୃଶ୍ନିର କନ୍ୟା ଗାଈମାନେ ବାୟୁ ସହ ଉଠିଲେ, ସେମାନେ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଝରାଇଲେ। ମାରୁତମାନେ ବୃଷ୍ଟି ଝରାନ୍ତି, ପର୍ବତମାନେ କମ୍ପିତ କରନ୍ତି; ବାୟୁ ସହ ଚଳିଥିବାବେଳେ ଏହା ଘଟେ। ଯଦି ପର୍ବତ ତୁମ ଆଗମନରେ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ନଦୀମାନେ ତୁମ ପଥ ପାଇଁ ଭାଗିଯାଏ, ସେମାନେ ତୁମ ମହାଶକ୍ତିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିଛନ୍ତି। ଆମେ ରାତିରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ, ଦିନେ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛୁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଳିରେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମାରୁତମାନେ ତାଙ୍କର ଦଳ ସହ ଉଠିଯାନ୍ତି; ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଗାଈମାନେ ଦିବ୍ୟାସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କିରଣ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲନ୍ତି; ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭା ସହ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଁଡ଼ିଛନ୍ତି। ମାରୁତମାନେ, ଏହି ମୋର ସ୍ତୁତି ଗୀତ ଗ୍ରହଣ କର, ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା ଗ୍ରହଣ କର; ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କର। ପୃଶ୍ନିମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀ ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରବାହ ମଧୁରତା ଦୁହିଛନ୍ତି—କୁଆଁ, ଗଭୀର ଗର୍ତ୍ତ, ଓ ପ୍ରବାହମାନ ଝରଣା। ମାରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମକୁ ଆକାଶରୁ ଡାକୁ, ଉପକୃତି ଆଣ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦାନଶୀଳ, ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଗୃହରେ ଅର୍ପଣ ଭୋଗ କରୁଥିବା, ଏବଂ ଉତ୍ସାହରେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ। ମାରୁତମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ଧନ ଦିଅ, ପ୍ରଚୁର, ସବୁକିଛି ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବାହିତ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପର୍ବତ ପଥରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳିଯାଅ, ଚାପା ହୋଇଥିବା ସୋମା ରସରେ ଆନନ୍ଦ କର। ଏହି ଏକ କାରଣ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ମାନବ ତାଙ୍କର ଅପରାଜିତ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଦୟା ଚାହିଁପାରେ। ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିନ୍ଦୁ ପରି, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ବୃଷ୍ଟିରେ ପୂରଣ କର, ଅକ୍ଷୟ ଝରଣା ଉତ୍ସାରଣ କର। ତୁମେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି, ରଥ, ବାୟୁ ଓ ଗୀତ ସହ ଉଠିଯାଅ, ପୃଶ୍ନିର କନ୍ୟାମାନେ। ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତୁର୍ବଶା ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କଣ୍ୱକୁ ଧନ ଦେଇଥିଲ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଧନ ଲାଭ କରିପାରିବା। ଏହି ତୁମର ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଦାନ, ଘୃତ ପରି, କଣ୍ୱଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି। ଏବେ, ହେ ଦାନଶୀଳମାନେ, କେଉଁଠି ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛ? କିଏ ପୁରୋହିତମାନେ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରୁଛି? କାରଣ, ପୂର୍ବେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସ୍ତୁତି ଓ କୁଶ ଛାଡ଼ି ତଥା ତଥ୍ୟର ସେନାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିନଥିଲ। ଏକାସାଥି ମହାଜଳ, ପୃଥିବୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବନ୍ଧନ ବଜ୍ରକୁ ବିନ୍ୟାସ କରିଛନ୍ତି। ବନ୍ଧନ ବୃତ୍ରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇଛି, ଦୃଢ଼ ପର୍ବତମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ବୀରତା କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କରିଛନ୍ତି। ତ୍ରିତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଜ୍ଞା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୁକୁଟ ଧାରୀ, ଶୀଘ୍ର ମାରୁତମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ରୂପ ଉଦ୍ଘାଟିତ କରିଛନ୍ତି। ଉଶନାସ ଦୂରରୁ ବୃଷଭର ମୁଖ ଖୋଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତେବେ ସ୍ୱର୍ଗ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲା ନାହିଁ। ହେ ଦେବମାନେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାତ ଥିବା ଘୋଡ଼ା ସହ ଆମେ ଯେଉଁ ଭୋଜନ ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ଡାକୁଛୁ, ଆସ। ଯେତେବେଳେ ରଥରେ ଥିବା ଚିତ୍ରିତମାନେ ଲାଲ ନେତୃତ୍ୱରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ ଜଳକୁ ଚିରି ଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେବମାନେ, ତୁମ ଶକ୍ତି, ଦୟା ଓ ଦାନର କଥା ଏ ଭାବେ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଛି।