ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତା ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ଲୋକେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ—ତୁମେ ସଚେତନ ହରିଣମାନେ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୀ ବଳଦରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ, ଆମକୁ ମଧୁର ଅନ୍ନ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଏହି ନୂତନ ଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣ, ଯେପରିକି ଦାନଶୀଳ ଚୈଦିୟ ଏକ ସଂଖ୍ୟା ଉଠା କାମେଲ୍ ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରିଥିଲେ। ସେ ଯିଏ ମୋତେ ଦଶ ରାଜା ଦେଇଥିଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କିଛି କମିଲା ନାହିଁ; ଚୈଦିୟଙ୍କ ଅଧିନରେ ତାଙ୍କ ଜନମାନେ ଫୁଲିଫଳି ଉଠିଥିଲେ, ଏବଂ ବହୁ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ପଥରେ ମୋ ସହିତ କେହି ଯାଉନାହାନ୍ତୁ, କାରଣ ଏହି ଚୈଦିୟମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନେତୃତ୍ୱ ନ କରି, ଉଠୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଅଧିକ ଦାନଶୀଳ, ସେଠି ସେ ବଡ଼ ମଣିଷ। ଏହିପରି ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅସୀମ। ସେ ପରଜନ୍ୟ ବର୍ଷା ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଛର ପ୍ରଶଂସାରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଥିଲା। ତୁମେ ଅମୃତସ୍ଵରୂପ ସନ୍ତାନମାନେ ଉପଜନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ଦେବତା ଧର୍ମର ରଥରେ ଆସନ୍ତି। କଣ୍ୱମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ସଫଳକର୍ତ୍ତା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଡାକିଥିଲେ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ଶିର ନମାନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ଯେପରି ଶାଗରକୁ ଯାନ୍ତି, ସେପରି। ଏପରି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ଏକାତ୍ମ କରିଥିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚମଡ଼ ଭଳି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ। ସେ ଶତଧାରୀ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିପକ୍ଷୀ ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ। ଆମେ ଏହି ଅଗ୍ନିଶିଖା ସଦୃଶ ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଚିନ୍ତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ। ଯଦିଓ ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ, ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରକୃତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; କଣ୍ୱମାନେ ସତ୍ୟ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଧନ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଭରିତ ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା; ପୁରାତନ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରିବା। ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କୁ ଅମୃତତାର ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛି; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଜନ୍ମିଛି। ପୁରାତନ ଚିନ୍ତାରେ, କଣ୍ୱମାନେ ଯେପରି ଗୀତ ଶୋଭିତ କରିଥିଲେ, ସେଇପରି ମୁଁ ମୋର ଗୀତକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ପାଇଥିଲେ। ଯେଉଁ ସାଧୁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ କରିଛନ୍ତି, ମୋ ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଉ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ସମୟରେ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ, ବାଧା ଭାଙ୍ଗି, ଜଳକୁ ସାଗରକୁ ପଠାଇଥିଲେ। ଶୁଷ୍ଣକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁ ନିମିତ୍ତେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଣାଯାଉଛନ୍ତି। ଆକାଶ, ମଧ୍ୟଭୂମି, ପୃଥିବୀ କେବଳ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇପାରେନାହିଁ। ଯେଉଁଯେଉଁ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାଜଳକୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାର୍ଗରେ ପଡ଼ି ଶେଷ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଯେଉଁ ଦୁଇ ମହାଜଗତ୍କୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଲୁଚିଯାନ୍ତି। ଭୃଗୁମାନେ ଏବଂ ଯେଉଁଯେଉଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣ। ଚିହ୍ନିତ ଗାଈମାନେ ତୁରନ୍ତ ଘୃତ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମୃତ ପାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯେଉଁମାନେ ସହଜ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗର୍ଭକୁ ତିଆରି କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତାଙ୍କ ପଥରେ ଘେରିଥିଲେ। ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କଣ୍ୱମାନେ ଗୀତରେ ବଡ଼ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସୋମ ରସ ଅର୍ପିଥିଲେ। ତୁମର ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା, ବଜ୍ରଧାରୀ; ଯଜ୍ଞ ତୁମ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗିତ। ଆମକୁ ମହା ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଗୋଧନ ଭରିତ ନଗର ଭଳି; ସନ୍ତାନ ଓ ବୀର୍ୟ ଦିଅ। ଏବଂ ଯେଉଁ ଘୋଡ଼ା ସଦୃଶ ରୂପ ନହୁଷଙ୍କର ଥିଲା, ସେ ଗୋତିଏ ଗୋତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା। ତୁମେ ବୃହତ୍ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୂରଦର୍ଶୀ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୟା କର। ତୁମର ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିରେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜନମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କର, ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଅସୀମ। ବିପୁଳ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଲୋକେ ଅର୍ପଣ ସହିତ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି। ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ, ନଦୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗମରେ, ପ୍ରେରିତ ଋଷି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଥିଲେ। ସେଠାରୁ, ଶିଖରରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ମହାସାଗରକୁ ତକୁଥିଲେ, ଯେଠାଠାରୁ ଜଳ ବହିଯାଏ। ପୁରାତନ ବୀଜରୁ, ସେମାନେ ଦିନର ଆଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏକ ଦିନରେ ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତି। କଣ୍ୱମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱ ବଢ଼ାନ୍ତି; ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ବଳ ବଢ଼ାନ୍ତି। ମୋ ଏହି ଭଲ ପ୍ରଶଂସା ଗ୍ରହଣ କର, ଇନ୍ଦ୍ର; ମୋତେ ଭଲ ରକ୍ଷା କର, ମୋର ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ାଇଦିଅ। ଆମେ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛୁ; ଋଷିମାନେ ଜୀବନ ପାଇଁ ଷ୍ଟୁତି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। କଣ୍ୱମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ନଦୀ ପରି ବହାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ନଦୀ ପରି ସାଗରକୁ ପୂରଣ କରୁଛି; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅପୂର୍ବ ଓ ଅଜରାମର। ଦୂରରୁ ତୁମର ପ୍ରିୟ ଦୁଇ ଘୋଡ଼ାରେ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର; ଏହି ପିଡ଼ିଥିବା ସୋମ ରସ ପାନ କର।