ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି କଣ୍ବମାନେ ଏକ ଅନୁରୋଧର ସହିତ କହିଲେ—“ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି, ଏହି ଶୌର୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ଦିଅ। ପ୍ରଥମେ ଆଗ୍ରହୀକୁ ପୁରସ୍କାର ଦିଅ, ପୁରାତନ ଷ୍ଟୁତିକୁ ମାନ୍ୟତା ଦିଅ। ଯେପରି ତୁମେ ଜନପତିଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ରୁଷମା, ଶ୍ୟାବକ, କୃପାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ସେପରି ଆମକୁ ମଧ୍ୟ କୃପା କର। ଏହି ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହିମାକୁ କେହି କ୍ଷୁଦ୍ର ମାନବ, କଣ୍ବ, ଆତସିନ, ଦ୍ରୁତଗାମୀମାନେ ଷ୍ଟୁତି କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମାପକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିନାହାନ୍ତି। କିଏ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରେ, କିଏ ସତ୍ୟ ଖୋଜେ, କିଏ ଅନୁପ୍ରେରିତ ଋଷି ତୁମକୁ ବୁଝିପାରିଛି? ହେ ଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ତୁମେ ଷ୍ଟୁତି ଓ ସୋମ ନିମନ୍ତେ ଡାକୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କ ଡାକରେ ଆସିବ? ଆମର ମଧୁର ଷ୍ଟୁତିଗୁଡ଼ିକ, ଧନ ଲୋଭୀ, ଅଦମ୍ୟ ଓ ଜୟୀମାନେ ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ରଥ ପରି ଆଗକୁ ଧାଉଛନ୍ତି। କଣ୍ବ, ଭୃଗୁ, ସୂର୍ୟମାନେ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଛନ୍ତି, ମେଧାସାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଛନ୍ତି—ସେପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ। ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ତୁମର ଦୁଇଟି ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଜୋତି ଦୂରରୁ ଆସ, ଦାତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆଗ୍ରହୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ। ଏହି କବିମାନେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ତୁମକୁ ମନରେ ଧାରଣ କରି ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ତେଣୁ ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାୟକ ପରି ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ। ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ବଡ଼ ଧନୁଷ୍ୟରୁ ବାଣ ମାରି ହତ୍ୟା କଲ, ଅର୍ବୁଦ ଓ ପାହାଡ଼ର ଗାଈମାନେ ଉଦ୍ଧାର କଲ। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୋମର ତେଜ ନାଶ ହେଲା, ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ତୁମେ ମହା ଦାନବକୁ ପତନ କଲ—ଏହି ତୁମର ପୁରୁଷକାର୍ଯ୍ୟ। ମାରୁତମାନେ, ମୋ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଇନ୍ଦ୍ର, ପାକସ୍ଥାମ, କୌରୟାଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଜ୍ୟୋତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼ିବା ପରି ଦିପ୍ତିମାନ। ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ପାକସ୍ଥାମ, ଭଲ ଯୁକ୍ତ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ଜାଗ୍ରତ ସେଇ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଦଶଜଣ ଯୁଗ ଓ ଅଗ୍ନି ବୋହି ନେଇଥାଏ, ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ଘୋସାକୁ ଫେରିଯିବା ପରି। ପିତା ଠାରୁ ଆତ୍ମା, ଶରୀର ଜଣେ ପୋଷାକ, ଶକ୍ତି ଦାତା ଘଉଁ ଭଳି, ଚତୁର୍ଥ, ଲାଲ ପାକସ୍ଥାମ, ଦାନଶୀଳ, ଦାତା—ଏହି କଥା ମୁଁ କହିଛି। ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର, ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅନେକ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ଓ ତୁର୍ବଶଙ୍କ ପ୍ରତିରକ୍ଷକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ରୁମା, ରୁଷମା, ଶ୍ୟାବକ, କୃପାଙ୍କ ଘରେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲ, କଣ୍ବମାନେ ଷ୍ଟୁତି ଦେଇ ତୁମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି। ତୃଷ୍ଣାତୁର ବୃଷ ଯେପରି ଜଳକୁ ଆସେ, ତେଣୁ ତୁମେ ଆମ ପିତାପୁରୁଷଙ୍କ ଘରକୁ ଆସ, କଣ୍ବମାନେ ସହ ସୋମ ପାନ କର। ଏହି ମଧୁର ସୋମ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ସୋମ ଚାପିଛି, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୋମ ତୁମେ ପିଇଥିଲେ ଓ ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ତୁମେ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କଲ, କ୍ରୋଧକୁ ଶକ୍ତିରେ ଦଳନ କଲ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ତୁମକୁ ବିରୋଧ କଲେ, ସେମାନେ କଟା ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ହଜାରେ ଯୁବା ତୁମ ଷ୍ଟୁତି ପାଇଁ ଯୋଡ଼ାଯାନ୍ତି, ସେ ନିଜ ପୁଅକୁ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରେ ଓ ମାନ୍ୟତା ଲାଗି ଦାନ ପାଏ। ତୁମ ଭୟଙ୍କର ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ ଭୟଭୀତ ନ ହେଉ, କ୍ଳାନ୍ତ ନ ହେଉ; ତୁମେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁ ପାଇଁ ଯେଉଁ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ତାହା ଦେଖିବାକୁ ଦିଅ। ବୃଷ ତାଙ୍କର ପାର୍ଶ୍ୱ ଫୁଲାଇ ଦୌଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦାନ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏନାହିଁ; ମଧୁ ଓ ପୂଷ୍ଟିରେ ମିଶିଥିବା ଗାଈମାନେ ଆସନ୍ତି—ଏପରି ଆସ, ପ୍ରବାହିତ ହ, ପିଉ। ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଶୁଭ୍ର ଆକୃତି, ଗାଈ ସହିତ ଯେଉଁ ଲୋକ ତୁମ ମିତ୍ର, ସେ ସଦା ଶକ୍ତିର ଭାଗୀ ହୋଇ ସଭାକୁ ଯାଏ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଯୁବା ରହେ। ତୃଷ୍ଣାତୁର ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ପରି ତାଜା ସୋମ ପାଇଁ ଆସ, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ପିଉ, ଦାନଶୀଳ, ଦିନକୁ ଦିନ ଆନନ୍ଦ କର, ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କର। ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ସୋମ ଝରାଅ, କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ର ପିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ବୃତ୍ରନାଶକ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ତୁମେ ସୋମରେ ତୃପ୍ତ, ସେଠି ବିଦ୍ୱାନ୍ ନିଜକୁ ମହାନ୍ ଭାବେ ମାନେ; ଏହା ତୁମ ଉଚିତ ଖାଦ୍ୟ, ଭଲ ମିଶିଛି—ଆସ, ପ୍ରବାହିତ ହ, ପିଉ। ଅଧ୍ୱର୍ୟୁମାନେ, ରଥ ଉପରେ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପ, ପିଷାଣ ଉପରେ ପାଥର ଧ୍ୱନିତ ହେଉଛି, ଦାନଶୀଳ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଯୋତି ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଣିଥାଏ; ସପ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଦଳ ବିଭୂଷିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ଚାପ ମଞ୍ଚକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ଆମେ ବହୁଦାନୀ ପୂଷଣକୁ ସାଙ୍ଗୀ ଭାବରେ ଚୟନ କରୁଛୁ; ତେଣୁ ଶକ୍ର, ବହୁଡ଼ିଆଯାଉଥିବା, ଆମକୁ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ଧନ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ। ରେଜରକୁ ଚକୁରେ ଧାର କରାଯାଏ ପରି, ଆମକୁ ତିକ୍ତି କର, ଧନ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧନକୁ ଜାଣିପାରିବା। ପୂଷଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ କୃପା ପାଇଁ, ଷ୍ଟୁତି ପାଇଁ ଡାକୁଛି; ମୁଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱେଷ ଚାହେଁନି, ଦାତା, ତେଣୁ ଗୀତ ଓ ଷ୍ଟୁତିରେ ତୁମକୁ ଗାଉଛି। ଗାଈମାନେ ବୋଧହୁଏ ଚରାଗାହକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସଦା ଚିହ୍ନିତ, ଅମର; ପୂଷଣ, ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ, କୃପାଶୀଳ ଓ ଶକ୍ତି ଦାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉ। ଆମକୁ ବହୁତ ଧନ, ଶତ ଘୋଡ଼ା ଦିଅ, ଶୀଘ୍ର ରାଜାଙ୍କ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ, ତୁର୍ବଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଦୟା ପାଇଁ ଆମେ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉ। କଣ୍ବମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତା, ପ୍ରିୟ ଷ୍ଟୁତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୀତରେ, ଆମେ ଅଠାରି ହଜାର ଗାଈ ଦଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛୁ, ଋଷି ଦଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛି। ମୋ ଶକ୍ତିରେ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ରୋକିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାନ୍ତି, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଭାଗିଯାଏ। ଦୂରରୁ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଆର୍ଦ୍ରତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କର ତେଜ ବିସ୍ତାର କରିଛି। ହେ ଆଶ୍ୱିନ୍, ମନକୁ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିର ରଥରେ ଯୋଡ଼ି, ତୁମେ ଉଷାଙ୍କ ସହ ଯାଉଛ; ଘୋଡ଼ାର ଧନରେ ଧନୀ, ଦାତା ଦମ୍ପତି, ଷ୍ଟୁତି ତୁମ ପାଖକୁ ଦୂତ ପରି ଆସିଛି।