ଏକ ସୁନ୍ଦର ପବିତ୍ର ସମୟରେ, ବୃହତ୍ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ବସିଷ୍ଠମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାତ୍ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ । ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କର ଶତଶଃ ଏବଂ ସହସ୍ରଶଃ ଦୃତ ଘୋଡ଼ାଦଳ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆସୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ । ବସିଷ୍ଠମାନେ ଭଲ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଦେବମାନେଂକୁ ଡାକି, ସେମାନଙ୍କର କୃପା ଏବଂ ଶକ୍ତି ଲାଗି ଅନୁରୋଧ କଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଆମକୁ ନିତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଆମ ସୁରକ୍ଷା କର ।” ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ପବିତ୍ର ସୋମରସ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ବାୟୁଙ୍କୁ ଡାକାଯାଇଲା – “ହେ ବାୟୁ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଏଠାରେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ପାନୀୟ ଅଛି । ତୁମ ଶତସହସ୍ର ଘୋଡ଼ାଦଳ ନେଇ ତୁମେ ଆସ, ଏହି ପୁରାତନ ଦ୍ରବ୍ୟ ପାନ କର ।” ପୁରୋହିତମାନେ ଭକ୍ତି ଓ କୌଶଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସୋମ ଚ଼ାପି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କୁ ସେହି ମଧୁର ପାନୀୟ ଦେଲେ । ବାୟୁ ଯେଉଁ ଘୋଡ଼ାଦଳ ନେଇ ଭକ୍ତଙ୍କ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ସେ ଧନ, ଶୂରତ୍ୱ, ଗାଏଁ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ ସୋମ ରସରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁନାଶ କରି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେଉଛନ୍ତି । ଏହିପରି, ପୁନି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକାଯାଇଲା – “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବୃତ୍ର ଦଳନାର୍ଥୀ, ଏହି ପବିତ୍ର ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କର । ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ତି ଦିଅ । ତୁମେ ଦୁହେଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ । ଧନ-ଧାନ୍ୟର ଘରେ ବସି, ପୁରୁଣା ଓ ବିରାଟ୍ ଶୂରତ୍ୱ ଦିଅ ।” ଅନେକ ଜ୍ଞାନୀ, ଯେଉଁମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ଚାହାନ୍ତି, ସ୍ତୁତି ନେଇ ଏହି ଦେବମାନେଂକୁ ଡାକନ୍ତି । ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନୂତନ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଳ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥାଏ, ଭକ୍ତମାନେ ସୋମ ଚ଼ାପି, ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଅଧର୍ମୀମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସୋମପାନ କରି, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପୁରସ୍କାର ଦେଇଥାନ୍ତି । ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । ଯଦି କିଛି ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ, ଆର୍ୟମାନ୍ ଓ ଅଦିତି ତାହାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଇଲା । ଏହି ଉତ୍ସର୍ଗ ଓ ଭକ୍ତିସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ଓ ମାରୁତ୍ମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ବୋଲି ଆଶା କରାଯାଇଲା । ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ଷ୍ଟୁତି ଦିଆଯାଇଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଭକ୍ତମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମ ଚିନ୍ତାକୁ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂରଣ କର । ଆମଠାରେ କେବଳ ଭଲ ଘଟନା ହେଉ, କୌଣସି ଅପମାନ କିମ୍ବା ଅପକାର ନ ହେଉ । ଆମ ଘରକୁ ରକ୍ଷା କର । ଆମେ ଦୂଧ ଦେଉଥିବା ଗାଏଁ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ତୁମ ସାହାଯ୍ୟ ଚାହୁଁଛୁ ।” ଏହିପରି ସ୍ତୁତି ଏବଂ ଉପାସନାରେ, ଭକ୍ତମାନେ ଶକ୍ତି, ଧନ, ଗାଏଁ, ସୁନା, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଗି ଅନୁରୋଧ କଲେ । ସୋମ ଚ଼ାପିବା ବେଳେ ସେମାନେ ଡାକିଲେ, “ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଦେବମାନେ, ଆମେ ତୁମେଠାରୁ ସୁଖ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ । ଅସୁରମନ୍ତଳ ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ନାଶ ହେଉ ।” ଏହି ସମୟରେ ମହାନଦୀ ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କ ତୀବ୍ର ଧାରା ଓ ପ୍ରବାହ ସହିତ ବହୁଥିଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଦେଉଥିଲେ । ସରସ୍ୱତୀ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଧ୍ଧ ଥିବା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ନହୁଷଙ୍କୁ ଘୃତ ଓ ମଧୁର ପୋଷଣ ଦେଇଥିଲେ । ଯିଏ ଦାନଶୀଳ, ଶୂର, ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଯୋଗ୍ୟ, ସେହିଁଠି ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଉଥିଲେ । ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଥିଲେ । ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ମଧୁର ତରଙ୍ଗ ଓ ଘୃତମୟ ପ୍ରବାହ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିଲା । ବସିଷ୍ଠ ଏବଂ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଧନ, ପୋଷଣ ଓ ସୁଭାଗ୍ୟ ଲାଗି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । ଏହି ଭାବରେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌସ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହ ମିଳି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ । ସରସ୍ୱତୀ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦୁଧ, ଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ସନ୍ତାନ ପୋଷଣରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଥିଲା । ଏହି ଯଜ୍ଞର ସେଷରେ, ଭକ୍ତମାନେ ପୃଥିବୀରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ ଚ଼ାପି, ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । ଏଭଳି, ଏହି ସମସ୍ତ ଷ୍ଟୁତି, ପୂଜା ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ମାଧ୍ୟମରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଧନ, ଶୂରତ୍ୱ, ସୁରକ୍ଷା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃପା ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ ।