ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ ଦେବତାମାନେ — ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମାନ — ମହାନ୍ ଯଶ ଓ ବିସ୍ତୃତ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଥିଲେ। ସତ୍ୟର ଧାରଣାକାରୀ ଆଦିତିଙ୍କର ଅବିରୋଧିତ ଆଲୋକ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସବିତୃଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଲୋକେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଏହି ବେଳେ, ବିଧିବତ୍ ଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇ, ଘୃତର ଧାରା ଦେବତାଙ୍କ ହସ୍ତ ଉପରେ ଝରିଝରି ପଡ଼ୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅବିନାଶୀ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ଦ୍ୱାରା ସଂଗଠିତ। ବରୁଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟି ଦୂରେ ରହୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପୃଥିବୀକୁ ବିସ୍ତୃତ କରନ୍ତୁ। ସମାଜରେ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ଓ ଶୋଭାମୟ ହେଉ, ଆମର ସ୍ତୁତି ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ। ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ସମୃଦ୍ଧି ଆସୁ, ଉତ୍ତମ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଗତି ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ, ଆମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ, ଆଦିତ୍ୟ ସତ୍ୟର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଅସତ୍ୟ ଦୂର କରନ୍ତି, ରତ୍ନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ଅଷ୍ଟପଦୀ ହୃଦୟରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୋଇଛି, ସନ୍ତାନ ଓ ପ୍ରଜାର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଉତ୍ତମ ଦାନରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଉପାସନାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାକୁ ଆମେ ଇଚ୍ଛୁ। ଦେବତାମାନେ ସଦା ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ମନକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସୋମ ଉପହାର ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲି। ଉଷା ଦେବୀ ପରି ଘୃତର ଶୋଭାରେ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ବିସ୍ତୃତ ସୁରକ୍ଷା ନେଇ ଆସନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାନ୍ତି, ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଚିଁଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରଭାମୟ ଜଳ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣଙ୍କୁ ଦେବତାରୂପେ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ଏମାନେ ଜନମାନ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଅଜୟ ହୋଇ ଅସୁରମାନେ ନିବାରଣ କରନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସତ୍ୟଜ୍ଞ ଋତ୍ବିଜ୍ ଶକ୍ତି ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ବରୁଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ଉପହାର ନେଇ ଆସନ୍ତି। ଏହି ଅଷ୍ଟପଦୀ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର-ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛି, ପ୍ରଜାର ସଫଳତା ପାଇଁ। ଉତ୍ତମ ଦାନରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଉପାସନାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାର ଆଶା। ସଦା ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବରୁଣଙ୍କ ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଜନମର ଶୃଙ୍ଖଳା ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି, ସେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ ଗଗନକୁ ଉଠାଇ ତାରାମାଳାକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ରୂପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ କଥାହୁଏ। କେବେ ମୁଁ ବରୁଣଙ୍କ ନିକଟରେ ବସିପାରିବି? କେଉଁ ଉପହାର ସେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ? କେବେ ସେ ଦୟା କରି ମୋତେ ଦେଖିବେ? ମୁଁ ଆଶା କରି, ବରୁଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ—ଏହି ପାପ ସେ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏହି କଥା ପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ମଧ୍ୟ କହନ୍ତି। ହେ ବରୁଣ, କେଉଁ ପୁରୁଣା ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ନିଜ ଭକ୍ତକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି? ମୁଁ ଭୟ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ଦୋଷ ଓ ନିଜ ଶରୀରରେ କୃତ ଅପରାଧରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ରାଜା ବରୁଣ, ଗୋଛା ଛାଡ଼ା ଦିଆଯିବା ମଝି ପରି ଭାସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। କୌଶଳ, ଧୃଡତା, ବୀରତା କିମ୍ବା ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା କିଛି ହୁଏନାହିଁ, ଏଠି ଦୂର ଓ ନିକଟ ଅଛି, ନିଦ୍ରା ଓ ଅସତ୍ୟର ଆକାଂକ୍ଷା ଉଦୟ ହୁଏ। ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଦୟା ଦେଖିବାର ଆଶାରେ। ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି, ଉଦାର ବ୍ୟକ୍ତି ଗାୟକଙ୍କୁ ସମ୍ପଦ ଦିଅନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରଶଂସା, ହେ ବରୁଣ, ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ। ଘରେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୁଶଳ ହେଉ, ଆପଣ ସଦା ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବରୁଣ ସୂର୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ସାଗର ଦିଗରେ ଗତି କରିଥିଲେ। ସେ ନଦୀମାନେକୁ ତ୍ୱରିତ ଧାରା ପରି ଚାଲାଇଦେଇଥିଲେ, ସତ୍ୟ ପାଇଁ ମହା ନଦୀମାନେ ଚାଲିଥିଲେ। ବରୁଣଙ୍କ ଶ୍ୱାସ ବାୟୁ, ତାଙ୍କ ପୋଷାକ ଆକାଶ, ଶକ୍ତି ଘୋଡ଼ା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଭିତରେ ତାଙ୍କ ଅନେକ ଆସନ ଅଛି। ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ବରୁଣଙ୍କ ନିୟମ ଦେଖନ୍ତି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ସତ୍ୟସନ୍ଧ ଓ ଯଜ୍ଞୀୟ ଲୋକେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ବରୁଣ ଚିନ୍ତାଶୀଳ କୁହିଲେ, ଗାଈ ତିନିଥର ସାତ ନାମ ଧାରଣ କରିଛି, ମାର୍ଗର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ କହୁନାହାନ୍ତି, ପ୍ରେରିତ ଲୋକ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଶିଖନ୍ତି। ତିନି ଆକାଶ ଭିତରେ, ତିନି ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ଛଅ ଶୃଙ୍ଖଳା ଅଛି। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବରୁଣ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣମୟ ଝୁଲାକୁ ଆକାଶରେ ବିନ୍ୟାସ କରିଛନ୍ତି। ବରୁଣ ଆକାଶ ପରି ନଦୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ତାଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ତୁ ତାଙ୍କର। ସେ ଚିନ୍ତାମଗ୍ନ ଭାବରେ ବିଶ୍ୱକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶାସନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସମସ୍ତର ରାଜା। ଯିଏ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୟା ପାଇଥାଏ, ଆମେ ବରୁଣଙ୍କ ପାଖରେ ନିର୍ଦୋଷ ହେଉ। ଆଦିତିଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସରି, ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ, ସେ ସଦା ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ବରୁଣଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ନିକଟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ, ସହସ୍ରଦାତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଦେଖି, ମୁଁ ଅଗ୍ନି ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ ଉପସ୍ଥାନ କରିଛି। ଦିବ୍ୟ ଭୋଜନ ଦେଇଥିବା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖାନ୍ତୁ। ବରୁଣ ଓ ମୁଁ ନୌକା ଚଢ଼ି ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଯିବା ବେଳେ, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିତ ହେବା ସମୟରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଝୁଲା ଦୋଳାଯାଉଥିଲା। ବରୁଣ ନୌକାରୁ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଋଷି କରିଥିଲେ, ଦିନ ଶୁଭ ହେଉଥିଲା, ସେ ଗାୟକ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଅନୁଗୃହୀତ। ପୂର୍ବର ମିତ୍ରତା କେଉଁଠି ଅଛି? ହେ ବରୁଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ହଜାର ଦ୍ୱାରର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ଯିଏ ଆପଣଙ୍କ ନିରନ୍ତର ପ୍ରିୟମିତ୍ର, ଯଦି ସେ ଅପରାଧ କରେ, ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଭାବେ ରଖନ୍ତୁ। ଆମେ ଅପରାଧୀ ହେଉନାହିଁ, ଗାୟକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ।