ସୂର୍ୟ ଓ ଦିନ ରାତିର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି କାଳରେ, ଅନେକ ଦେବତା ଏବଂ ସୂର୍ୟର ପ୍ରଭା ମାଧ୍ୟମରେ ଜଗତର ଅନେକ ରହସ୍ୟ ମୁକୁର୍ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅନନ୍ୟ ଆଲୋକର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଗଲା, ସୂର୍ୟଙ୍କର ସାମ୍ନାରେ ସୁନାର ଭାଗ ଥିଲା, ଯାହାକୁ କଳା ତାଳୁ ତାଙ୍କର ଜିବ୍ବା ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଘାଟନ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଆଲୋକ ଏକ ସତ୍ୟର ମାର୍ଗକୁ ଦେଖାଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଆସ୍ମାନର ଝରଣା ତାଳୁ ଗତି କରୁଥିଲା। ଏହି ଅବସରରେ, ଅଶ୍ବିନୀ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ବୋଧନ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ସୋମାର ମଧ୍ୟରେ ମଧୁର ଖୁସୀ ଅନୁଭବ କରାଯାଇଥିଲା। ସକାଳର ଆଲୋକରେ ପରିଧାନ କରିଥିବା ଦେବତାମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଜିତିଥିଲେ। ଅଶ୍ବିନୀ ଦେବତା, ଦୟାଳୁ ଓ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଦେବାକୁ ସ୍ଥାନୀୟ ହେବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସୋମାର ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଧନ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ତିନି ଯୋଗାଯୋଗ ଓ ତିନି ଦେହର ଚାରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଚକ୍ରରେ ଆସିଥିଲେ, ଯାହାକୁ କାନ୍ବାର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ଦୟାଳୁ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାପାଇଁ ସୋମା ପିଇବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ତା ଆଣେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୂର୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦିନ ଆସିଥିଲା। ଦିନ ଦେବୀ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ଧନ, ପଶୁ, ଓ ଦେବତାମାନେ ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ। ଦିନ ଦେବୀ ଏକ ଯୁବତୀ ପରି ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ଯିଏ ଦେଶରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରୁଥିଲେ। ସେ ଦେବୀ ଆଲୋକର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ଦେଖାଇଥିଲେ, ଓ ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦିନ ଦେବୀଙ୍କର ଆଲୋକ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଧନ ଦେଇଥିଲା। ସୂର୍ୟର କିରଣମାନେ ଏକ ଦୂତର ଭାବରେ ଦେଖାଗଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଦେଶ ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ସୂର୍ୟ ଓ ଦିନ ଦେବୀଙ୍କର ଏହି ଯୁଗ ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା, ଧନ, ଓ ସୁଖ ମିଳୁଥିଲା। ଏହି ଭାବରେ, ଦିନ ଦେବୀ ଓ ସୂର୍ୟଙ୍କର ଦୟାର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ସବୁ ଲୋକ ଧନ୍ୟ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତିର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ।